Sprawdź naszą aplikację:
Reklama
Leżak, nasz szpital, Człowiek
14/10/2011 11:07
Ostatni numer „Polityki” zniknął z sochaczewskich kiosków w okamgnieniu. To dlatego, że bohaterem, czy też według niektórych anty-bohaterem jednego z artykułów czasopisma był nasz szpital. Z uwagi na mnogość często sprzecznych interpretacji tekstu „Instrukcja mycia leżaka”, spróbuję zmierzyć się z pytaniem, czy faktycznie uderza on w reputację sochaczewskiej placówki i jej pracowników.
W ostatnim numerze „Polityki” (5-11 października) opublikowano duży artykuł Edyty Gietki „Instrukcja mycia leżaka” (podtytuł: „Kloszarda znaleźć, umyć, wyleczyć”), będący opisem dnia spędzonego w sochaczewskim Szpitalnym Oddziale Ratunkowym, opartym na obserwacji udzielanej tu pomocy bezdomnym, pijanym, oraz na rozmowie z szefem tego oddziału dr Pawłem Piątkiewiczem.
Autorka sięgnęła po formę ekspresyjną, subiektywną, pozbawiając tekst własnych komentarzy, tez, podsumowań, a opierając go w szczególności na potocznym języku ratownictwa medycznego, przez co przełamała społeczne tabu publicznego mówienia wprost o tym, jak naprawdę traktujemy bezdomnych.
Od razu na początek, kilka cytatów z tekstu, by odsłonić jego charakter, a i kontrowersyjność:
Słownik personelu sochaczewskiego szpitala jest soczysty. Odgradza, buduje dystans. Więc najgorsze są dni – szyszki w dupie, czyli dni spiętrzenia, gdy znajdowanych w rowach leżaków (kloszard śpiący) w dużych ilościach przywożą ruchacze (policja drogowa). W metaforze szyszki chodzi o to, że wysadzić kloszarda pod szpitalem jest łatwo, podobnie jak wsadzić sobie szyszkę – gorzej z wyjęciem.
Zwykle trafia (dr Paweł Pietkiewicz – przyp. red.) na dziedzica (leżak, który wymaga gruntownej higienicznej obsługi). A gdy kładzie go na nosze, mieszkające na dziedzicu robactwo, oszołomione światłem karetki, rozpierzcha się w każdą stronę. Niżej od dziedziców są dziedzice w bryczesach (kloszard niekontrolujący się z kałem w nogawkach spodni).
Jeśli pojawia się wątpliwość, że dziedzic nie przeżyje mycia, bo ma na przykład obrzęk płuc, niewydolność krążeniową, udar, otwarte złamanie – usuwanie brudu schodzi na plan dalszy. Reanimuje się na gorąco w karetce. Usta-usta. Lekarz nie może odmówić argumentując odrazą. Nawet kiedy upojonemu pacjentowi puszczają zwieracze. Nie ma przepisu regulującego podjęcie czynności ratunkowych ze względu na stan higieniczny. Obowiązkiem jest podjęcie. Zawsze. Z czym nie polemizuje dr Paweł, bo to są, kurwa, jednak ludzie. Czasem nawet szlachetni. Ostatnio jechał do takiego kloszarda, który nie chciał żebrać na ulicy, zaklinował się w śmietniku przed hipermarketem. Odgiął kratę, ale nie mógł wyjść; poddusiła go i umarł.
Zainteresowanych zachęcam do lektury całego artykułu: Instrukcja mycia leżaka
Tekst Edyty Gietki wywołał niemałe poruszenie w lokalnym środowisku. Docierające do naszej redakcji głosy były najróżniejsze: od tych oburzonych traktowaniem, zwłaszcza chodzi o słownictwo, ludzi w sochaczewskim szpitalu, po pełne szacunku dla personelu naszego SOR-u, „zmuszonego pracować w tak trudnych warunkach”.
