Dożywocie za głupotę

dożywotni zakaz.... do następnego zatrzymania.

Goście wchodzą do mieszkania, a gospodarz już od progu rzuca: — „Witajcie! Uważajcie tylko, żebyście nie stanęli na moich papierach z sądu, bo mam ich tyle, że mogę nimi tapetować ściany.” Goście wymieniają spojrzenia, niepewni, czy to żart. — „O, tu na komodzie mam zakaz prowadzenia z Mazowsza. A tam, na lodówce, z Podkarpacia. Ten z Pomorza jest najładniejszy — błyszczy jak nowy!” — mówi z dumą, jakby prezentował kolekcję pucharów. Jeden z gości ostrożnie pyta: — „Ale… to chyba nie jest powód do chwalenia się?” Pirata aż rozpiera energia: — „Jak to nie? Mało kto ma zakazy z tylu województw! To jak zdobywanie odznak w harcerstwie, tylko trudniej!” Drugi gość próbuje zmienić temat: — „A jak teraz dojeżdżasz do pracy?” — „Prosto! Taksówką. Kierowcy już mnie znają. Jeden nawet powiedział, że jestem jego najlepszym klientem. No, może nie najlepszym kierowcą, ale klientem — na pewno!” Goście siadają na kanapie, a gospodarz przynosi herbatę, po czym dodaje: — „A wiecie, że w Małopolsce dali mi zakaz na 10 lat? To mój rekord! Jakby były zawody, na pewno byłbym w czołówce.” W pokoju zapada cisza. Goście patrzą po sobie, nie wiedząc, czy się śmiać, czy współczuć. W końcu jeden z nich mówi: — „Stary… Może czas zacząć kolekcjonować coś mniej stresującego? Znaczki? Monety? Cokolwiek?” Pirata wzrusza ramionami: — „Może kiedyś. Na razie jestem w formie.” Jeśli chcesz, mogę napisać to w formie dialogu, opowiadania, scenariusza filmowego albo zrobić wersję bardziej komiczną lub bardziej poważną. Chcesz rozwinąć tę scenkę? dodaj zakazy w ramkach na ścianie i goscie mają uwielbiać tego z zakazami Okej, dorzucam ramki na ścianach i gości, którzy wręcz uwielbiają tego pirata drogowego — choć w absurdalny, komediowy sposób. ???????? Scenka: „Galeria Zakazów” Goście wchodzą do mieszkania i od razu zamierają. Na ścianach — dosłownie wszędzie — wiszą eleganckie ramki. Każda z nich zawiera dokument z sądu, oprawiony jak dyplom z prestiżowej uczelni. Gospodarz wychodzi z kuchni z herbatą i mówi z dumą: — „Witamy w mojej galerii! Największej prywatnej kolekcji zakazów prowadzenia w Polsce.” Goście są zachwyceni, jakby trafili do muzeum sztuki współczesnej. — „O rany, ten z Dolnego Śląska jest przepiękny!” — mówi jeden, podchodząc bliżej. — „A ten z Lubelskiego… rama jak do portretu królewskiego!” — dodaje drugi. Pirata uśmiecha się szeroko. — „Ten z Lubelskiego to mój pierwszy. Ma wartość sentymentalną. A tu, proszę bardzo, mój najnowszy — świeżutki zakaz z Zachodniopomorskiego. Jeszcze pachnie drukarnią.” Goście klaszczą, jakby oglądali premierę w teatrze. — „Stary, to jest niesamowite. Nikt nie ma takiej kolekcji!” — „To prawdziwa pasja! I konsekwencja!” Pirata kiwa głową z dumą: — „Wiecie, każdy może zbierać znaczki. Ale zakazy? To trzeba mieć talent.” Jeden z gości robi zdjęcie ściany: — „Muszę to pokazać znajomym. Nie uwierzą, że ktoś ma zakazy z tylu województw!” Drugi dodaje: — „A może zrobisz kiedyś wernisaż? My przyjdziemy na pewno.” Pirata rozpromienia się jeszcze bardziej: — „Myślałem o tym. Tytuł wystawy: ‘Polska wzdłuż i wszerz — zakazane trasy mojego życia’.” Goście są zachwyceni. Siedzą na kanapie, popijają herbatę i podziwiają ramki jak dzieła sztuki. — „Naprawdę, jesteś legendą. Nikt tak pięknie nie łamie przepisów.” Pirata wzdycha z dumą: — „Cóż mogę powiedzieć… każdy ma jakiś talent.”