Elegia na odejście Kwaśniewskiego, część I

To będzie bardzo osobisty tekst, postanowiłem rozłożyć go na dwie części. Kiedy Aleksander Kwaśniewski po raz pierwszy obejmował urząd prezydenta miałem 20 lat i byłem studentem pierwszego roku. Dzisiaj cokolwiek dzieje się w polityce, spływa po mnie (niemal) jak po gęsi. Ale wtedy tak nie było. Byłem zły, wściekły, zrozpaczony i smutny. Chciało mi się płakać i chyba nawet płakałem. Poczucie wolności, znajomość tej tajemniczej idei jest czymś danym. Ale jeśli się je ma, to nic z nią sprzecznego człowieka nie zwiedzie. Jeszcze wiele lat wcześniej, kiedy konający socjalizm prezentował Kwaśniewskiego jako fajnego gościa w różnych „Sobótkach” (nota bene) i „Telerankach”, wiedziałem, kto zacz. Ale wszystko to było jak element jakiegoś perfekcyjnego planu. Moi koledzy, z którymi kopaliśmy piłkę między drzewami, pouczeni przykładem rodziców, już wtedy rozpływali się na „fajnością” ministra sportu. Kilka lat później stanowili już elektorat „swojego chłopa”, który wiedział, kto w której minucie strzelił i to nie mogło ich nie pociągać. Ale mnie jakiś daimonion podpowiadał, że to zły człowiek. Zły po prostu, w tym moralnym sensie, o którym dzisiaj się już na poważnie nie myśli i nie mówi.
Stosując wystudiowany, przemyślany trik ze spóźnieniem się do wyborczego studia, pokonał w gorącej wodzie kąpanego Wałęsę. Jednak wtedy nie wiedzieliśmy jeszcze jak perfidna może być wyborcza potyczka więc i prostolinijny Wałęsa nie mógł tego wiedzieć. Może nawet zdawało mu się, że ludzie docenią jego obcesowe zachowanie, które było zresztą ze wszech miar słuszne, bo Kwaśniewski na podanie ręki nie zasługiwał.
Z uwagi na Nowy Rok i powiększone konsultacje z gwiazdami, musimy już kończyć, bo horoskop pożarł połowę psa. Jednak dobrego prezydenta należy dobrze pożegnać i obszerniej zrobimy to za tydzień.

Andrzej Gąsiorowski