Odszedł Jacek Kuroń

Są takie śmierci…
Do nadejścia śmierci można się przygotować. Oglądałem ostatnie zdjęcia Jacka Kuronia, widziałem jego wychudzoną twarz, kłopoty z mówieniem… Wiedziałem że już niebawem nas opuści, ale gdy w miniony czwartek radio podało informację o jego śmierci – nie mogłem ukryć smutku.
Z Jackiem ciągle się mijałem. Mogłem go osobiście poznać już w latach 70-tych. Wtedy mój kolega z Wyszkowa szukał wśród opozycji antykomunistycznej pomocy dla swoich braci. Oskarżono ich o wysadzenie w powietrze auli Uniwersytetu Opolskiego, gdzie zaplanowano naradę działaczy PZPR. Bracia Kowalczykowie ledwie wywinęli się od stryczka. Towarzyszyłem wtedy w jego spotkaniach z organizacjami podziemnymi. Między innymi, mieliśmy rozmawiać z Jackiem, ale miał on wtedy ciągle „ogony” SB-ków.
Lata 80-te, po ogłoszeniu stanu wojennego nie sprzyjały spotkaniom. Działaliśmy wtedy na rzecz lokalnego oporu, Jacek siedział w więzieniu…
Dopiero przy okrągłym stole, na ekranach telewizyjnych, mogliśmy zobaczyć ludzi, przed którymi straszyła wierchuszka PZPR. Najdłużej ówczesna władza upierała się, aby stronę „Solidarności” nie reprezentowali „rewizjoniści”: Adam Michnik i Jacek Kuroń. Mimo tożsamych poglądów różnili się między sobą. Michnik – ciągle kłótliwy, pyszny, irytujący, zaprzyjaźniony przy stole z Jaruzelskim i Kiszczakiem. Kuroń – uśmiechnięty, dyskutujący i potrafiący słuchać, życzliwy i daleki od biesiad z władzą.
III Rzeczpospolita była dla Jacka wyzwaniem. Nie bał się podjąć obowiązków wobec ojczyzny. Swoimi inicjatywami jako minister pracy oraz popularnymi „zupkami” pokazał swoją dobroć i szlachetność.
Wiele wycierpiał. Gdy siedział jako więzień polityczny zmarła jego ukochana żona Gajka . Gdy SB przeszukiwało jego mieszkanie, na jego oczach bito syna Maćka. Mógłbym jeszcze więcej miejsca poświęcić Jackowi… ale są takie śmierci, kiedy tylko milczeć warto.
Zbigniew Bonalski