Sprawdź naszą aplikację:
Reklama
Autorytet
Reklama
Mam drobną rozterkę moralną.
Mianowicie zastanawiałem się ostatnio kogo można by podać w tej chwili jako autorytet moralny dla dziecka.
Kto może stanowić wzór do naśladowania w kwestiach etycznych dla młodego człowieka?
Do niedawna nie zastanawiałbym się zbyt długo - dla mnie takim autorytetem był niewątpliwie zmarły papież Jan Paweł II.
Natomiast w tej chwili jestem w kropce. Może ktoś ma jakiś pomysł ??
Po co tak daleko szukać w przestrzeni wirtualnej. Trzeba Bliżej, blisko - najlepiej jak wzorcem etycznym i moralnym są własni rodzice lub dziadkowie lub szkolny nauczyciel.
Kazik Staszewski :) Chociaż w sumie przychyliłbym się do opinii Grabca. :)
OJ MAMY AUTORYTETY....
RODZICE MOI SOM DLA MNIE AUTORYTETAMI
MAM TO SZCZESCIE.
WIELU MONDRYH LUDZI SKROMNYH POKORNYH NIEWRZASKLIWYH KTURYH NA CODZIEN NIE DOSTRZEGAMY PO PROSTU.
***
DYMNA ANNA NAPSZYKLAT Z TYH HODZONCYH PO ZIEMI,
KAROL WOJTYLA...., JANUSZ KORCZAK.
LUDZIE CI HOĆ NIE MA IH FIZYCZNIE JUSZ NA ZIEMI,
BEDOM ISTNIEC JAKO WZORCE MORALNOSCI, ETYKI
OBY
wątek roku ! kazik staszewski,ech."mianowicie zastanawiałem się ostatnio kogo można by podać w tej chwili jako autorytet moralny dla dziecka" jak mniemam,nie chodzilo o dzieci z politechniki !
Pliiiiiiiiz, wyłącz caps lock i staraj się patrzeć na klawiaturę, jak piszesz.
Zanim zaczniemy odwoływać się do autorytetów, dobrze jest odwołać się do własnego rozumu. Tylko rozum trzeba ćwiczyć. Warto czytać, obserwować, wczuwać się w sytuację innych ludzi. Jakieś dobre wzory znajdą się wtedy same.
no jak Ty tak Gąsior.... :o)
to ja dorzucam jeszcze wyciszenie sfego ego,
rze nie fspomne o polifonicznym ja,
by jak jusz nadmieniles - trenowac empatie
no i jasne rze rozwuj poszukiwania, nauka.
pozdrawiam
a Ty Droga Trycjo spojrzyj na SIEBIE z ciut mniejszom powagom. :o) pozdrawiam słonecznie
Spojrzałam, pozdrowienia słoneczne przyjęłam, bez caps locka przeczytałam i łatwiej treść przyswoiłam :)
Empatia jest potrzebna,ale czasem zmienia się w chorobę, w cierpienie.
Erkal,
brzmisz jak wrarzliwy czlowiek
kturemu nieopce jest cierpienie.
warto na smutek nasz czy czyjs
otczuwany s pomocom empatii
spojrzec z pogodnym usmiehem.
pszyjmujonć hmury jako naturalne zjawisko f pszyrodzie
i spokojnie poczekać na słońce.
wewnetszna siła
promieniujonca nadzieja,
dystans do nas samyh
i postszeganie naszego pobytu na Ziemi
z mobilnyh pktuf widzenia
pozwalaja miec ten usmieh na tfarzy czesciej
i pełnie szczescia z faktu istnienia nosic głemboko f sercu.
kochać deszcz, wiatr, słońce, burze - tak samo,
cieszonc sie karzdym oddehem.
a bez empatii
bylibysmy Hitlerami.....
słonecznie pozdrawiam
Gąsior - rozumiem, zgadzam się.
Tylko że to co piszesz mogę zasotosować w praktyce ja, natomiast w przypadku dziecka jest to moim zdaniem nieużyteczne.
Rozumowanie Grabca najlepiej chyba odpowiada na moje pytanie...
Pozdrawiam wszystkich serdecznie.
Kiedy byłem mały, mój dziadek miał w domu jakąś fotografię Józefa Piułsudskiego. Nie należało wtedy do najrozsądniejszych rzeczy na świecie wieszenia sobie marszałka na ścianie, ale dziadek umieścił te zdjęcie w jakimś mocno widocznym miejscu.
Ponieważ wyrażał się o osobie na zdjęciu z ogromną estymą w jakiś sposób przyswoiłem sobie Piułsudskiego jako autorytet. Choć wtedy nie za bardzo rozumiałem o co chodzi. W zasadzie dopiero teraz połączyło się we mnie tamto dziadkowe uwielbienie marszałka z moimi przemyśleniami. Myślę zatem, że to idzie jakoś dwutorowo. Najbliższe otoczenie pokazuje nam jakąś formę, ale treścią wypełniamy ją sobie sami.