W moim osobistym przekonaniu tekst nie traktuje o naszym szpitalu w szczególności. To jedynie przykład szerszego, złożonego zjawiska społecznego, jakim jest wykluczenie ludzi bezdomnych, tych często pijanych i brudnych kloszardów: wykluczenie systemowe (szpitale zajmują się nimi z przymusu, wyłącznie wtedy, gdy potrzebują opieki medycznej), wykluczenie werbalne (przecież zdradzające przedmiotowe traktowanie takich osób słownictwo dotyczy nie tylko ratownictwa, ale nas wszystkich), fizyczne, mentalne, społeczne.
Owo wykluczenie jest właściwym punktem wyjścia do pytania o godność człowieka, zarówno tego stoczonego czy zepchniętego przez los na ostatni szczebel społecznej drabiny kloszarda, jak i tych wszystkich, którzy go w związku z tym na wykluczenie skazują, prezentując często cyniczne, przedmiotowe traktowanie.
Oczywiście można się spierać, czy owo dystansujące, potoczne słownictwo jest dowodem zatarcia humanitarnej wrażliwości, czy też – nie zaprzeczając tej wrażliwości – pomaga w tym przypadku zachować psychiczne zdrowie i fachowe świadczenie medycznej opieki. Takie czy inne rozstrzygnięcie takiego sporu nie zmieni faktu wykluczenia bezdomnych. Zresztą nie tylko w Polsce, że posłużę się ostatnimi zdaniami artykułu: „Po dekontaminacji dziedzica otwiera się wszystkie okna. To jeszcze nie jest to, co na Zachodzie, gdzie przyszpitalne łaźnie przypominają myjnie samochodowe, a pacjentów szoruje się niemal bezdotykowo”.
Taka interpretacja artykułu wpisuje się w charakter dziennikarstwa Edyty Gietki, którą polskie radio w 2008 roku nagrodziło statuetką Melchior za „pisanie o najtrudniejszym: o miłości, śmierci, odczłowieczeniu i godności człowieka”.
Ale, by nie zawieść naszych użytkowników, zaniepokojonych tym, czy artykuł nie uderza w reputację naszego szpitala i jego pracowników, a także z własnej ciekawości, zadałam takie pytanie wicedyrektorowi ds. Lecznictwa lekarzowi Piotrowi Szenkowi. Oto jego komentarz:
- Moim zdaniem część artykułu, nawet ta w kwestii merytorycznej, jest na swój sposób wyrazem ars poetica autorki. Oczywiście nie ubieramy pacjentów, nawet tych najbrudniejszych, w ubrania po zmarłych, ani nikt już dzisiaj nie reanimuje metodą usta - usta. Prawdą jest natomiast, że przed wyjściem ze szpitala niszczymy ich brudne i zawszone ubrania, a dajemy im świeże, wyprane i pachnące, przynoszone przez pracowników Szpitala specjalnie dla nich. Doktor Piątkiewicz jest lekarzem doświadczonym z wieloletnim stażem. To jakby tłumaczy, że w swojej karierze zdarzyło mu się reanimować usta - usta, ale nie jest to codziennością. Ten artykuł jest brudny. Tak jak pacjenci, których dotyczy. Niemniej jednak stanowią oni problem, bo nie zawsze trafiają do szpitala jako chorzy. Czasem tylko na "przecyknięcie". Jak to mówi jeden z lekarzy SOR, "pijak to pogromca lekarskich dyplomów" - nigdy nie wiadomo, czy jest tylko pijany, czy coś mu się po urazie w głowie dzieje. A jeśli umrze, odpowiedzialność za jego śmierć jest taka sama jak w przypadku śmierci praworządnego i bogobojnego obywatela.
figa
W ostatnim numerze „Polityki” (5-11 października) opublikowano duży artykuł Edyty Gietki „Instrukcja mycia leżaka” (podtytuł: „Kloszarda znaleźć, umyć, wyleczyć”), będący opisem dnia spędzonego w sochaczewskim Szpitalnym Oddziale Ratunkowym, opartym na obserwacji udzielanej tu pomocy bezdomnym, pijanym, oraz na rozmowie z szefem tego oddziału dr Pawłem Piątkiewiczem.
