Scena głupców, czyli dlaczego pierwszy krzyk jest najważniejszy?

Scena głupców, czyli dlaczego pierwszy krzyk jest najważniejszy?
Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego noworodek zaczyna życie od płaczu? William Szekspir w „Królu Learze” zostawił nam jedną z najbardziej wstrząsających odpowiedzi na to pytanie: „Kiedy się rodzimy, płaczemy, żeśmy przyszli na tę scenę głupców”.
To zdanie uderza z ogromną siłą, szczególnie dzisiaj, gdy tak bardzo staramy się, by nasze życie wyglądało na idealnie uporządkowane... Czy ten pierwszy płacz to nie jest przypadkiem egzystencjalny protest? Może podświadomie czujemy, że właśnie wchodzimy do gry, w której reguły są chaotyczne, a my sami jesteśmy tylko aktorami w wielkim, czasem absurdalnym przedstawieniu?
Czym właściwie jest ta „scena głupców”?

Czy to nie nasz świat, w którym często gubimy to, co najważniejsze, goniąc za pozorami? Czy nie zdarza nam się, że duma przesłania nam miłość, a status społeczny drugiego człowieka? Król Lear zrozumiał to dopiero wtedy, gdy stracił wszystko... koronę, dach nad głową i zmysły. Dopiero w samym środku burzy, będąc nagim człowiekiem, zaczął widzieć prawdę.
Jakie wnioski możemy wyciągnąć z tej lekcji dzisiaj? Czy ten szekspirowski pesymizm nie jest nam paradoksalnie potrzebny, by odnaleźć autentyczność? Skoro i tak wszyscy jesteśmy na tej „scenie”, to może warto przestać tak bardzo przejmować się rolą, którą musimy grać? Może najwyższy czas zrzucić maski i przyznać się do własnej kruchości?
W świecie, który wymaga od nas bycia nieomylnymi, pamiętajmy o tym pierwszym płaczu... On przypomina o naszej wspólnej, ludzkiej kondycji. Czy nie sądzicie, że jedynym sensem na tej „scenie” jest nauka patrzenia sercem, a nie tylko oczami?
Bo co jest gorsze: bycie „głupcem” w oczach świata, czy bycie ślepym na prawdę o samym sobie? A Wy, jak odnajdujecie się w swoich rolach?