Ludzie Sochaczewa - Beata Szustkiewicz

Niedzielne przedpołudnie bez słońca, nieco ponure, smutne. Na drodze uczęszczanej tylko przez okolicznych mieszkańców czasem przebiegnie sarna, albo zając. Jest zima, wszędzie biało, a mimo to wokoło jest tak spokojnie, błogo, a pomiędzy brzozami, które rosną gdzieś obok drogi wiatr zatrzymuje chwile. I właśnie tam, to co jest najważniejsze, dostrzega Beata. W swojej pracowni zamyka oczy, a potem przenosi ten stan na szkło. Tak powstają witrochromie. Ale to nie koniec. 

Niewielu z nas potrafi tworzyć i przenosić swój talent na rzecz, widzialną materię, która innym przynosi radość. Tym co w nas najlepsze trzeba umieć się dzielić. Żeby stworzyć obraz przedstawiający maki, które rosną na polu, pomiędzy zielonymi roślinami, często nazywanymi chwastami, tak, że widz zastanawia się czy to fotografia czy jednak obraz wychodzący spod czyjejś dłoni, trzeba mieć w sobie nie tylko talent, ale i emocje, które pozwalają na tworzenie. Czemu widz? Otóż, to co tworzy Beata to nie tylko sam obraz, to część całości, która żyje. Od brzóz zaczyna się historia, którą dalej możemy tworzyć sami, Możemy opowiedzieć jej dalszy ciąg, obejrzeć się i zobaczyć pola, które otaczają te drzewa, poczuć wiatr, unoszący piach i zasłonić ręką oczy, żeby nie dostał się do nich. 

Beata Szustkiewicz - malarka, twórczyni rękodzieła, ale także graficzka, kreatorka wnętrz. Kryje w sobie piękno, spokój i tajemnicę. Jest niezwykle pozytywną osobą, która otwiera drzwi sztuki. Jest dobrym duszkiem, chochlikiem, który z radością i ciekawością podrzuca nam swoje widzenie świata w jej twórczości. I czeka na to się stanie. Czy je czary na płótnach, szkle  czy papierze obudzą w nas nowe emocje?  

Jej obrazy mają przynosić spokój, oddawać emocje i piękno, które nas otacza. Każda myśl Beaty, która towarzyszy jej podczas tworzenia odnajduje się w obrazach. Jest magiczną osobą. Ma w sobie pokłady dziecięcej wiary w dobro, przyrodę i to, że możemy być lepsi. Nie dała sobie szans na pozbawienie się uporu i ciekawości jaka kryje się w każdym dziecku. To jednak nie znaczy, że jest krucha jak dziecko. Jest drobna i delikatna, a zarazem silna i odważna. Ale ponieważ na zakończenie będzie nieco magicznie, to należy Wam wiedzieć, że Beata nie traci kontaktu z rzeczywistością, którą czasem tylko dla nas zaklina. 

Tak w kilkunastu słowach mówi o sobie. Ale to co jeszcze bardziej jest bliskie jej charakterowi twórczemu to:

A gra przez cały czas. Nie ma próżni w jej twórczości. Zamyka przestrzeń swoimi dziełami. Przestrzeń twórczą w szczególności lokalną, która ciągle powstaje i wypełnia luki różnymi dziełami. 

Szczególnym zainteresowaniem Beaty cieszą się okoliczne krajobrazy, to co  często nam ucieka, ona dostrzega ze zdwojoną siłą. Jej fascynacją jest przyroda, kolor i biel, która ma dla niej dużą  rolę w tworzeniu przestrzeni. 

Beata uczy nas patrzeć na świat za oknem, w sąsiedztwie, często tuż obok i dostrzegać w nim piękno, delikatność i naszą przyszłość. Czułe spojrzenie na nasz świat, ten najbliżej, może być początkiem. Naszej odwagi, chęci zmiany i wiary. W co, to już musicie odnaleźć sami. 

Właściwie to co powinnam napisać o Beacie to oczekiwanie, które mam w sobie. Na skrzydła, które wiem, że ma, ale których my jeszcze nie zobaczyliśmy. Ona lata nad dobrymi uczuciami, które widzi w tym świecie. I swoją różdżką sypiąc gdzieniegdzie prace czyni powinność wróżki, chcącej uczyć nas jak odkrywać dobro.

https://www.facebook.com/Beata-Szustkiewicz-Obrazy-123016176305919/

D.M.