Reklama

Być jak Tadeusz Tomaszewski

Tygodnik Ziemia Sochaczewska

20/06/2014 10:32

Nieczęsto się zdarza, by o człowieku mówiono tylko dobrze. Z szacunkiem, ogromną sympatią, a nawet miłością. O profesorze Tadeuszu Tomaszewskim, wieloletnim nauczycielu matematyki, tak mówią wszyscy: bliscy, przyjaciele, znajomi i przede wszystkim uczniowie i wychowankowie. Dla kilkuset z nich na zawsze będzie Tadziem.

Nie lubi, gdy się go chwali. Skłonny raczej pomniejszać swe sukcesy i zasługi, niż mówić o nich głośno. Skromny, uczciwy, przyzwoity człowiek.

Monika Cylke, wychowanka, a później koleżanka z pracy Pana Profesora, wspomina: Nie uczył nas matematyki, tylko wykorzystania wiedzy matematycznej w szkole, na studiach, w życiu. Grażyna Szcześniak, chemiczka z Chopina wtóruje: Widzę go przy tablicy tłumaczącego zawiłe zadania, jak ubrudzony kredą nie słyszy dzwonka. Nie potrzebował kalkulatora, fantastycznie liczył w pamięci. Bardziej łaskawym okiem spoglądał na uczniów (mówiąc eufemistycznie) mniej uzdolnionych matematycznie lub tych, którzy, będąc dobrzy z przedmiotu, wybierali się na inne kierunki studiów. Wychowanek Profesora, mecenas Wojciech Blaszczyk, powie: Profesor pozwolił mi się nie przykładać do nauki matematyki, jednakże pod warunkiem, że z przedmiotów, które stały się moją pasją, będę mieć same piątki. Obaj dotrzymaliśmy słowa.

Reklama

Lubił pracować z uczniami zdolnymi, pozostali mogli obserwować magiczne, nieuchwytne porozumienie między Mistrzem a wtajemniczonymi. W klasie znanej sochaczewskiej okulistki, dr Elżbiety Dwojak, tę niebywałą zdolność posiedli Wojtek Podkański i Zbyszek Pietruszewski. Oni też najczęściej bywali u tablicy ku uciesze niewtajemniczonych matematycznie.

Więcej na ziemia-sochaczewska.pl