Zadumkowe spotkanie z poetką Ola Pawlik

Zadumki czyli chwila refleksji.
Kolejny wieczór z wierszami i poezją śpiewaną zachwycił słuchaczy młodszych i starszych. Pięknie śpiewająca Ola Pawlik, przejmująca interpretacja utworów Agnieszki Osieckiej oraz ciepłe, wzruszające wiersze Jadwigi Szczepaniak.
Prezentujemy rozmowę z poetką, autorami wywiadu są uczestnicy Grupy Teatralnej Gawrosz, działającej w MOK Boryszew.


Pani Jadwiga Szczepaniak to sochaczewska poetka. Doświadczona przez życie chorobą, odnalazła w sobie dużo ciepła i serdeczności, którą przelewa na papier. W wierszach pokazuje nam świat swoimi oczami, ale to także nasz świat, tylko my zbyt czasami zabiegani nie zauważamy tego.

Przystańmy na chwilę zobaczmy to co Pani Jadwiga nam pokazuje.

Dzień dobry Pani. Od kiedy Pani pisze?
- Dzień dobry. Piszę dopiero od kilku lat. Choroba spowodowała, że przystopowałam swoje życie i mogę się jemu bardziej przyglądać.
Co jest dla Pani natchnieniem?
- Natchnieniem jest dla mnie życie. Impulsem może być spotkany człowiek, ktoś kto cierpi lub się uśmiecha. Biorę rzeczy takimi jakie są. Rozglądam się dookoła, przyglądam się zwierzętom, roślinom, przyglądam się życiu, bo życie to my to moje wiersze.
Wydaje się, że te wiersze to dla Pani odskocznia od zmartwień, od dnia codziennego?
- Kiedy jest mi źle, smutno, czuję żal to biorę kartkę i zaczynam pisać, wylewam wszystko co jest we mnie na papier. Ale nie tylko smutek jest powodem do pisania. Radość, jakieś wesołe wydarzenie, jest także inspiracją i powodem, aby to uwiecznić.
Gdzie były prezentowane pani wiersze? Czy myśli Pani o ich wydaniu?
- Do niedawna pisałam dla siebie, „do szuflady”. Potem pokazałam je moim najbliższym. Prezentowałam je na Pikniku przy Szkole Muzycznej w Sochaczewie, na turnusach rehabilitacyjnych, w Domach Kultury. Moim marzeniem jest wydanie moich wierszy drukiem, ale nie jest to takie łatwe potrzeba czasu i funduszy.
Z wierszy płynie nadzieja i ciepło, skąd je Pani czerpie?
- Z wiary w Boga. Miłość do Boga, to jest bardzo ważne dla mnie. Gdybym nie wierzyła to nie było by sensu pisać i żyć. Nadzieję i siłę daje mi także moja rodzina. Ich wsparcie i miłość jest dla mnie bardzo ważne.
Bardzo serdecznie dziękujemy za spotkanie, za wiersze, życzymy przede wszystkim zdrowia i sukcesów w pisaniu.
- Ja również dziękuję i także życzę Wam wszystkiego dobrego.

Klaudia Dalicka - klasa IV
Daniel Duplicki - klasa V