Ogólnopolska konferencja „Praca do 67. roku życia – szansa czy zagrożenie?”

Dnia 23 lutego 2012 r. w Sali Kolumnowej Sejmu odbyła się Ogólnopolska konferencja „Praca do 67. roku życia – szansa czy zagrożenie?”. Udział w niej wzięły kobiety reprezentujące wszystkie regiony Polski i zaangażowane w różne formy aktywności: działaczki samorządowe i społeczne, rolniczki i prowadzące własną działalność gospodarczą, urzędniczki państwowe i samorządowe. Było ich tak wiele, że Sala Kolumnowa pękała w szwach i trzeba było dostawiać krzesła.

Patronat nad konferencją objęła Pani Ewa Kopacz, Marszałek Sejmu RP. W debacie wzięli udział: Prezes Rady Ministrów, Pan Donald Tusk, Minister Pracy i Polityki Społecznej, Pan Władysław Kosiniak – Kamysz, Minister Finansów, Pan Jacek Rostowski, a także eksperci: ds. systemów emerytalnych, demografii i medycyny pracy: Pani dr Agnieszka Chłoń – Domińczak, Pani prof. Irena Kotowska i prof. Stefan Gliszczyński.

Konferencję otworzyła Pani Poseł Bożena Szydłowska, Przewodnicząca Parlamentarnej Grupy Kobiet. Jako pierwszy zabrał głos Prezes Rady Ministrów. W swoim wystąpieniu przedstawił argumenty przemawiające za wydłużeniem aktywności zawodowej kobiet. Następnie zabrali głos: Minister Polityki Społecznej i Minister Finansów, którzy zaprezentowali projekt ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Zaproszeni eksperci dzielili się wynikami swoich badań. Pani dr A. Chłoń – Domińczak przedstawiła informacje na temat systemu emerytalnego w Polsce, Pani prof. Irena Kotowska mówiła o zmianach demograficznych w Polsce w kontekście nowej demografii w Europie, a Pan prof. Stefan Zgliczyński wskazywał na istnienie zależności pomiędzy długowiecznością, a zdrowiem.

Po tych wystąpieniach miała miejsce bardzo ożywiona dyskusja. Padło wiele pytań, na które przedstawiciele rządu udzielali wyczerpujących odpowiedzi. Ponieważ konferencja trwała dłużej niż planowano (do godziny 17.00), na pytania, na które już nie wystarczyło czasu – Pan Premier obiecał odpowiedzieć na piśmie.

Bardzo dobrze, że spotkania z klubami politycznymi nie są jedyną formą konsultacji. Politycy bowiem, z racji sprawowanych funkcji, powinni znać realia i skutki braku reform dla przyszłych pokoleń. Cykliczne spotkania z przedstawicielkami różnych środowisk pozwolą na rozwianie krążących w społeczeństwie obaw i zrozumienie, jak ważna jest to zmiana, jeśli myślimy nie tylko o sobie, ale też o przyszłych pokoleniach.