Doskonały niedoskonały człowiek

Przez kilka dni nosiłam w myślach tekst na dzisiejszy wpis. Kiedy wreszcie postanowiłam go sfinalizować i usiadłam do klawiatury, okazało się, że komputer odmówił mi posłuszeństwa. Kiedy podjęłam drugą próbę dokonania wpisu, wyłączyli prąd. Za trzecim razem zaginął Internet. Jednocześnie z folderu ,,Inspiracje” cały czas prosząco spoglądał mnie plik z ,,Przypowieścią o dwóch dzbanach”, którą podzielił się mój znajomy po publikacji jednego z wcześniejszych wpisów na blogu. Nie było już sensu walczyć z przeciwnościami, najwidoczniej z jakiegoś powodu dzisiaj ma być o dzbanach... Niech tak będzie.

Przypowieść o dwóch dzbanach

Pewna stara chińska kobieta miała dwa dzbany. Każdego ranka umieszczała oba dzbany po dwóch stronach deseczki, którą umieszczała na swoich ramionach, a następnie udawała się z nimi do źródełka, by przynieść wodę. Jeden z dzbanów miał jednak pęknięcie. Zawsze gdy kobieta wracała do domu, pod koniec drogi pęknięty dzban był już do połowy pusty.

Trwało to dwa lata. Cały dzban był z siebie bardzo dumny, że mógł wykonywać należycie swoje zadanie. Za to biedne, pęknięte naczynie paliło się ze wstydu za swoją niedoskonałość. Czuło się gorsze ze względu na swoje pęknięcie i było mu przykro, że nie wykonuje właściwie swojego zadania. Po dwóch latach, pełnych bólu i upokorzenia, pęknięty dzban odezwał się w końcu do staruszki:

- Tak bardzo mi przykro… Tak bardzo mi przykro, że przez moją niedoskonałość wycieka po drodze tyle wody. Przepraszam…
Na to staruszka z uśmiechem odpowiedziała:

- Mój drogi dzbanie… Czy zauważyłeś, że po Twojej stronie drogi rosną kwiaty? Znam Twoją wadę i dlatego zasiałam po Twojej stronie drogi te wszystkie kwiaty, które widzisz. A Ty, nawet o tym nie wiedząc, każdego dnia podlewałeś je, zapewniając im wodę niezbędną do życia. Już dwa lata te kwiaty przystrajają mi całą drogę od mego domu aż do potoku. Gdyby nie Ty i Twoje pęknięcie, nie byłoby tu tego piękna.

Doskonałość istnieje tylko w baśniach i mitach. Prawdziwa doskonałość tkwi w tym, że każdy z nas jest właśnie taki, jaki jest. Dzięki temu, że jesteśmy tak różni świat jest naprawdę pięknym i fascynującym miejscem. Tylko od Ciebie zależy, czy będziesz skupiać się na swoich „pęknięciach”, czy zamiast tego potraktujesz je jako okazję do tego, by stworzyć z nich coś pięknego. Tylko od Ciebie zależy czy w otaczającym Cię świecie i innych ludziach będziesz dostrzegać „pęknięcia”, czy nauczysz się dostrzegać w nich ukryte w każdym z nas piękno. Co dziś wybierzesz?

Zauważaj i doceniaj bezcenne kwiaty, które rosną przy Twojej drodze. Żadna niedoskonałość nie dorówna temu pięknu.

Źródło:

http://www.eioba.pl/a/38yo/opowiesc-o-dwoch-dzbanach

emisja z dnia 08.09.2013 r.

Jeśli będziemy porównywać się z innymi, zawsze znajdziemy kogoś, kto w naszym mniemaniu ma gorzej i może pojawić się ryzyko, że popatrzymy na drugiego człowieka z perspektywy doskonałego dzbana, z pychą, zarozumialstwem, poczuciem wyższości. Jeśli będziemy porównywać się z innymi, zawsze też znajdzie się ktoś, kto w naszym mniemaniu jest lepszy, bo ma więcej pieniędzy, lepszą pracę, bardziej udane życie osobiste, więcej przyjaciół, jest inteligentniejszy, piękniejszy, bardziej przebojowy, pewniejszy siebie etc. W takiej sytuacji faktycznie można poczuć się jak niedoskonały dzban, który marnotrawi wodę, ma niskie poczucie własnej wartości i obniżoną samooceną. Niska samoocena lub brak poczucia własnej wartości to brak przyznania, że jestem bezcenny, niepowtarzalny, zasługuję na szacunek oraz na miłość innych i tym również obdarowuję innych, ze względu na fakt, że jestem i posiadam imię; jak to pięknie powiedziała ostatnio moja mentorka Marzenka Bajeńska.

Najlepiej z nikim nie porównywać się, skupić się na sobie, poznać siebie i swoje pęknięcia... Zamiast biadolić, rozpaczać, poddawać się i okładać samego siebie złymi myślami, że jest się do niczego, warto pomyśleć o tych pęknięciach jak o źródle swoich nowych możliwości. Poza tym jeśli dasz sobie prawo do bycia tym, kim jesteś, do swojej niepowtarzalności i wyjątkowości, to takie prawo dasz także innym. Akceptowanie siebie jest punktem wyjściowym do akceptacji innych ludzi. Jeśli dasz sobie prawo do błędu, to także pozwolisz innym popełniać błędy. A błędy to przecież nic innego jak sytuacje, które uczą.

Życzę nam wszystkim, żebyśmy byli doskonali. Zapytacie: Doskonali czyli jacy? Przecież nikt nie jest doskonały. No właśnie :) Dla mnie doskonały człowiek to taki, który nie jest doskonały, który ma tego świadomość, dobrze zna swoje ,,pęknięcia” i je akceptuje, nie udaje, że ich nie ma, nie wypiera, nie maskuje przed innymi i samym sobą. I coś z tym robi pracując nad sobą, by ze swoich słabych stron zrobić atuty. Warto spojrzeć na swoje niedoskonałości nie jak na rysę na krysztale, ale właśnie jak pęknięcie na dzbanie, dzięki któremu wyrosną najpiękniejsze kwiaty.

Czym jest Twoje pęknięcie na dzbanie?

Jakie kwiaty dzięki pęknięciu mogą wyrosnąć?

Co zrobisz, żeby tak się stało?