Piękne i Bestia w sochaczewskim kinie Mazowsze

W dniach 2, 3 i 4 listopada 2012 o godzinie 18:00 i 20:00 odbędą się w Kinie Mazowsze seanse filmu "Piękne i bestia” (Beauty and the Breast). Debiutanckiej dokumentalnej produkcji Liliany Komorowskiej (Głąbczyńskiej). Jest on zbiorowym portretem dziewięciu kobiet, które próbują wygrać walkę z rakiem piersi. Przedstawia specyficzny obraz tej strasznej choroby poprzez prawdziwe, wzruszające losy bohaterek, które walczą o przeżycie z zaskakującą dozą siły i humoru, mieszając często śmiech i łzy. W naszym kinie, przez seansami, rozdawane będą ulotki dotyczące poruszanego tematu, rozstawione będzie również stoisko Avonu - firma jest zaangażowana w akcje dotyczące profilaktyki i leczenia raka piersi.

Synopsis
Film dokumentalny, „Piękne i bestia”, rozpoczyna się historią kilku pacjentek, których początkowe objawy raka są lekceważone. Kobiety, zagubione w nieczułym i sterylnym świecie lekarskim, są przerażone i bezradne.
W dotarciu do prawdy pomagają im czasem lęk, upór i kobieca intuicja.

Film pokazuje jak zaakceptować porażającą diagnozę, zwracając jednocześnie uwagę na komplikacje poszczególnych stadiów raka, nieodwracalne decyzje leczenia i życie z ich konsekwencjami. Mikroświat pacjentek jest rozdzielony na przeróżne doświadczenia, ale ogniwem łączącym jest chęć przeżycia. W każdej odmianie raka piersi stosuje się inne metody leczenia i terapii, próbując tym samym zahamować chorobę do całkowitego jej zaleczenia. Doświadczenia i emocje z nimi związane odmieniają osobowość bohaterek filmu, które doznają przemiany. Niosą brzemię choroby z godnością ukazując na ekranie swoje zranione wnętrza. Niezależnie od ich statusu socjalnego, wyglądu czy wieku, są w stanie doszukać się prawdy o sobie samych, zastąpić ogólnie przyjęte kanony kobiecego piękna i z ekshibicjonistyczną szczerością zaakceptować swoje okaleczone ciała.

„Piękne i bestia” jest nie tylko przekazem woli ludzkiego przetrwania, lecz również potwierdzeniem, że nawet
w obliczu cierpienia, w tym krzywym zwierciadle choroby, można osiągnąć ponadczasową mądrość.

4 września 2012 roku film "Piękne i bestia" otrzymał Nagrodę Publiczności dla Najlepszego Filmu Dokumentalnego na 36. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Montrealu.

Jestem niezmiernie szczęśliwa z otrzymania tej nagrody, zwłaszcza, że przyznała ją publiczność. Rozmawiałam
z kilkoma bohaterkami filmu, i powiedziały mi, że bardzo się cieszą z tego wyróżnienia dla filmu, bo jest to dowód wielkiej solidarności ludzkiej w ich walce z chorobą. Serdecznie dziękuję Bernardowi Poulin, bez którego film nigdy by nie powstał. Jako prezes firmy Groupe SM był nie tylko sponsorem i producentem, ale również udzielał mi wsparcia duchowego na każdym etapie filmu. - powiedziała reżyserka odbierając nagrodę.

Prasa o filmie

“Piękne i bestia” jest przekazem głęboko poruszającym, a jednocześnie pełnym nadziei. (...) Te zupełnie różne historie łączy jedno – odrzucenie rezygnacji jako środka walki. (...) Zdjęcia są fantastyczne, a montaż jest dziełem sztuki - By Bill Brownstein, The Gazette, Montreal

Reżyserka o filmie

Podjęłam wyzwanie stworzenia prawdziwego świadectwa kobiet napiętnowanych rakiem piersi, mimo, że nie jestem jedną z nich. Temat mnie pochłonął a inspiracją stały się dla mnie słowa słynnej kanadyjskiej dokumentalistki, Alanis Obomsawin:
Prawdziwy dokument można stworzyć wtedy, kiedy jego twórca jest obiektywnym obserwatorem, zdolnym do słuchania historii ludzkich. To bohaterowie filmu, a nie reżyser dzielą się swoimi doświadczeniami z widzem.

Starałam się nawiązać bliską więź z kobietami, które znalazły w sobie dosyć odwagi, aby podzielić się ze mną swoimi przeżyciami. Z czasem zbliżyły się do mnie na tyle, że czułam się niemalże jedną z nich. Dopiero wtedy
w pełni zrozumiałam ogrom ich cierpienia i chęć podzielenia się swoimi doświadczeniami ze światem. Dogłębnie poruszające zwierzenia, wypowiedziane często po raz pierwszy, dopiero przed kamerą, stały się dla nich początkiem procesu wyzwolenia i niezwykłym przeżyciem dla mnie.

Nigdy nie zapomnę słów jednej z kobiet, która przeszła operację usunięcia piersi i kilka sesji chemoterapii: Stanęłam przed lustrem, patrząc na swoje odbicie i nie poznałam siebie. Nie było ani jednego włosa na moim ciele i bandaże pokrywały moje okaleczone piersi. Kiedy zdobyłam się na odwagę, aby je zdjąć, zrozumiałam, że właśnie w tym momencie, po raz pierwszy stanęłam twarzą w twarz z samą sobą. Czułam się wyróżniona stając się świadkiem ich historii. Jestem przekonana, że nie tylko wzruszą one serca widzów, ale dla wielu będą również przekazem nadziei.