„Miałem słodki sen – miodowy…”

Właściwości lecznicze miodu były znane już przed tysiącami lat. Miód jako lek był stosowany już w starożytności. Ustąpił jednak miejsca preparatom chemicznym. Obecnie widać powrót do dawnych tradycji.

Miód – słodycz z pełni wiosny i lata
Aby uzyskać 1 kg miodu pszczoły muszą zebrać nektar z 1-7 milionów kwiatów. Miód jest wolny od zanieczyszczeń, ponieważ pszczoły są bardzo wrażliwe na toksyny i wyginęłyby zbierając nektar z zanieczyszczonego pola.
Miody nektarowe mają zapach zbliżony do nektaru kwiatów i przeważnie żółtą barwę. Ich słodki smak, zależnie od zawartości kwasów organicznych i innych związków, może być delikatny (np. akacjowy) lub ostrzejszy, gorzkawy (np. gryczany).

Miód – lekarstwo
Główną siłę biotyczną miodu stanowią enzymy. Są to białka produkowane przez pszczoły. Oprócz aktywowania reakcji biochemicznych, mogą one pełnić rolę substancji neutralizujących i wiążących toksyny wprowadzone do organizmu (np. zmniejszające toksyczne działanie alkoholu, dymu tytoniowego, kawy, herbaty). Mają też bezpośredni wpływ na przemianę materii i przyspieszają metabolizm komórkowy. Miód działa też na układ immunologiczny człowieka, wzmacniając i modulując jego siły obronne w stosunku do czynników chorobotwórczych, jak i zanieczyszczeń chemicznych środowiska. Jednak cechą najważniejszą w porównaniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi jest jego działanie zapobiegawcze. Miód bywa stosowany z powodzeniem w chorobach wątroby, serca, układu nerwowego, a także w stanach ogólnego wyczerpania i wycieńczenia organizmu. Przeciwwskazań w jego stosowaniu nie ma, gdyż nawet u osób chorych na cukrzycę może być włączony do diety pod kontrolą lekarza i w dawkach profilaktycznych.
Podobnie jak większość ziół leczniczych działa powoli i wymaga długiego okresu stosowania. Nie wykazuje szkodliwego działania ubocznego. Jest uznanym środkiem w skutecznym doprowadzeniu do szybkiego wytrzeźwienia w zatruciu alkoholowym. Zewnętrznie używany jest do leczenia trudno gojących się ran i wrzodów. Miód powinien być spożywany przy każdym zaburzeniu działania układu trawiennego. Nie zakwasza organizmu, a wolne rodniki ułatwiają przyswajanie tłuszczów. Stałe spożywanie miodu przez dzieci przyczynia się do szybkich przyrostów masy ciała, wzmożonego rozwoju umysłowego i zwiększonej odporności na choroby. Miód pszczeli szczególnie zalecany jest dla ludzi wyczerpanych pracą fizyczną lub umysłową. Należy jednak pamiętać, że miód jest stosunkowo mało odporny na wysokie temperatury i przy 40 stopniach Celsjusza traci swoje właściwości.

Miód – antybiotyk
Miód charakteryzuje się wysoką aktywnością antybiotyczną. Hamuje bądź niszczy rozwój bakterii Gram – dodatnich, Gram – ujemnych, grzybów, wirusów, pierwotniaków, paciorkowców. Te cenne właściwości miód zawdzięcza swemu składowi chemicznemu.
Aktywność antybiotyczna miodu wzrasta nawet do 220 razy, gdy rozcieńczymy go wodą. Aby najskuteczniej uaktywnił działanie bakteriobójcze należy do pół szklanki ciepłej (40 stopni) wody dodać łyżeczkę miodu i taki roztwór pozostawić na noc.
Pod wpływem wody i temperatury będzie się z niego wydzielać woda utleniona, która niszczy bakterie, pierwotniaki i grzyby. Znawcy polecają szklankę takiego napoju wypić każdego dnia na czczo. Bardzo smaczny jest z dodatkiem świeżego imbiru i cytryny.