Strach ma wielkie oczy - felieton

Strach ma wielkie oczy

W ciągu kilku ostatnich tygodni drukowaliśmy w Echu Powiatu pewien cykl. To były takie mini wywiady – Trzy pytania do.. Były to rzeczywiście krótkie pytania do prezesów i dyrektorów firm, działających na terenie miasta pod egidą ratusza. Starałem się przez ich pryzmat przybliżyć Czytelnikom zakłady, o których na ogół wiemy, że istnieją, ale o ich działalności niewiele już możemy powiedzieć.
Ostatnio coś zaczęło się psuć i miałem poważne trudności, by umówić się na kolejny wywiad. Tajemnica pękła w ubiegłym tygodniu, gdy dowiedziałem się, że jeden z notabli, którzy udzielili mi wywiadu, został zwolniony ze swego stanowiska. Podobno ludzie gadają, że to przez te wywiady niektórym pali się pod nogami. Nic z tego nie rozumiem.
Z jednej strony zostałem wbity w dumę, bo prasa to potęga i parę zdań wywiadu może wywołać niezłe zamieszanie na wysokich stanowiskach. Z drugiej strony nie bardzo rozumiem, skąd takie poruszenie. Niewinne pytania i oczekiwanie na niewinne odpowiedzi. Uroczyście wszem i wobec oświadczam, że nie było i nie jest moim celem „dokładanie” komukolwiek. Mało tego, nawet małym palcem lewej nogi nie kiwnąłem w bucie, by kogoś ze stanowiska wysiudać. Jak bym to zresztą mógł zrobić. Wystarczy poczytać te „rozmówki” - czysta niewinność.
Pewne rzeczy zaczęły się jednak ostatnio wyjaśniać. Jeden z dyrektorów, nie powiem, który, uciekał przed wywiadem, jakby się paliło. Pytania były proste i jak mu obiecałem, nie dotyczyły jego spraw osobistych, preferencji seksualnych czy tym podobnych, a tylko błahych spraw, związanych stricte z prowadzoną przez niego placówką.
Nic to! Mimo tego, że taki wywiad powinien być pozytywnie postrzegany przez jego przełożonych, chłopina się zaparł i nic z tego nie wyszło.
Z tego, co wiem, dobrze wywiązuje się ze swojej pracy, więc czegoś nie rozumiem. Strach ma wielkie oczy. Pozdrowienia dla Pana Dyrektora.

bel