Refleksje w sprawie TV Trwam

Zachęcony przez redakcję portalu e-Sochaczew do dołączenia do innych zacnych blogerów związanych z naszym miastem postanowiłem skorzystać z okazji, by od czasu do czasu dzielić się z szanownymi internautami swoimi przemyśleniami nawiązującymi do historii miasta i powiatu. Mimo, iż posiadam swoją autorską stronę historyczną pod nazwą Niezależne Internetowe Centrum Informacji Historycznej i Turystycznej Miasta Sochaczewa www.bkwiatkowski.pl i tam planowałem uruchomić swojego bloga, to ta sztuka w ciągu ostatnich miesięcy mi się nie udała, ze względu na chroniczny brak czasu. Dopiero częste zachęty od redakcji e-Sochaczew skłoniły mnie do chwycenia za pióro, a dokładniej do kilkuset uderzeń w klawiaturę komputera.

Na początek kilka refleksji historycznych, które mi się nasunęły w kwestii protestu Rady Miasta Sochaczewa w sprawie telewizji TV TRWAM. Rada Miejska w Sochaczewie 8 lutego 2012 roku dołączając się do głosu setek innych samorządów, organizacji, instytucji i środowisk w Polsce, stanowczo sprzeciwiła się decyzji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o nieprzyznaniu Telewizji Trwam miejsca na przygotowywanym multipleksie cyfrowym, co jest równoznaczne z marginalizacją jedynej katolickiej telewizji w Polsce. W ten sposób wyraziła solidarność ze stanowiskiem Episkopatu Polski głoszącym, że odmowa przyznania TV Trwam miejsca na multipleksie cyfrowym jest naruszeniem elementarnych praw katolickiej opinii publicznej i przejawem dyskryminacji olbrzymiej grupy odbiorców katolickich.

Nie chcę się wdawać w polemikę na ten temat. Choć nie ukrywam, że stanowisko chrześcijańskich radnych Rady Miasta Sochaczewa bardzo mnie ucieszyło. Uważam, że chrześcijanie mają również prawo do nieskrępowanego dostępu do telewizji o charakterze religijnym. I z tego powodu cieszy mnie, że Sochaczew dołączył do dziesiątek innych miast (m.in. Skierniewice, Siedlce, Oleśnica, Włoszczowa, Sopot, Węgrów, Zakopane, Rada Miasta Lublin oraz Rada Powiatu Lubelskiego, Rada Miasta Radomia, Lubartowa, Rybnika, Płońska, i dziesiątki innych), które podjęły podobne uchwały. Co by nie mówić, sesje Rad Miasta i Powiatu Sochaczewskiego w wyżej wymienionej kwestii na pewno przejdą do historii.

Choć oponenci często twierdzą, że samorządowcy nie powinni zajmować się sprawami, które wykraczają poza granice miasta i powiatu, to kwestie religijne, związane z Kościołem, bardzo często w przeszłości stawały na forum Rady Miasta Sochaczewa (wcześniej to gremium zwało się m.in. Radą Miejską czy Miejską Radą Narodową). Do częstych sporów dochodziło w dwudziestoleciu międzywojennym, a szczególnie po zakończeniu II wojny światowej. Szczególne nasilenie ataków na osoby wierzące i ograniczanie ich praw do swobodnego wyznawania wiary i ograniczania im dostępu do mediów katolickich - choćby poprzez ograniczanie przydziału papieru na druk katolickich czasopism - było odczuwalne w latach 50 XX-wieku.

Przejrzawszy prawie wszystkie księgi protokołów posiedzeń Rad Miejskich Sochaczewa od 1919 do 1956 roku – które są dostępne i tym samym jawne dla każdego czytelnika w archiwach – chciałbym się zatrzymać krótko na posiedzeniu Miejskiej Rady Narodowej Sochaczewa z dnia 1 marca 1950 roku. Sytuacja Kościoła katolickiego w Polsce była wówczas trudna. Kiedy w życiu społeczno-politycznym zaczęło odgrywać ważną rolę Polskie Stronnictwo Ludowe (związane swego czasu z Mikołajczykiem) siły komunistyczne wzywały do zaciętej walki z opozycją polityczną i Kościołem. Rządzące partie w Sochaczewie wzywały również do walki z Kościołem rzymsko-katolickim. Przejawem tego były podejmowane przez Miejską Radę Narodową w Sochaczewie liczne uchwały i rezolucje. Na wzmiankowanym posiedzeniu w dniu 1 marca 1950 roku Miejska Rada Narodowa miasta Sochaczewa jednogłośnie potępiła czyn kardynała Adama Sapiechy w sprawie niedopuszczenia do Polski darów przeznaczonych dla najbiedniejszej ludności. W czasie obrad tego samego dnia radny Karwowski „potępił reakcyjne koła Episkopatu, stwierdzając, że przez ich działalność wywrotową, nie można dojść do ugody”. Radny Grychczyński podkreślił zły czyn Sapiechy i stwierdził że „cały szereg księży zorganizowanych wspólnie z uświadomionymi obywatelami, potępiają działalność poprzednich placówek – Caritasu – to nie była pomoc, lecz okradanie najbiedniejszych”. Z kolei radna Helena Achler-Chrzanowska – w latach pięćdziesiątych również członek Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Sochaczewie – stwierdziła że „jest część dobrych księży przed którymi należy schylić czoło, lecz większość należy potępić”.

Dzisiaj chrześcijanie w Polsce coraz częściej muszą stawać zdecydowanie w obronie wyznawanej religii. Coraz częściej próbuje się – w imię wolności słowa – walczyć z krzyżem, nie tylko wiszącym w Sejmie, czy urzędach, ale również mieliśmy już pierwszą próbę usunięcia symboli religijnych u pracowników jednego z lotniczych przewoźników, czy ostatnie stanowisko Polskiego Związku Piłki Nożnej, wyrażone w Regulaminie użytkowania stadionów, a zakazujące wnoszenia na stadiony „materiałów religijnych”.

Dlatego cieszy mnie, że chrześcijanie, w tym i radni podnieśli głowę. Chyba w najbliższych wyborach wezmę udział jako wyborca. Dotychczasową sceną polityczną jestem rozczarowany. Politycy nie dotrzymują słowa, głosujesz na takiego polityka o konkretnych poglądach, związanego z konkretnym ugrupowaniem, a on w czasie kadencji potrafi zmienić nie raz barwy (partię) i poglądy. Dla mnie to niesmaczne.