Zapraszamy na Otwarty Turniej Warcabowy - 31.07.2012

Zapraszamy na pierwszy z tegorocznych wakacyjnych turniejów w hali sportowej przy ul. Kusocińskiego 2 . W środę 1 sierpnia od godziny 11.00 rozgrywany będzie Otwarty Turniej Warcabowy. Dla zwycięzców czekają nagrody.

Dla zainteresowanych przedstawiamy poniżej krótką historię gry w warcaby oraz fragment poematu Adama Mickiewicza "Warcaby"

Historia gry w warcaby
Chociaż niektórzy doszukują się początków warcabów już w starożytnym Egipcie, gra ta powstała prawdopodobnie w XII wieku w Hiszpanii lub na południu Francji. Bezpośrednim przodkiem warcabów była arabska gra Alkerk, rozgrywana na 25-polowej planszy, na której pionki mogły poruszać się poziomo, pionowo i po niektórych liniach ukośnych, a bicie polegało na przeskoczeniu pionka przeciwnika. Zastosowanie tej reguły bicia na 64-polowej planszy, na której piony poruszają się na ukos do przodu tylko po czarnych polach, dało początek nowej grze, zwanej w Hiszpanii Dama, we Francji i w Niemczech Dame, w Anglii Draughts, a w Rosji Szaszki.

(źródło: http://www.rost.com.pl/Gry/Warcaby.htm)

Fragmenty poematu Adama Mickiewicza
A jeśli niedojrzałej wiosny słotna pora
Lub skwar nas w domu zamknie, albo chłód wieczora,
Czyż kto piękną zabawkę wynaleźć zabroni ?
Niechaj się czasem umysł i do gry nakłoni.
Nie do tej, gdzie aż w północ oczekując nudnie,
Dręczę ciało, a wdzięcznie myśli nie zatrudnię;
Ale czyj duch wznioślejszy, pojętność niesłaba,
Takim lepiej rozmyślna przystoi Warcaba.

Wiedzcie tedy, iż gra ta jest bojów obrazem;
Trzeba miejsca, chcąc wojska przeciwne zwieść razem.
Kiedy się plac ogrodzi, skreśli i wymierzy,
Nie zaniedbaj do walki przywołać rycerzy.
Dwunastu ma ich jedna, tyleż druga strona;
Że pieszo walczą, pieszków niech noszą imiona.
By omyłek w wojennym tłumie uniknęli,
Tamci czarny strój mają, ci są całkiem bieli;
A chociaż różni, szaty w różnym noszą wzorze,
Przecież stają na czarnym z obu stron kolorze.
Każdy na czoło jednym postępując krokiem,
Nieprzyjaciela swego pilnym śledzi okiem;
Patrzy, czy który rycerz, zapędzony w biegu,
Nie wymknie się choć na krok ze swego szeregu;
A skoro z tyłu za nim próżny plac odkryje,
Wskoczy nagle i utnie zuchwalcowi szyję.
Iść naprzód, walczyć, gonić za nieprzyjacielem,
Wedrzeć się do obozu jest głównym gry celem.
Kto pierwszy umiał zdobyć przeciwników szranki,
Ozdobi się laurowym wieńcem z rąk kochanki;
I jako błędni niegdyś czynili rycerze,
Do boju idąc, damę z sobą na koń bierze.
Co wprzódy stąpał pieszo, dziś po całym szlaku,
W przód i w tył, w lewo, w prawo hasa na rumaku.