Widoki dawnego Sochaczewa - część pierwsza i druga

/ 2 zdjęć
Zdjęcia i foto: Widoki dawnego Sochaczewa - część pierwsza i druga  Promocja regionu sochaczew

Na łamach e-Sochaczew Andrzej Kornacki z Fundacji Ochrony Zabytków Mazowsza pragnie przybliżyć Państwu historię widokówki – niewielkiego kartonika, który zrewolucjonizował sposób przekazywania informacji. Oprócz części opisowej będziemy również prezentować najstarsze sochaczewskie kartki pocztowe. 


Część pierwsza:


Kartka pocztowa - przesyłka listowa w formie pojedynczej kartki wykonanej ze sztywnego papieru, nadana bez opakowania, z wydzieloną prawą częścią strony adresowej przeznaczoną na oznaczenie adresata i jego adres, oraz opatrzona znakiem opłaty pocztowej. ( z Załącznika nr 2 do Uchwały Nr 48/2018 Zarządu Poczty Polskiej S.A. z dnia 20 marca 2018 roku. Regulamin świadczenia usług powszechnych). Tyle współczesnej teorii, ale jak to było w praktyce?


Potrzeba komunikowania się wewnątrz społeczeństw istniała na każdym etapie rozwoju ludzkości, od informacji przekazywanych na kamiennych lub glinianych tablicach, papirusie lub pergaminie, aż do 1340 roku, gdy pojawił się papier. Przekazywaniem wiadomości zajmowały się specjalne organizacje pocztowe. W starożytnym Egipcie zorganizowali je faraonowie. Na najważniejszych dla państwa szlakach ustawione były stacje pocztowe, które obsługiwali posłańcy na koniach lub wielbłądach. W kraju Inków trasy były podzielone na krótkie odcinki, które obsługiwali szybkobiegacze.


W Polsce regularna służba do przekazywania korespondencji powstała już w czasach Piastów. Za panowania Bolesława Chrobrego do przekazywania korespondencji używano „podwód” oraz „umyślnych”. Zygmunt August w 1564 roku nadał miastom obowiązek zorganizowania i utrzymania podwód do rozprowadzania korespondencji. Król Stanisław August przeprowadzonymi reformami doprowadził polską pocztę do jej pełnego rozkwitu.


Na początku XIX wieku na polskie drogi wyruszyły konne dyliżanse pocztowe, rozwieszono skrzynki pocztowe, pojawili się listonosze. Do połowy XIX wieku pobierali oni stosowne opłaty za przekazywanie korespondencji - znaczek pocztowy na ziemiach polskich pojawił się w 1850 roku. Wielka kariera kolorowego kartonika rozpoczęła się 30 listopada 1865 roku. 


Widoki dawnego Sochaczewa - część druga 


Kontynuujemy historię powstania karty pocztowej. Każdą część opisu wzbogacamy widokami najstarszych pocztówek Sochaczewa. 


Wielka kariera kolorowego kartonika zaczęła się 30 listopada 1865 roku. W Karlsruhe podczas V Niemieckiej Konferencji Poczt, jeden z delegatów – tajny radca dworu pruskiego i generalny pocztmistrz dr Heinrich von Stephan zaproponował projekt karty pocztowej bez koperty (nazwanej Postblatt) o wymiarach 15x11,5 cm z wydrukowanym znaczkiem i miejscem na adres na jednej stronie oraz miejscem na korespondencję na odwrocie. „Skoro nie zawsze piszemy długie listy, to może warto wyprodukować „kartę korespondencyjną”, tanią, z ograniczonym miejscem na tekst.” Propozycja została niestety odrzucona. Zarząd poczty wystraszył się bankructwa i o niczym podobnym nie chciał słyszeć.


Heinrich von Stephan urodził się 7 stycznia 1831 roku w Stolp-in-Pommern (dzisiejszym Słupsku), zmarł 8 kwietnia 1897 r. w Berlinie. Pruski urzędnik państwowy, zajmujący się głównie pocztą. W ciągu wieloletniej służby państwowej pełnił m.in. funkcję generalnego poczmistrza Cesarstwa Niemieckiego. Zreformował system pocztowy w Niemczech. Był jednym z założycieli Światowej Unii Pocztowej. W 1877 jako pierwszy wprowadził w Niemczech telefon. Entuzjasta radia i innych nowinek technicznych, był także zwolennikiem wyposażania wielkich niemieckich jednostek morskich w radiostacje pokładowe.


Pomysł Stephana pomimo odrzucenia przez Zarząd poczty pochwycili i zaczęli rozwijać  w swych umysłach księgarze i ludzie związani z pocztą. Trzy lata później również w Niemczech podjęto kolejne próby wprowadzenia podobnej tańszej formy korespondencji pocztowej. 


W odróżnieniu od pomysłu Stephana, który dopuszczał dowolną korespondencję na swojej karcie, nowy pomysł ograniczał ją do wydrukowanych na kartach 24 lub 28 najczęściej używanych w korespondencji sformułowań, które wysyłający mógł dowolnie wybrać i zaznaczyć jako aktualne, np.: „List otrzymałem, wkrótce odpiszę”, „Donoszę, że dojechałem szczęśliwie” itp. Niestety i tym razem niemieckie władze pocztowe odmówiły realizacji pomysłu. 


Pół roku później we Wiedniu. Cdn.


Podpis do pocztówki I: 4ak_094

Sochaczew gub. Warsz., Kościół z XIII w., Nakładem: J. Ślusarski, Warszawa



Opis do pocztówki II: 

Wjazd do Sochaczewa od strony Rozlazłowa. Pocztówka z 1915 r. 


Pocztówka ze zbioru Andrzeja Kornackiego, FOZM

 



0
Oceń
(0 głosów)

 

Opinie i komentarze użytkowników (0)

skomentuj ten artykuł

e-Sochaczew.pl poleca filmy