Autorka sięgnęła po formę ekspresyjną, subiektywną, pozbawiając tekst własnych komentarzy, tez, podsumowań, a opierając go w szczególności na potocznym języku ratownictwa medycznego, przez co przełamała społeczne tabu publicznego mówienia wprost o tym, jak naprawdę traktujemy bezdomnych.
Od razu na początek, kilka cytatów z tekstu, by odsłonić jego charakter, a i kontrowersyjność:
Słownik personelu sochaczewskiego szpitala jest soczysty. Odgradza, buduje dystans. Więc najgorsze są dni – szyszki w dupie, czyli dni spiętrzenia, gdy znajdowanych w rowach leżaków (kloszard śpiący) w dużych ilościach przywożą ruchacze (policja drogowa). W metaforze szyszki chodzi o to, że wysadzić kloszarda pod szpitalem jest łatwo, podobnie jak wsadzić sobie szyszkę – gorzej z wyjęciem.
Zwykle trafia (dr Paweł Pietkiewicz – przyp. red.) na dziedzica (leżak, który wymaga gruntownej higienicznej obsługi). A gdy kładzie go na nosze, mieszkające na dziedzicu robactwo, oszołomione światłem karetki, rozpierzcha się w każdą stronę. Niżej od dziedziców są dziedzice w bryczesach (kloszard niekontrolujący się z kałem w nogawkach spodni).
Jeśli pojawia się wątpliwość, że dziedzic nie przeżyje mycia, bo ma na przykład obrzęk płuc, niewydolność krążeniową, udar, otwarte złamanie – usuwanie brudu schodzi na plan dalszy. Reanimuje się na gorąco w karetce. Usta-usta. Lekarz nie może odmówić argumentując odrazą. Nawet kiedy upojonemu pacjentowi puszczają zwieracze. Nie ma przepisu regulującego podjęcie czynności ratunkowych ze względu na stan higieniczny. Obowiązkiem jest podjęcie. Zawsze. Z czym nie polemizuje dr Paweł, bo to są, kurwa, jednak ludzie. Czasem nawet szlachetni. Ostatnio jechał do takiego kloszarda, który nie chciał żebrać na ulicy, zaklinował się w śmietniku przed hipermarketem. Odgiął kratę, ale nie mógł wyjść; poddusiła go i umarł.
Zainteresowanych zachęcam do lektury całego artykułu: Instrukcja mycia leżaka
Tekst Edyty Gietki wywołał niemałe poruszenie w lokalnym środowisku. Docierające do naszej redakcji głosy były najróżniejsze: od tych oburzonych traktowaniem, zwłaszcza chodzi o słownictwo, ludzi w sochaczewskim szpitalu, po pełne szacunku dla personelu naszego SOR-u, „zmuszonego pracować w tak trudnych warunkach”.
W moim osobistym przekonaniu tekst nie traktuje o naszym szpitalu w szczególności. To jedynie przykład szerszego, złożonego zjawiska społecznego, jakim jest wykluczenie ludzi bezdomnych, tych często pijanych i brudnych kloszardów: wykluczenie systemowe (szpitale zajmują się nimi z przymusu, wyłącznie wtedy, gdy potrzebują opieki medycznej), wykluczenie werbalne (przecież zdradzające przedmiotowe traktowanie takich osób słownictwo dotyczy nie tylko ratownictwa, ale nas wszystkich), fizyczne, mentalne, społeczne.
Owo wykluczenie jest właściwym punktem wyjścia do pytania o godność człowieka, zarówno tego stoczonego czy zepchniętego przez los na ostatni szczebel społecznej drabiny kloszarda, jak i tych wszystkich, którzy go w związku z tym na wykluczenie skazują, prezentując często cyniczne, przedmiotowe traktowanie.
