„Cisza, która nie przemija, czyli nic, co mogło być ważne.”

Nowela literacka

Tytuł:

„Cisza, która nie przemija, czyli nic, co mogło być ważne.”

Autor:

Jarosław Miaśkiewicz

„Cisza, która nie przemija, czyli nic, co mogło być ważne.”

Siedziała przede mną obca kobieta, po pięćdziesiątce. Nie w kawiarni, nie z jakiegoś wyboru mojego czy jej.

Jeden stół, jeden pokój, a jej świat ograniczał się do ekranu telefonu. Palce przesuwały: pajacyki, choinki, świeczki. Bez sensu, bez celu. Wzrok wbity w ekran, w nim cała rzeczywistość. Za oknem padał intensywnie cały czas śnieg.

Między kolejnymi ruchami w grze wyglądało, jakby szukała czegoś nowego, żeby zabić swoją nudę.

Dała mi do zrozumienia, żebym pokazał jej jakieś zdjęcie z mojego telefonu. Nie przeszkadzało jej granie na telefonie, mnie nie obchodziło, w co gra i co robi, jak myśli.To był ten moment, że zrozumiałem ją prawie bez słów. Ja nic nie chciałem.

Pokazałem jej najpierw zdjęcie portretu bez ram. Nie zorientowała się, czyj to portret.

Wybrałem ten sam portret, ale już w złoconych ramach. Spojrzała, nie odrywając oczu na dłużej od ekranu. „Co to jest?” – zapytała, nie „kto”, tylko „co”.

– Matka Boska, która modli się nad dzieciątkiem Jezus – odpowiedziałem.

Nie poruszyło jej to. Nic nie czuła, nic nie myślała. Może jednak coś pomyślała? Może znudziła ją gra i to, co jej pokazałem. Ramy, światło, spokój obrazu. Nic, nic.Pajacyki i choinki rządziły jej myślami. Może przez chwilkę, sekundę, to co zobaczyła, może nic. Wszystko, co mogło być ważne, nie było ważne. Nie istniało. Albo jak istniało?

Cisza trwała. Milczenie, pustka. Ja patrzyłem, a między nami rozciągała się przepaść niezrozumienia. Tak, która była na początku i nie opuściła nas do końca. Cały czas padał śnieg za oknem oraz było słychać warkot traktora, który odśnieżał plac.

Czas umykał, zabijany palcami przesuwającymi wirtualne klocki w świecie, gdzie nic nie ma znaczenia. Świat twój nie jest moim i odwrotnie.