K.S. Bzura Chodaków Sochaczew

Chodakowski klub Bzura w tym roku obchodzi swoje 80-te urodziny. Jest okazja żeby przypomnieć chociażby część dziejów tego zasłużonego dla ziemi sochaczewskiej klubu. Na razie postanowiłem przedstawić pierwszych siedemnaście lat działalności, a uczyniłem to przede wszystkim na podstawie ręcznie pisanej „Kroniki piłkarskiej” autorstwa nieżyjącego Bronisława Kaptura.
„Pierwsze kroki”
Rozwój sportu w Chodakowie ściśle związany był z Fabryką Włókien Sztucznych wybudowaną w 1928 roku. Rok później oddano do użytku pracowników zakładu oraz okolicznych mieszkańców stadion. W skład kompleksu sportowego oprócz boiska do piłki nożnej, wchodził ziemny tor kolarski oraz boisko do siatkówki. Inicjatorami budowy byli: Michał Henke, Władysław Wach, Józef Rakoczy, Stanisław Poznański i Jerzy Kordowski, a projekt wykonali- wymieniony już, Jerzy Kordowski oraz Stanisław Czerwiński. Michał Henke był także inicjatorem powstania klubu sportowego. Przyjął on nazwę „Chodakowianka”, którą następnie zmienił na Chodakowskie Koło Sportowe. Barwy były również inne niż obecnie, a mianowicie granatowo-żółte.
W skład pierwszego zarządu weszli: Stanisław Poznański (prezes), trzech wiceprezesów – Władysław Wach, Michał Henke, Stanisław Sadowski oraz trzech członków zarządu – Jerzy Kordowski, Bolesław Wesołowski i Józef Rakoczy. Jako pierwsza powstała sekcja piłki nożnej, która rozegrała swój pierwszy mecz z Turem Sochaczew (obecny Orkan), ulegając 1:4. Niestety nie udało się ustalić strzelców goli. W spotkaniu tym barw Chodakowa bronili m.in. Marian Adamski, Tadeusz Biliński, Jan Woźnica, Stanisław Kowalski, Stanisław Czerwiński i Jan Wilhelm. Drużyna nie była zgłoszona do żadnych rozgrywek, pozostawały mecze towarzyskie z zespołami z: Sochaczewa, Żyrardowa, Grodziska, Skierniewic i Warszawy. W sumie w latach 1929 – 31 rozegrano 20 spotkań. W roku 1931 klub „dostał przyśpieszenia”. Latem zorganizowano pierwszy wyścig kolarski. Startowali w nim zawodnicy z Warszawy oraz gospodarze w składzie: Czesław Stachlewski, Jan Woźnica oraz Dominik i Feliks Kowalscy. Chodakowscy cykliści wielkich sukcesów nie odnosili, jednak zawody kolarskie cieszyły się dużym zainteresowaniem miejscowych kibiców. Jesienią tego samego roku wybrany został nowy zarząd w składzie: Hubert Jurjewicz (prezes), Michał Henke (kierownik sekcji piłki nożnej) oraz członkowie – Jerzy Modzelewski i Roman Ptaszyński. Na zebraniu przyjęto nową nazwę klubu oraz barwy. Od tego czasu chodakowski klub to biało-zielona BZURA. Sekcję piłkarską zarejestrowano w WOZPN i zgłoszono do rozgrywek C-klasy. Lata trzydzieste to napływ do Chodakowa siły roboczej, wśród robotników i pracowników umysłowych znajdowali się także piłkarze. Chodaków „transferował” graczy zapewniając pracę w fabryce „sponsora”. Wtedy na naszej ziemi znalazł się Bronisław Kaptur, który ściągnął Zygmunta Adamusińskiego, Mieczysława Gąsiora, Bernarda Rybczyńskiego, Czesława Wacławka i Ignacego Mastalerza. Kolejne zasilenie składu to: Adolf Marszałek, Wacław Brzozowski, Zygmunt Kucharek, Władysław Rojewski, Henryk Rojewski, Henryk Kłokosiński, Stanisław Sadzisz, Henryk Baran, Adam Zwadziński, Tadeusz Urbański, Kazimierz Ulmer, znany i utytułowany Wacław Zgliński, Tadeusz Rowiński oraz Stanisław Majewski. Bzura ma również swoich wychowanków takich jak: Władysław Zalewski, Tadeusz Zalewski, Mieczysław Przybylak, Ryszard Olejnik, Kazimierz Kruczyk i Stanisław Majewski. Mając bardzo silny skład chodakowianie szybko przeskakują kolejne szczeble rozgrywkowe i w roku 1934 awansują do klasy-A. Nie była to łatwa sprawa, gdyż na drodze Bzury stanęło Makabi Warszawa, klub bardzo bogaty, skupiający w swych szeregach piłkarzy żydowskich. Pierwszy mecz rozegrano 25.03.1934 r w Chodakowie. Goście grali bardzo ładnie pod względem technicznym, ale to Bzura była skuteczniejsza i po celnych uderzeniach Gąsiora wygrała 2:0. Drugiego kwietnia odbył się rewanż w Warszawie. Bzura traci gola w końcówce spotkanie i jest pewna, że awansowała. Niestety sekretarzem związku była osoba pochodzenia żydowskiego, która zdecydowała inaczej. Dopiero ostry protest prezesa Jurjewicza doprowadził do rozegrania kolejnych dwóch meczy. Pierwszy z nich odbył się ósmego kwietnia na stadionie Polonii Warszawa. Wynik zostaje ustalony do przerwy. Pierwszego gola po podaniu Rojewskiego zdobywa kapitalnym strzałem pod poprzeczkę Kaptur. W chwili oddawania strzału zostaje sfaulowany. Kibice polscy zbulwersowani tym faktem wpadli do sektora żydowskiego i rozpoczęła się awantura. Na szczęście wszystko w miarę szybko się skończyło i spotkanie można było kontynuować. Kwadrans później Kaptur podaje do Miedzińskiego, który z piłką przebiega przez pół boiska mijając kilku rywali. Dynamiczny rajd kończy strzał nie do obrony. Po przerwie Bzura gra na utrzymanie wyniku co się jej udaje i przy oklaskach publiczności zadowoleni piłkarze opuszczają stadion. Decydujący mecz został rozegrany tydzień później na chodakowskim obiekcie. Bzura jest stroną atakującą, jednak rywale groźnie kontratakują. Jedna z takich akcji kończy się golem. Jak wspomina Bronisław Kaptur „... wtedy my bierzemy się naprawdę do roboty gdyż mistrzostwo i awans diabli mogą wziąć, więc my hurra ...”. Dwa gole padają po strzałach Kaptura, trzeciego zdobył Gąsior. Awans był pewien, jednak nauczeni, że wszystko jest możliwe, chodakowianie czekali na oficjalny komunikat związku. Nadszedł on niebawem i Bzura została beniaminkiem A-klasy. Obecnie klub gra w LO grupa Płocka.