Oczywiście można się spierać, czy owo dystansujące, potoczne słownictwo jest dowodem zatarcia humanitarnej wrażliwości, czy też – nie zaprzeczając tej wrażliwości – pomaga w tym przypadku zachować psychiczne zdrowie i fachowe świadczenie medycznej opieki. Takie czy inne rozstrzygnięcie takiego sporu nie zmieni faktu wykluczenia bezdomnych. Zresztą nie tylko w Polsce, że posłużę się ostatnimi zdaniami artykułu: „Po dekontaminacji dziedzica otwiera się wszystkie okna. To jeszcze nie jest to, co na Zachodzie, gdzie przyszpitalne łaźnie przypominają myjnie samochodowe, a pacjentów szoruje się niemal bezdotykowo”.
Taka interpretacja artykułu wpisuje się w charakter dziennikarstwa Edyty Gietki, którą polskie radio w 2008 roku nagrodziło statuetką Melchior za „pisanie o najtrudniejszym: o miłości, śmierci, odczłowieczeniu i godności człowieka”.
Ale, by nie zawieść naszych użytkowników, zaniepokojonych tym, czy artykuł nie uderza w reputację naszego szpitala i jego pracowników, a także z własnej ciekawości, zadałam takie pytanie wicedyrektorowi ds. Lecznictwa lekarzowi Piotrowi Szenkowi. Oto jego komentarz:
- Moim zdaniem część artykułu, nawet ta w kwestii merytorycznej, jest na swój sposób wyrazem ars poetica autorki. Oczywiście nie ubieramy pacjentów, nawet tych najbrudniejszych, w ubrania po zmarłych, ani nikt już dzisiaj nie reanimuje metodą usta - usta. Prawdą jest natomiast, że przed wyjściem ze szpitala niszczymy ich brudne i zawszone ubrania, a dajemy im świeże, wyprane i pachnące, przynoszone przez pracowników Szpitala specjalnie dla nich. Doktor Piątkiewicz jest lekarzem doświadczonym z wieloletnim stażem. To jakby tłumaczy, że w swojej karierze zdarzyło mu się reanimować usta - usta, ale nie jest to codziennością. Ten artykuł jest brudny. Tak jak pacjenci, których dotyczy. Niemniej jednak stanowią oni problem, bo nie zawsze trafiają do szpitala jako chorzy. Czasem tylko na "przecyknięcie". Jak to mówi jeden z lekarzy SOR, "pijak to pogromca lekarskich dyplomów" - nigdy nie wiadomo, czy jest tylko pijany, czy coś mu się po urazie w głowie dzieje. A jeśli umrze, odpowiedzialność za jego śmierć jest taka sama jak w przypadku śmierci praworządnego i bogobojnego obywatela.
figa
Obserwuj nas na 
Google News
Chcesz być na bieżąco z wieściami z naszego portalu? Obserwuj nas na Google News!
Reklama
Komentarze opinie
Podziel się swoją opinią
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze
-
Reklama
-
2011-10-19 09:27:52Czytam artykuł i moim zdaniem to połowa jak nie wszystko jest wyssane z palca ,a może ktos złośliwy naopowiadał takich głupot a pismaki to najgorszy typ człowieka szukający sensacji i piszą co im ślina na język przyniesie czasami a nawet bardzo często nie sprawdzając prawdy .Nie znam sie na prawie prasowym ale ,powinno się takich bajkopisarzy pociągać do odpowiedzialności jeżeli opisują coś co jest nie prawdziwe ,a trzeba dodać że i w naszych gazetach czasem się czyta fałszywe opowiastki.
