Kolejowy Cud nad Wisłą

Mówili, że się nie da. Mówili, że zginą setki niewinnych dzieci. Twierdzili, że nie ma na świecie rzeczy bardziej niemożliwej. Wszyscy pogodzili się z tym, że już tak musi być, bo życie bywa brutalne.

Mówili, że perony zbyt krótkie. Twierdzili, że tory złe. Miało to sparaliżować ruch na całym Mazowszu; miało brakować składów i maszynistów. Ludzie mieli pokonywać wielokilometrowe trasy do pracy na piechotę...

A jednak stał się cud!

Jeszcze wczoraj (08.10.2015 r.) rano nic nie zwiastowało tego wydarzenia. Dopiero o 14:04, gdy na stację Warszawa Śródmieście wjechał punktualnie pociąg do Łowicza i długo hamował, żeby zatrzymać się na samym końcu peronu, to ja już wiedziałem. Cudowny skład tworzyły 3 (słownie: trzy) elektryczne zespoły trakcyjne!

Gdybyście widzieli tę radość na twarzach podróżnych. Matki, które mówiły do dzieci: patrz synku/córeczko, tak wygląda pociąg z trzech jednostek w stronę Sochaczewa! Były łzy wzruszenia i okrzyki niedowierzania. Niektórzy kazali nie szczypać, a inni podtrzymywać, bo mdleli z wrażenia.

Brakowało tam władz województwa, a może i kraju, bo to przecież chwila historyczna - Drugi Cud nad Wisłą.

Pasażerowie nie wierzyli, ile miejsca mają do dyspozycji. Niektórzy zamyśleni po pracy, odruchowo stawali w przejściu i nie szukali wolnych siedzeń. Inni szarpali ich za rękawy i wybudzeni z transu nie wierzyli, że nie tylko mogą usiąść, ale wybrać sobie nawet miejsce pod oknem i to przodem do kierunku jazdy!

Oczywiście byli też tacy, którzy swoją postawą godzili w rangę tej chwili. Pytali czemu dopiero teraz, że podobno się nie da, że tyle lat jeżdżą w tłoku i na stojaka, bo jeździł tylko jeden lub dwa składy. Niech nie interesują się tym, co było. Dostali 3 składy, to powinni się z nich cieszyć, póki znów się nie okaże, że ich kursowanie jest niemożliwe.