Mój mąż kupił kajak czyli Bzura jest piękna

Temat wydaje się nieco spóźniony, bo mamy już przecież schyłek lata, jednak termin taki a nie inny ma swoje uzasadnienie. Jest nim doświadczenie, które pozwala mi z całym przekonaniem wygłosić dwa twierdzenia. Po pierwsze: mój mąż zrobił fantastycznie, że kupił kajak, po drugie: nie miałam pojęcia, że Bzura jest tak piękna.



Nie jest moim zamiarem reklamowanie jakiejkolwiek firmy, która produkuje dmuchane kajaki. Jedyne, co chcę w kontekście samego kajaka pochwalić, to taką formę rekreacji, tym bardziej, że mieszkamy wszyscy nad dużą, fajną rzeką. Nie mogę się jednak powstrzymać od wtrętu, że pompowane kajaki mają jedną ogromną zaletę.

Są mobilne, w prosty sposób (po wypuszczeniu powietrza mieszczą się elegancko na tylnym siedzeniu samochodu, ewentualnie zakładamy je na ramiona jak plecak) można je przenieść lub przewieźć w pożądane miejsce.

Przy tym (coś mnożą mi się wtręty) są bezpieczne (walor ogromny, kajak zakupiony przez mojego męża nie wywrócił się ani razu, chociaż wycisk mu zrobiliśmy tego lata porządny), absolutnie kajakowe (w sensie profesjonalizmu konstrukcji) i bardzo sterowne.

A teraz już przejdę do zalety naszej drogiej, starej Bzury, która jest moim wielkim tegorocznym odkryciem – dzięki kajakowi oczywiście. Uwielbiam na nią patrzeć od wczesnych lat młodzieńczych, znam wiele spacerowych, urokliwych, mało wydeptanych ścieżek wzdłuż obu jej brzegów, które każą mi od dawna myśleć o Bzurze w obrębie powiatu sochaczewskiego jak o rzece niezwykle naturalnej, malowniczo się wijącej (w przeciwieństwie na przykład do prostego, sztucznego odcinka łowickiego), gęsto porośniętej i zamieszkanej tak wewnątrz, jak przy brzegach, przez kochające wodę florę i faunę.

Zabrałam się z mężem na kajak kilka razy tego lata. Spływaliśmy z okolic Łowicza do starej przystani w centrum Sochaczewa i w drugą stronę: z przystani do Witkowic. Zwłaszcza ten drugi odcinek śni mi się po nocach. W okolicach starego młyna (niestety wciąż opuszczonego) dno rzeki zamienia się w drobny, czyściutki piaseczek dobrze widoczny pod przejrzystą (naprawdę!) wodą. Ta podwodna, choć aż prosząca się o wyjście na brzeg, plaża ciągnie się aż do okolic Brochowa.

Wrażenia, jakie funduje Bzura od mniej więcej wysokości przystani w Plecewicach, określiłabym jako natury… egzotycznej. Sprawiają to gęste meandry, te wyrzeźbione w wysokich skarpach zakrętasy, które tworzą atmosferę pociągającej tajemnicy, gdy z poziomu podążającego z nurtem kajaka usiłujemy zobaczyć, co dalej, co dalej…

Widziałam wyrzeźbione przez bobry w wielkich drzewach klepsydry, widziałam same bobry, widziałam czaple, myszołowy na pobliskich łąkach, tam też jastrzębie, widziałam ptasie gniazda w skarpach, widziałam płodne stada kaczek, które usiłowały uciec przed kajakiem i odfruwały coraz dalej, aż do Witkowic, gdy tylko podpływaliśmy. Widziałam wreszcie wielkie ryby pluskające się w wodzie, zwłaszcza liczne przy urokliwym ujściu Utraty. I widziałam wędkarzy na nie polujących.

A teraz to, czego nie widziałam albo widziałam w mikroskopijnej skali. Ścieki i śmieci – naprawdę i na szczęście nie ma, tylko w jednym miejscu wystraszyło nas małe wysypisko. Ale mało też widziałam… innych kajakarzy. I bardzo mnie to zdziwiło. Byłam przekonana, że choćby ze względu na pojawienie się przystani kajakowych w okolicach naszego miasta, będziemy się o siebie potykać. A było niemal pusto. Oczywiście w okolicach wypożyczalni kajaków w Plecewicach przestawaliśmy być sami, ale cztery w sumie kajaki na takiej pięknej rzece w ciepłe, sierpniowe, sobotnie popołudnie to w moim odczuciu mało.

W ogóle za mało żyjemy z rzeką, za daleko od niej, choć jest tak blisko, jakoś tak tyłem. Na myśl przychodzą mi bulwary nad rzeką Supraśl, które widziałam niedawno, niby zwykłe alejki spacerowe z latarniami i ławeczkami, do tego boiska, korty tenisowe, odkryta siłownia, ścieżki rowerowe – i integruje się tam cała lokalna społeczność, ciągną turyści. Były i są zakusy, by takie alejki pociągnąć wzdłuż Bzury, trudne to będzie, bo tereny zalewowe, pieniędzy mało, ale jak to się mówi, dla chcącego nic trudnego. Byle się chciało.

Reasumując: polecam wszystkim sochaczewianom kajakowanie po Bzurze i to całymi rodzinami: rzeka choć zaskakująca w zmienności krajobrazu, nie zaskakuje zagrożeniami, jest bezpieczna, dość płytka, podróż z jej nurtem to relaks w czystej postaci. I polecam włodarzom wielkie chcenie przystosowania brzegów Bzury w obrębie Sochaczewa do rekreacyjnych potrzeb mieszkańców.

figa