odpowiedz -
2011-10-17 14:21:17Problem ludzi bezdomnych jest problemem ogólnoświatowym. Praca w takich warunkach i z takimi przypadkami to wielka odpowiedzialność i odporność. Podziwiam ludzi, którzy to robią w sposób profesjonalny i życzę wytrwałości. Karol
odpowiedz -
2011-10-17 11:55:42
Sporo tu konfabulacji autorki atykułu a jednocześnie dużo prawdy o wygladzie i zapachu osób bezdomnych czy pijanych. Jedno wiem na pewno, jeżeli chodzi o doktora Pawła, a znam go od ponad 20 lat, duszę odda za ratowanie ludzi bez względu na to czy śmierdzą czy pachną !!!! pozdro pacjent
odpowiedz -
Reklama
-
2011-10-17 08:18:49
Znam kilka osób, które zajmują się takimi osobami i to jest chyba najgorsza robota jaka może Cię spotkać w szpitalu. Ja bym nie wytrzymała chyba 2 minut z takim człowiekiem. Dużym szacunkiem darze wszystkie te osoby.
odpowiedz -
2011-10-16 09:38:23pięknie to ująłeś "wielce szanowny obywatel RP mający niezaspokojone potrzeby lokalowe i chwilowe problemy fizjologiczne"?,dusza artysty :-))
odpowiedz -
2011-10-16 00:42:21
tekstu nie czytałem, oceniam po fragmentach, ale osobiste doświadczenie nauczyło mnie, że dziennikarze, zwłaszcza parający się reporterką (casus Jaworowicz choćby) mają skłonności do koloryzowania, skrótów (bez)myślowych a nawet konfabulacji (w tekście o szpitalu choćby "usta-usta") tylko w jednym celu - żeby temat się sprzedał. A co gorsza spróbuj takiemu zarzucić, że ściemnia - zaraz krzyk o wolności prasy i demonstracje pod Sejmem...
zapewne dość bliskie prawdzie są fragmenty o stosowanym na SOR słownictwie. Częściowo jak widzę wywołują zarzuty uprzedmiatawiania ludzi... Bzdura. Pracownicy SOR wykonują pracę wymagającą dużej odporności psychicznej i takie podejście werbalne do pracy jest w pełni zrozumiałe, stanowi formę psychicznego odreagowania na sytuacje, jakie napotykają. Zresztą czy lepiej powiedzieć "dziedzic w bryczesach", czy "obsrany śmierdzący jak szambo kloszard" (co niewątpliwie byłoby określeniem prawdziwym)? A może lepiej "wielce szanowny obywatel RP mający niezaspokojone potrzeby lokalowe i chwilowe problemy fizjologiczne"?odpowiedz -
2011-10-15 09:19:34Mocny artykuł o problemie, którego przeciętny człowiek nie dotyka. Żadna ze wspomnianych instytucji (służba zdrowia, policja, pomoc społeczna) nie jest instytucjonalnie przygotowana do radzenia sobie z nim. Lukę częściowo wypełniają humanitarne organizacje pozarządowe! Wiele bogatszych państw również nie radzi sobie z problemem bezdomności i wynikającymi z niego następstwami. Nie dostrzegam przesady w artykule, bo pamiętam kloszarda, który przyszedł do przychodni lekarskiej w Sochaczewie. Pacjenci nie byli w stanie pozostać w poczekalni, a pielęgniarki udzielające pomocy długo nie mogły dojść do siebie po zapachu i widoku robactwa na ciele kloszarda. Artykuł jest dobitną prawdą z jakimi sytuacjami mają do czynienia fachowcy ratujący nam życie! Należy im się WIELKI SZACUNEK!
odpowiedz -
2011-10-14 21:34:28
Mocno przegięli z tym usta-usta. Nie wyobrażam sobie z żulem. Po jest Ambu, żeby nie leżało. ł. Jest jeszcze kilka innych nieścisłości. A wszy łonowe nijak nie przejdą na głowę ani odwrotnie. Są na to zbyt wyspecjalizowane.
odpowiedz -
2011-10-14 14:04:27
Może na niewiele się to przyda, ale osobiście bardzo podziwiam tego lekarza i wszystkie osoby, które są narażone na pracę w tak ciężkich warunkach. Czapki z głów!
