Sochaczewskie finały w szczypiorniaka

"Szczypiorniak", Panie redaktorze to gra w 11 zawodników, z której wywodzi się piłka ręczna.

Do szczypiorka, nie do końca masz rację (info ze strony decathlonu) Za narodziny rozgrywek uznaje się przełom XIX i XX w. W 1914 roku w miejscowości Szczypiorno pod Kaliszem (obecnie jest to dzielnica Kalisza) Niemcy rozpoczęli budowę obozu jenieckiego, do którego 3-4 lata później trafili polscy legioniści. Ze względu na to, że w obozie panowała bezczynność – jego mieszkańcom nie przypisano żadnych obowiązków, nie trudnili się pracą ani rzemiosłem – władze obozu zarządziły, aby jeńcy sami wymyślili dla siebie zajęcie. Owocem tego rozkazu było rozpoczęcie gry w piłkę na otwartym boisku – sportu nazwanego później przez Polaków szczypiorniakiem, od nazwy tej miejscowości. Istnieje wiele wersji dotyczących tego, skąd wziął się pomysł na tego typu dyscyplinę wśród polskich legionistów. Twierdzi się, że liczne doniesienia o charakterystyce tego typu gry i jej popularności dotarły do Szczypiorna z zagranicy, przez co Polacy chętnie podjęli jej zasady i rozpoczęli sportową zabawę. Mówiono także, że niemieccy strażnicy i oficerowie w swoim wolnym czasie grali w ręczną, dzięki czemu któryś z legionistów podpatrzył ich zmagania i tym samym nauczył się grać w piłkę ręczną. Kluczowym elementem szczypiorniaka była piłka do gry. Internowani legioniści nie mieli pod ręką nic przypominającego kulisty przedmiot, dlatego postanowili sami skonstruować go ze szmat, przez co zaczęto nazywać go „szmacianą”. Ze względu na to, że taka piłka nie była w stanie się odbić, zawodnicy podawali ją sobie podczas biegu i próbowali umieścić ją w “prostokącie” przeciwnika – bramkę stanowiła przestrzeń między dwiema tyczkami, której pilnował jeden z zawodników drużyny. Zasady gry były bardzo ogólne i często ulegały przekształceniom. Obejmowały nienormowany czas gry i brak sędziego. Sporne kwestie były rozstrzygane przez najstarszego szarżą legionistę, który uczestniczył w grze. Nie wolno było stosować agresywnych zagrań, takich jak wyrywanie piłki z rąk przeciwnika czy podkładanie nóg, kopanie piłki również było zakazane. Gra w szczypiorniaka przynosiła mieszkańcom obozu wiele przyjemności w tych trudnych czasach niewoli. Co ciekawe, Szczypiorno stanowiło pierwsze w historii miejsce, w którym zorganizowano „turniej międzynarodowy” w tej grze sportowej. Obecnie boisko do gry jest prostokątem i obejmuje pole do gry oraz dwa pola bramkowe. Jego wymiary to – długość 40 m i szerokość 20 m. Najpopularniejsze rozgrywki odbywają się w formule 7-osobowych drużyn, ale niektóre mecze rozgrywane są także w odmianie 11-osobowej ( wersja niemiecka). Po zlikwidowaniu obozu jenieckiego i uzyskaniu niepodległości przez Polskę szczypiorniak zaczął być popularny także w innych miastach kraju. Zaczęły powstawać pierwsze organizacje sportowe, wspierające rozwój różnych dyscyplin. Kluczowym momentem było powstanie Polskiego Związku Piłki Ręcznej w 1936 roku, a jego pierwszym prezesem został płk Adam Brzechwa-Ajdukiewicz. Obok szczypiorniaka w okresie międzywojennym popularnością zaczęła cieszyć się gra zwana hazeną – kobieca gra zespołowa, której zasady były bardzo podobne do piłki ręcznej. Polskie zawodniczki rywalizowały o tytuł mistrza Polski w zespołach składających się z 7 zawodników nawet wcześniej niż mężczyźni. Dopiero od 1967 roku w całej Polsce ostatecznie znormalizowano liczbę zawodników biorących udział w grze do 7 graczy. Pozdrawiam