Z konferencji we Wszechnicy

20 listopada 2008 r. we „Wszechnicy Polskiej”- Szkole Wyższej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie odbyła się konferencja na temat „Modeli funkcjonowania i charakterystyki ról osób uczestniczących w programach profilaktycznych i terapiach”, w której dane mi było uczestniczyć.

Temat był trochę mylący, ponieważ z programu nie wynikało, że będziemy mogli się dowiedzieć czegoś na temat osób uczestniczących w terapiach i programach profilaktycznych. Być może dlatego, że tego rodzaju konferencje naukowo-metodyczne będą cykliczne, a pierwsza z nich była wprowadzeniem do tematu. O ile kilka wystąpień to zupełne nieporozumienie, na uwagę zasługiwał na pewno wykład dr Krzysztofa Ostaszewskiego z Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, zajmującego się profilaktyką zachowań ryzykownych dzieci i młodzieży. Pan doktor K. Ostaszewski mówił o programach pozytywnego rozwoju, czyli o pozytywnej profilaktyce, która rozwija zasoby odpornościowe dzieci i młodzieży, ich umiejętności życiowe, pozwala nawiązać lepsze relacje z innymi ludźmi, wzmaga potrzebę zaangażowania się w sprawy społeczne, ale także rozwija zasoby społeczności lokalnej i umiejętności wychowawców i innych osób pracujących z młodzieżą. Pozytywna profilaktyka zmieniając język (czyli zamiast programów przeciwdziałania alkoholizmowi, przemocy czy walki z narkomanią wprowadza się programy pozytywnego rozwoju, czy też promocji zdrowia) rozszerza możliwości działań, formy pracy, a przede wszystkim unikając tonu moralizatorskiego umożliwia lepszy odbiór w społeczeństwie, co daje większą szansę na efekty. Padło też określenie „fenomenu resilience”, w którym chodzi o to, że nie wszystkie dzieci z rodzin dysfunkcyjnych czy patologicznych powielają potem jako osoby dorosłe styl życia swoich rodziców, istnieje bowiem pewna grupa, która mimo niesprzyjających warunków rozwija się prawidłowo. Zależy to od wielu czynników, między innymi od zasobów środowiska lokalnego, czyli szkoły, przyjaznego sąsiedztwa, dostępu do klubów, zajęć w domach kultury, różnego rodzaju poradni, zaangażowania młodzieży w jakąś konstruktywną działalność. Dobrze byłoby, żeby w naszym mieście były takie zasoby, żeby młodzież miała propozycje spędzania wolnego czasu inne niż puby i dyskoteki. Tutaj pozwolę sobie na dygresję. Otóż w niedalekim Łowiczu działają już „pedagodzy ulicy”, których zadaniem jest docieranie do dzieci w jakikolwiek sposób zaniedbanych i organizowanie im czasu, pomoc różnego rodzaju, także wyjazdy do kina czy na basen, wszędzie tam, gdzie na pewno nie zabiorą ich rodzice. Istnieje szansa, że te dzieciaki nie będą w przyszłości stać w bramach i „sępić” na wino, a najlepsze lata spędzą w szkołach, a nie w poprawczakach.
Pozytywny rozwój to: - wyrównywanie szans edukacyjnych (patrz program „Janko muzykant”)
- rozwijanie indywidualnych zasobów dziecka (różnego rodzaju warsztaty)
- rozwijanie kompetencji rodziców (warsztaty umiejętności rodzicielskich)
- rozwijanie pozarodzinnych źródeł wsparcia (program „Starszy brat, starsza
siostra)
- tworzenie przyjaznego środowiska społecznego.
Wszystkich zainteresowanych zapraszam na stronę www.cmppp.edu.pl gdzie można zapoznać się z różnymi programami profilaktycznymi i ich realizacją.
Kolejny temat konferencji to wszechobecny alkoholizm, pani mgr Anna Muszyńska, terapeutka uzależnień, przedstawiła etapy uzależnienia od alkoholu oraz metody leczenia uzależnień i pracy z osobami uzależnionymi od alkoholu, natomiast dr. Andrzej Zieliński przedstawił poznawczy i etyczny status pojęcia alkoholizm w oparciu o badania dotyczące ruchu Anonimowych Alkoholików na świecie.
Następny bardzo interesujący wykład dotykający trudnego problemu, to: „ Postawy społeczeństwa wobec byłych skazanych. Reorganizacja środowiska lokalnego warunkiem skuteczności oddziaływań resocjalizacyjnych” przygotowany przez dr Annę Fidelus na podstawie jaj badań. Temat trudny i raczej rzadko podejmowany, ale jeśli się o czymś nie mówi, to nie znaczy, że tego nie ma. Byli więźniowie są odrzucani przez społeczeństwo, często bez możliwości kontynuowania działań resocjalizacyjnych podejmowanych w zakładach karnych, mają trudności ze znalezieniem pracy. Niestety izolowanie i stygmatyzacja prowadzi do powrotu wielu z nich na drogę przestępczą. A może zamiast tego należałoby podjąć działania wspomagające tych, którzy chcą sobie pomóc? W wielu miastach powstają już grupy samopomocowe dla byłych więźniów, często ze wsparciem profesjonalnym, z możliwością terapii i resocjalizacji. Może w Sochaczewie, też taka grupa powstanie, ponieważ jak wszyscy wiedzą, nie jesteśmy wolni od problemu.
Konferencja zakończyła się ustaleniem daty kolejnego spotkania, mam nadzieję, że równie ciekawego.

Ewa Kajetaniak