Ja o mydle, Ty o powidle – czyli Panie kasjerki z słuchawką w uchu.

Ilekroć myślę o sztucznej inteligencji, która, nie oszukujmy się, spotyka nas na każdym kroku, zawsze przekonuję siebie, że nic nie jest w stanie zastąpić naturalnych relacji międzyludzkich. No właśnie, przekonuję siebie, ale czy tak jest naprawdę? I choć pisząc to dla was, używam komputera, a wy przeczytacie to prawdopodobnie na swoich smartfonach, wciąż żyję z nadzieją, że dużo lepiej byłoby nam porozmawiać „face to face”. Zatem bijąca się faktem, że cyfryzacja zżera nas mimowolnie, zwyczajnego, ponurego popołudnia udałam się na zakupy do jednego z miejskich marketów. Jeszcze wtedy w dobrym humorze, wybrałam sobie wszystko co chciałam i skierowałam się do kasy. Przy kasie leżała chałwa. Moja babcia kocha chałwę. Ja, jako kochająca babcię wnuczka, nie mogłam przegapić okazji na promocyjną chałwę, oczywiście zapakowałam na taśmę dwie sztuki. No i się zaczęło. Chałwa, którą chciałam kupić okazała się mieć po prostu brudne opakowanie, tak, tak, każda sztuka miała brudne opakowanie, grzecznie poprosiłam Panią kasjerkę o torebkę „zrywkę”, w celu nie ubrudzenia sobie całej torebki. Pani kasjerka zajęta była jednak rozmową z koleżanką z pracy przez małą słuchaweczkę z mikrofonem. Na moją prośbę, zamiast chałwy, wytarła taśmę. Nie zrozumiałam o co chodzi, więc poprosiłam ponownie,tłumacząc, że nie taśma, tylko chałwa jest brudna i czy mogę prosić torebkę. Pani odpowiedziała, ale nie mi i nie na to pytanie. Powtórzyłam. Kobieta odpowiedziała, że przecież już wytarła. Wtedy zorientowałam się, że kolejny raz przytrafia mi się ta sama sytuacja, kasjerka zamiast ze mną, rozmawia przez słuchawkę z innym pracownikiem. Finalnie poinformowałam Panią dwa razy, ze odkładam ten produkt. A na koniec zakupów, Pani pyta, GDZIE TA CHAŁWA? Eh.. Wtedy byłam naprawdę zdenerwowana, ale dziś, myśląc o tym, nachodzi mnie taka refleksja – czy życie ma nam przelecieć jak te produkty na taśmie w markecie? Szybko, sprawnie i bez zbędnych pytań?