Tomek Ertman – nauczyciel, dziennikarz, fotograf

O takich ludziach, jak on, mówi się, niespokojna dusza albo młody duchem. Tomek żyje tak, że cały czas trzyma wodze w rękach i od losu chce czegoś więcej niż zwykłej przekładanki: praca, dom, praca, dom. Do pracy też podchodzi twórczo, z entuzjazmem. Od dwudziestu lat uczy geografii w Osiemdziesiątce i nie zamieniłby tej roboty na żadną inną. Kontakt z młodzieżą jest dla niego bardzo ważny, inspirujący. Uwielbia rozmawiać z uczniami. – Każda lekcja jest inna, z każdej wynoszę coś nowego. Mówi się, że dzisiejsza młodzież jest gorsza od tej sprzed lat. To nieprawda. Młodzież jest taka sama, tylko warunki się zmieniają – opowiada z entuzjazmem.

Nie ukrywa, że docenia swoją pracę nauczyciela również z tego powodu, że ma czas na inne swoje pasje: dziennikarstwo i fotografię. Od wielu lat relacjonuje dla czytelników lokalnych mediów wydarzenia sportowe. Swoje powołanie do robienia zdjęć odkrył w trakcie tej pracy. Dali mu zwykłą małpkę i kazali fotografować sportowców. Dziś ma własnego Nicona D7100, indywidualne wystawy za sobą, zrealizowanych ponad sto sesji i wypracowany warsztat fotografa portrecisty. Bardzo lubi współpracować z modelkami, znowu z tego samego powodu – zawsze może porozmawiać, poznać ciekawą ludzką historię, zobaczyć interesujące plenery wokół Sochaczewa. I lubi, gdy jego zdjęcia sprawiają innym radość, cieszy się, gdy modelki do niego wracają.

Mniej więcej dwa lata temu w Tomku obudziła się kolejna potrzeba. Sztuka. Dziś szczególnie pracuje nad artystyczną formą swoich zdjęć. Dołączył do pracowni Gamida Ibadullayeva w Boryszewie, uczy się instalacji i różnych form wyrazu. Jednocześnie współorganizuje cykliczne spotkania ze sztuką w Jezioranach, inspirując lokalnych artystów, rękodzielników, poetów, muzyków, do podzielenia się swoją twórczością z innymi.

Tylko patrzeć, jak sam zacznie malować. Bo że muzykiem już nie będzie, to wie, choć jako dziecko Jarocina swego czasu realizował się jako perkusista. Dziś muzykę kocha tak samo, ale dojrzewa do tego, by wyrazić siebie na obrazie. 

- Kiedy się zatrzymasz?

- Jak przyjdzie kres. Ten czas do śmierci trzeba czymś wypełnić.

Teks Monika Figut

Foto Wiktor Wachowski