Obraz dla Prezydenta

Prezydent Bronisław Komorowski, którego mieliśmy zaszczyt gościć w Sochaczewie 7 lutego, wrócił do stolicy z pamiątkowym obrazem autorstwa ukraińskiego malarza Romana Maksima. Dzieło przedstawia wygląd obecnego Placu Kościuszki w 1910-1912 roku.

Obraz to upominek od burmistrza P. Osieckiego i prezesa Powiatowej Izby Gospodarczej, przypominający Prezydentowi o spotkaniu z ponad setką gości zgromadzonych w hotelu Chopin, oraz o złożonej publicznie obietnicy, że odwiedzi nasze miasto w czasie wrześniowej rekonstrukcji BZURA 2012.

Bronisław Komorowski zrewanżował się gospodarzom spotkania piękną grafiką przedstawiającą Pałac Prezydencki w Warszawie, a na odwrocie nakreślił dedykację następującej treści:

Z podziękowaniami za gościnę i z nadzieją na następną wizytę w Sochaczewie.
Bronisław Komorowski – 7.02.2012 r.

Autorem obrazu jest Roman Maksim, pejzażysta, malarz urodzony 1965 r. w Jałcie na Krymie. To absolwent Liceum Plastycznego i Lwowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ma na swym koncie wiele wystaw m.in. w Niemczech, na Ukrainie, a ostatnio w Polsce. Współpracuje z instytucjami kultury w Sochaczewie, w tym z galerią „MIŚ”. Maluje pejzaże oraz architekturę staromiejską Sochaczewa, Płocka, Warszawy i innych miast. Jego obrazy posiadają polscy artyści i ludzie polityki.

Wręczony Prezydentowi obraz przedstawia rynek miejski w Sochaczewie w pierwszej dekadzie XX wieku, który swą genezą sięga prawdopodobnie początków XIV wieku. Główną ulicą na obrazie jest fragment obecnej ul. Warszawskiej, która od lat 20. XIX wieku stanowi główną arterię komunikacyjną miasta. U góry dzieła, w zachodniej pierzei rynku, po lewej stronie widać murowany, tynkowany dom z czterospadowym dachem pokrytym dachówką. Jest to tzw. „dom miejski”, w którym mieściła się apteka. Wzniesiony został w drugiej połowie XVIII wieku, a zniszczony podczas działań wojennych we wrześniu 1939 r.
W głębi, za opisywanym budynkiem stoi kościół podominikański, do którego z prawej strony przylegają zabudowania dawnego klasztoru dominikanów. Zgromadzenie dominikanów było obecne w Sochaczewie od XIII wieku do 1864 r., kiedy uległo kasacie w wyniku represji władz carskich po stłumieniu powstania styczniowego. Od 1867 r. gmachy podominikańskie użytkowała sochaczewska parafia św. Wawrzyńca, która zaadaptowała je na kościół parafialny i plebanię. W czasie I wojny światowej obydwa budynki zostały kompletnie zniszczone podczas walk rosyjsko-niemieckich. Odbudowę ukończono w 1922 r. Wkrótce jednak doszło do ponownej destrukcji obiektów sakralnych podczas walk o Sochaczew we wrześniu 1939 r. Pozostałe ruiny z inicjatywy okupacyjnych władz niemieckich zostały w 1941 r. wysadzone w powietrze, teren zaś zniwelowano. W okresie powojennym w miejscu tym pobudowano nową świątynię parafialną, która istnieje do dziś.
Od północnej strony skweru znajduje się klasycystyczny ratusz z XIX wieku będący od 1973 roku do dzisiaj siedzibą Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą. Jest to jedna z najbardziej reprezentacyjnych budowli miasta i jeden z niewielu zabytków zniszczonego wojnami i pożarami Sochaczewa, który został odbudowany w niemal pierwotnym kształcie.
Wzniesiony w latach 1825-28 według projektu Bonifacego Witkowskiego obiekt zapewniał stosowne lokum władzom miasta, po tym jak w 1818 roku rozebrano pierwszy sochaczewski ratusz murowany z 1780 roku. Budynek, podobnie jak postać jego autora B. Witkowskiego, wpisują się w duży projekt nowej regulacji miasta, jaki w tym czasie był realizowany dzięki rozwojowi przemysłu włókienniczego w Kalisko-Mazowieckim Okręgu Przemysłowym. W związku z przebiegiem przez Sochaczew posiadającego spore znaczenie tzw. traktu fabrycznego, budowla stanowiła reprezentacyjną funkcję, dodając miastu prestiżu.
Niestety ratusz wielokrotnie był niszczony przez zawieruchy wojenne rozgrywane między innymi na ziemi sochaczewskiej począwszy od powstania listopadowego, przez niemal doszczętne zrównanie z ziemią podczas I i II wojny światowej. Z oryginału zachowały się sklepione kolebkowo piwnice.

Tak sochaczewski rynek wyglądał około 1910-1912 roku, czyli równo sto lat temu.