odpowiedz
Reklama
Najnowsze rolki
Reklama
Wideo e-Sochaczew.pl
Reklama
Reklama
- Dzisiejsze 7
- Nieruchomości 108
- Praca 80
- Motoryzacja 43
- Usługi 42
- Dla domu 12
- Pozostałe 10
- Edukacja 4
Reklama
Reklama
Najnowsze wiadomości
- 21/07 Nad Bzurą zaczynało się lato – historia przystani, której Sochaczew do dziś nie potrafi zapomnieć
- 21/07 Radni pytają o sytuację sochaczewskiego szpitala. Zarobki dyrektora, oszczędności i planowane kontrole
- 21/07 Drugi tydzień wakacyjnych przygód w bibliotece w Młodzieszynie pełen wspomnień i zabawy
- 21/07 Powrót choroby brudnych rąk - Sanepid alarmuje
- 20/07 Zmiana warty na straży nieba - nowy dowódca sochaczewskich rakietowców
- 20/07 Rybnowska Sjesta pod Gwiazdami – czeka wiele atrakcji, muzyka i wspólna zabawa
- 20/07 Strzelnica, hala i świetlice z drugim dnem - Gmina Sochaczew inwestuje w bezpieczeństwo mieszkańców
- 20/07 Sochaczewski zamek - zaniedbana wizytówka miasta
- 20/07 Zbigniew Stonoga o sochaczewskim szpitalu. Pytania o zarobki dyrektora i sytuację pracowników
- 20/07 Jutro zawyją syreny - to tylko ćwiczenia
- 20/07 Zrób porządek w garażu i pomóż Antosiowi - rusza wielka zbiórka elektrośmieci
- 20/07 Upamiętnią pierwszego prezesa KS Bzura Chodaków
- 20/07 Disco Bzura 2026 - pełna lista wykonawców
- 20/07 Gmina Rybno pozyskała 30 tys. zł na usuwanie i unieszkodliwianie azbestu. Umowa o dofinansowanie podpisana
- 20/07 Gmina Rybno konsekwentnie wzmacnia bezpieczeństwo mieszkańców. Kolejna umowa o dofinansowanie podpisana
- 20/07 Centrum Integracji Cudzoziemców w Sochaczewie oferuje bezpłatne wsparcie
- 20/07 Gmina Rybno nieodpłatnie pozyskała drewno. Kolejna pomoc trafi do potrzebujących mieszkańców
- 19/07 W Sochaczewie działa Lokalny Punkt Pomocy Pokrzywdzonym Przestępstwem. Wsparcie jest bezpłatne
- 19/07 Szymon Pilichowski z bardzo dobrym występem na 80. PZLA Mistrzostwach Polski U20 w Zamościu.
- 19/07 Żywa lekcja historii w Sochaczewie - załóż hełm, chwyć za replikę broni i dotknij przeszłości
Czytam artykuł i moim zdaniem to połowa jak nie wszystko jest wyssane z palca ,a może ktos złośliwy naopowiadał takich głupot a pismaki to najgorszy typ człowieka szukający sensacji i piszą co im ślina na język przyniesie czasami a nawet bardzo często nie sprawdzając prawdy .Nie znam sie na prawie prasowym ale ,powinno się takich bajkopisarzy pociągać do odpowiedzialności jeżeli opisują coś co jest nie prawdziwe ,a trzeba dodać że i w naszych gazetach czasem się czyta fałszywe opowiastki.
Problem ludzi bezdomnych jest problemem ogólnoświatowym. Praca w takich warunkach i z takimi przypadkami to wielka odpowiedzialność i odporność. Podziwiam ludzi, którzy to robią w sposób profesjonalny i życzę wytrwałości. Karol
Sporo tu konfabulacji autorki atykułu a jednocześnie dużo prawdy o wygladzie i zapachu osób bezdomnych czy pijanych. Jedno wiem na pewno, jeżeli chodzi o doktora Pawła, a znam go od ponad 20 lat, duszę odda za ratowanie ludzi bez względu na to czy śmierdzą czy pachną !!!! pozdro pacjent