DDPS piękny 30-letni

Dzienny Dom Pomocy Społecznej w Sochaczewie skończył 30 lat i z tej okazji, w jego siedzibie przy Al. 600 Lecia, zorganizowano rocznicową uroczystość. Sentymentalne spotkanie poprzedziła msza święta odprawiona w kościele NNMP w Trojanowie przez proboszcza Kazimierza Wojtczaka.

Na wstępie gospodarz DDPS Teresa Michałowska powitała gości, wśród których znalazły się m.in. Maria Wrzesińska i Teresa Jasińska poprzednie szefowe Domu, Maria Zajączkowska kierująca Wojewódzkim Zespołem Pomocy Społecznej w Urzędzie Wojewódzkim w Skierniewicach mocno wspierająca ideę utworzenia DDPS w Sochaczewie, dr Tomasz Potkański z-ca dyrektora biura Związku Miast Polskich, burmistrz Sochaczewa Piotr Osiecki wraz z zastępcą Markiem Fergińskim, radni z wiceprzewodniczącym RM Maciejem Małeckim, reprezentanci władz powiatowych, księża z parafii NNMP w Trojanowie, dyrektorzy zaprzyjaźnionych jednostek – MOK, ZKM, placówek pomocy społecznej, sponsorzy oraz najważniejsi - pensjonariusze DDPS wraz z rodzinami.

Jak przypomniano, przez trzy dekady DDPS bardzo się zmienił, poważnie rozszerzył profil swej działalności, otoczył opieką znacznie szersze grono podopiecznych. 10 rocznicę istnienia świętował w rozbudowanej siedzibie przy ul. Zamkowej, a na ćwierćwiecze przeprowadził się do znacznie większego, dostosowanego do potrzeb osób niepełnosprawnych gmachu przy Al. 600 Lecia. Dziś DDPS zapewnia seniorom całodzienną opiekę, wyżywienie, atrakcje kulturalne, organizuje wycieczki, pielgrzymki i imprezy integracyjne. Spełnia niezwykle istotną rolę – integruje seniorów, zachęca ich do aktywności fizycznej i intelektualnej, wspiera w trudnych chwilach, samotnym zastępuje rodzinę… Sochaczewski DDPS to jeden z największych nie tylko na Mazowszu, ale i w całym kraju. Obecnie otacza opieką ok. 120 pensjonariuszy, podczas gdy większość tego typu placówek zajmuje się 15-30 osobami.

Z okazji jubileuszu wszystkim pensjonariuszom życzenia zdrowia, radości, spokoju i miłych chwil spędzanych w gronie przyjaciół z DDPS przekazał burmistrz Piotr Osiecki. Jak zaznaczył, każdemu dom kojarzy się w ciepłem, rodziną i zrozumieniem, to miejsce, gdzie zawsze znajdziemy słowa otuchy, wsparcie w trudnych momentach życia. Tak jest też w sochaczewskim DDPS.
- Ogromne zaangażowanie, ciężka praca kolejnych dyrektorów i personelu tej placówki doprowadziły do jej rozkwitu. Dzienny Dom Pomocy Społecznej od lat cieszy się zasłużoną dobrą opinią i zaufaniem podopiecznych. Dzięki Państwu ludzie starsi nadal mogą być aktywni, realizować swoje pasje, zawiązywać przyjaźnie – powiedział P. Osiecki.

Z kolei wiceprzewodniczący Rady Miasta Maciej Małecki zaznaczył, że czwartą kadencję jest radnym miasta, przez lata zdarzały się spory o np. drogi, chodniki, inne inwestycje, ale nie pamięta sporu, którego tłem mógłby być Dzienny Dom Pomocy Społecznej. Radni zawsze wspierali seniorów i wszelkie działania wspierające ich aktywność, zdrowie.

Chwilę później burmistrz i wiceprzewodniczący Rady M. Małecki przekazali placówce specjalny upominek – rower treningowy, z którego będą mogli korzystać wszyscy pensjonariusze DDPS.
Głos zabrała też Maria Zajączkowska kierująca przed laty Wojewódzkim Zespołem Pomocy Społecznej. Jej zdaniem Dzienne Domy to bardzo dobra forma wsparcia seniorów, którzy w przeciwieństwie do tradycyjnych Domów Pomocy Społecznej nie są izolowani od rodzin, bliskich, przyjaciół. Dziękowała władzom samorządowym za serce i szczodrość okazywaną szeroko pojętej pomocy społecznej. Jak powiedziała, zmieniają się władze, radni, ale nie myślenie o roli i znaczeniu takich jednostek jak MOPS, DDPS czy Środowiskowy Dom Samopomocy.

