Kawałek prawdy o sobie

Dziękuję pani Moniko za dobre słowo:)Ale chyba źle mnie Pani zrozumiała.Stawiając siebie w pozycji pryzmatu mogłem wprowadzić Panią w błąd.I chyba zrobiłem to trochę z przekory.Opisałem tylko możliwą sytuację. Chodziło mi o wskazanie jedynej płaszczyzny na której takie uczucia jak przyjaźń czy miłość mogą zaistnieć.Tylko w tańcu z aniołami dwa może stać się jednym. A wtedy poplątane ścieżki życia przestają mieć znaczenie.Do Raju nie można wejść w ubraniu - prawda:) Chociaż prawdą też jest, że łatwiej o tym pisać niż zrealizować ten postulat.A jeśli chodzi o samotną walkę...Przekonałem się że inni pragną spokoju. Nie chcą jej. Nie jest ich.Nawet gdy problem ich dotyka wolą zostawić wszystko po staremu.A gdy próbują walczyć i zaczynają ponosić straty (które przecież są czymś naturalnym jeśli się decydujemy coś zmienić), rezygnują i stają się sojusznikiem stagnacji."To zło znam, przyzwyczaiłem się do niego, po co z nim walczyć?" - W ten sposób myślą.Czasami postępują tak bo mają w tym własny interes. Może nawet w ich przekonaniu każda walka jest złą walką. Bo wprowadza w ich życie elementy chaosu. I ten który walczy staje się "persona non grata".A wtedy czy uczciwym jest wciągać przyjaciół w konflikt? Lub szukać ich bo akurat są potrzebni sojusznicy?Nie pozostaje więc nic innego jak stanąć na skale pośrodku zdarzeń i samotnie zmagać się z problemem :)

Jest Ktoś, kto wskazuje drogę, nie jest łatwa, ale prowadzi do pięknego celu. Co do poplątanych ścieżek życia…  musi być cel podróży, trzeba sobie odpowiedzieć na podstawowe pytania: Dokąd zmierzam? Czego chcę w swoim życiu? Później wpisać adres w nawigację :) Wówczas, nawet  jak się drogę pomyli,  łatwo zawrócić na obraną trasę. W awaryjnych sytuacjach śmiało prosić o pomoc. Szerokości :)

Ten pierwszy to dziadziuś,
a obok babunia.
Najwyższy to tatuś,
a przy nim mamunia.
To dziecinka mała.
A to moja rączka cała.

Zdobyła Pani moje zaufanie :) Na otwartej dłoni poplątana linia życia... I gdzieś tam błąka się mała bezbronna istota. Pozbawiona osłon. Otwarta na ciosy. Oczekująca . Kto może powiedzieć o sobie że zasługuje na spotkanie z tą istotą? Że jest tak pewny swego człowieczeństwa że nawet nieumyślnie jej nie zrani? Że jest tak pewny swej mądrości że potrafi wskazać jej drogę?
Napisała Pani że lubi trudne pytania... :)

Witam serdecznie i bardzo dziękuję za ten głos. Oczywiście, że można odpowiedzieć ,,Nie”. Najważniejsze jest to, co znaczy dla Pana być dla siebie jedyną godną zaufania osobą i jak Panu jest  z tą myślą. Dostrzegam człowieka, który dzielnie i odważnie podejmuje życiowe   wyzwania, a siłę do tego czerpie ze swego wnętrza. I nie poddaje się.  Słyszę też wiele przekonań, min. że trzeba być ostrożnym wobec ludzi, że ufać można jedynie samemu sobie i liczyć tylko na siebie, że bez względu na efekty warto walczyć ze swoimi słabościami, że nieuczciwe jest obarczanie innych swoimi problemami, że inni ludzie nie mogą lub nie potrafią pomóc, a nawet mogą zranić. Nie ma dobrych i złych przekonań, ale są takie, które pomagają w życiu i takie, co nas ograniczają. Może warto spojrzeć na nie w ten sposób? Nikt z nas nie jest doskonały i to prawda, że ze swoimi słabościami musimy poradzić sobie sami, nikt inny za nas tej pracy nie wykona. Ale w zmaganiach tych wcale człowiek nie musi być samotny. Chyba, że tej samotności po prostu potrzebuje.

A jeśli odpowiedź brzmi - nie? Co wtedy? Jeśli osobą godną zaufania jestem ja sam?  Bo mam przekonanie że każda inna osoba w określonych warunkach zadziała przeciwko mnie? Albo po prostu ucieknie bo mój problem ją przerośnie? Czy w tym świecie nie lepiej liczyć tylko na siebie? Niech mi Pani powie czy uczciwym jest obarczać innych swoją słabością? Może lepiej stanąć na skale pośrodku zdarzeń i nie licząc na nikogo stawić jej (słabości) czoło. Bez względu na wygraną czy przegraną walczyć tak jak by to miała być ostatnia rzecz którą robi się w życiu. Samotnie.  Nawet nie mając nadziei na wygraną. Nie poddając się.
Nie licząc na wsparcie kogokolwiek. Do końca.