Z kolei Dr Tomasz Potkański z biura Związku Miast Polskich przypomniał, że DDPS, MOPS i ŚDS wraz z grupą organizacji pozarządowych utworzyły kilka lat temu Koalicję Na Rzecz Seniorów, chwalił podejmowane w ramach Koalicji inicjatywy. Zaznaczył, że jej działanie zyskało uznanie na arenie ogólnopolskiej, a wiele pomysłów na aktywizację seniorów jest później wdrażanych w innych polskich miastach.

HISTORIA DDPS
Aby mógł powstać Dzienny Dom Pomocy Społecznej w Sochaczewie potrzebne było zaangażowanie Rady Osiedlowej mieszkańców Rozlazłowa, w których gestii był budynek przy ul. Zamkowej zbudowany w czynie społecznym przez mieszkańców, służący przez kilka lat jako miejsce spotkań młodzieży i osób starszych. W roku 1980 budynek był już opuszczony, nie służył społeczności lokalnej. Tak się złożyło, że w tym czasie Jerzy Sauer - dyrektor ekonomiczny Wydziału Zdrowia Urzędu Wojewódzkiego w Skierniewicach poszukiwał lokalu na placówkę pobytu dziennego emerytów i rencistów. Wówczas sprawy socjalne były w kompetencjach Zespołu Opieki Zdrowotnej w Sochaczewie, gdzie pracowałam jako rewident. Zlecono mi zajęcie się sprawą zorganizowania Dziennego Domu.
W październiku 1980 r. ZOZ przejął budynek przy ul. Zamkowej , a w listopadzie decyzją Wojewody Skierniewickiego oficjalnie przeznaczono go na Dom Dzienny. Od 1 grudnia 1980 r kierownikiem Domu została Maria Wrzesińska. Dom w tym czasie miał formę zakładu budżetowego. Na początku dokonano napraw i remontu opuszczonego budynku, który składał się z sali przyjęć, bez zaplecza kuchennego i magazynowego. Konieczne były środki na rozbudowę. Od stycznia 1981 r. Dom zajmował się kilkunastoma pensjonariuszami, posiłki były dowożone i wydawane w Domu.
Przychylna atmosfera w Urzędzie Wojewódzkim w Skierniewicach, zaangażowanie dyr. Sauera i dyr. Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej - Marii Zajączkowskiej spowodowały, że przyznano środki na rozbudowę i doposażenie placówki. Dobudowano kuchnię, zaplecze magazynowe i nareszcie były warunki do gotowania na miejscu.
To były bardzo trudne czasy. Brak samochodu – całe zaopatrzenie dowożono ze sklepów na rowerze i wózku, kartki na mięso i wędlinę, ale szczęśliwie radzono sobie z trudnościami. Dla potrzeb żywienia pensjonariuszy w Domu kiszono kapustę, kwaszono ogórki , uprawiane były warzywa aby urozmaicić posiłki. Korzystano także z dobrego serca sponsorów.
Dom, to nie tylko posiłki. Organizowano różne imprezy, obchodzono uroczyście wszystkie święta, zapraszano na uroczystości przedszkolaki i uczniów z występami artystycznymi. W Domu panowała zawsze rodzinna atmosfera, pensjonariusze nie odczuwali samotności mogąc razem przebywać, bawić się wspólnie i korzystać ze wsparcia. Dom był zawsze otoczony życzliwością władz samorządowych, które zapewniały środki na funkcjonowanie tej placówki. W 1994 r Dom przejęty został przez samorząd miasta i przybrał formę prawną – zakład budżetowy.
W 1997 r. kierownikiem Domu została Teresa Jasińska, a Maria Wrzesińska odeszła na emeryturę po 17 latach kierowania Domem.
W 1997 r. z firmy MasterFoods Polska pozyskano samochód osobowy Ford - co w znacznej części rozwiązało problemy z transportem żywności i przewozem pensjonariuszy.
W 1999 r. DDPS został przekształcony z zakładu budżetowego w jednostkę budżetową finansowaną ze środków samorządu.
W 1997 r. rozpoczęła się rozbudowa obiektu pod kątem utworzenia placówki wsparcia dziennego dla osób z problemami psychicznymi. W marcu 1998 r. oddano do użytku Środowiskowy Dom Samopomocy i podjęto również żywienie części użytkowników tej placówki.
Jednocześnie kontynuowana była współpraca z Parafią św. Wawrzyńca, gdzie dowożono zupy dla potrzebujących.
W 2005 r. Dzienny Dom przeniesiono do wyremontowanego budynku przy Al. 600-lecia 90, gdzie funkcjonuje do chwili obecnej. Warunki lokalowe dla pensjonariuszy oraz warunki pracy dla personelu znacznie się poprawiły. Można było na większą skalę prowadzić działania integracyjne, organizować imprezy, rozwijać działalność poza tradycyjnymi formami pracy. Z końcem czerwca 2006 r. Teresa Jasińska odeszła na emeryturę i obecnie DDPS kieruje Teresa Michałowska.

spisała: Maria Wrzesińska - kierownik DDPS w latach 1980-1997