Felieton z zimą w tle

Za oknem zadymka coraz większa, rosną wokoło domu zaspy i gdy to piszę w niedzielne popołudnie, nie mam wcale pewności, czy w poniedziałek rano uda mi się wyjechać do pracy.
Pocieszam się tylko, że przecież bywały zimy jeszcze dotkliwsze i ludzie jakoś przeżyli. Podobno zdarzało się , że po Sochaczewie chodziło się śnieżnymi tunelami, z których nie widać było dorosłego człowieka. Przebija jednak wszystko opowieść, jaką usłyszałem ostatnio od znajomego. Otóż mieszkał on kiedyś, jako chłopiec, z rodzicami w niedużym, może parterowym, ale jednak domu ze strychem pod spadzistym dachem, który stał tuż obok naszej zamkowej góry. Któregoś dnia zimą zbudzili się rano, ale było jeszcze ciemno, więc nikt się z łóżka nie zrywał. Jednak po pewnym czasie ktoś ciekawski spojrzał na zegarek i okazało się, że to już dzień. W domu zaś ciemno! Co jest? „My do drzwi – opowiada znajomy – a tu nie można ich otworzyć! Zapaliliśmy jakieś światło i do okien... a za nimi śnieg. Wtedy sobie uświadomiliśmy: zasypało nas. Co robić? Chociaż w domu było wyjątkowo ciepło, baliśmy się , że w końcu zabraknie nam powietrza. Poszedłem więc z ojcem na strych, tata wyłamał dwie deski w szczycie, rozgarnęliśmy trochę śniegu i spuścili mnie na lince na dół. Gdy się już wygrzebałem z zaspy, oczom moim ukazał się widok niezwykły. Naszego domu nie było. Zamiast niego stała przede mną sporej wielkości ośnieżona góra. Ktoś obcy nie wiedziałby, co ona kryje. Że w środku siedzi cała moja rodzina. Jak w igloo, stąd ta ciepłota wewnątrz domu. Dopiero z pomocą sąsiadów udało się dotrzeć do drzwi, a potem odsłonić okna”.
Na dworze zimno, za to na sesjach Rady Miasta gorąco. Od dłuższego czasu trwa naparzanka na temat podejrzeń o wykorzystywanie przez radnych w ich działalności zawodowej mienia komunalnego. Powołana została nawet taka sochaczewska komisja śledcza, która wytypowała kilka potencjalnych ofiar. Żeby jeszcze bardziej jak sądzę, ocieplić wzajemne stosunki, burmistrz Czubacki zabrał w tym temacie głos w Internecie, gdzie oznajmił między innymi, że „Fabrykowanie zarzutów przeciwko swoim kolegom niczego dobrego nie wniesie, a obniży autorytet całej Rady Miejskiej”.
I tu użycie słowa „fabrykowanie” sprawiło, że tej zimy zrobiło się jeszcze goręcej. Bo oczywiście odezwała się obrażona komisja, która, powołując się na „Słownik języka polskiego”, zdefiniowała wyraz „fabrykowanie” jako podrabianie, preparowanie i fałszowanie, twierdząc, że została przez burmistrza obrażona. Odpowiedział na to burmistrz, przekonując, że nie miał takich bezeceństw na myśli i, powołując się na „Słownik wyrazów obcych”, zdefiniował sporny wyraz, jako produkowanie czegoś, wytwarzanie, a więc znaczenia, o które obrażać się nie powinno.
Ja zaś, osobnik który w zasadzie dobrze znosi upały, aby jednak tym razem ostudzić nieco atmosferę, znalazłem w „Słowniku języka polskiego” PWN z 1988 r. jeszcze jedno, odmienne znaczenie spornego słowa. Bo przecież można również „Fabrykować masowo obrazy”. Tylko, że cholerka, niekoniecznie musi tu chodzić o malarstwo. I znów robi się gorąco.
Jeden z ogólnopolskich tabloidów przyniósł sensacyjną wiadomość dotyczącą Donalda Tuska. Informował mianowicie w tytule artykułu, że „Premier upadł na głowę!”Z lektury dowiadujemy się jednak, że premier Tusk po prostu przewrócił się podczas sylwestrowego towarzyskiego meczu piłki nożnej, po czym podniósł się i grał dalej. Podobne „sensacje” mamy również w Sochaczewie, bo jest tu gazetka, która się w nich lubuje. A mnie w związku z tym przypomina się taka opowiastka: Ulicą biegnie gazeciarz i głośno woła: „Wielkie oszustwo! Czterdzieści osób poszkodowanych! Wielkie oszustwo!” Przechodzień kupuje gazetę, wertuje dokładnie i nic o żadnym oszustwie nie znajduje. Gazeciarz biegnie zaś dalej i krzyczy: „Wielkie oszustwo! Czterdzieści jeden osób poszkodowanych!”
No i naprawdę mamy zimę jak się patrzy (jak się nie patrzy też). Denerwują się kierowcy, ale rolnicy przekonują, że taka zima wymrozi wszelkie robactwo. My również mamy taką nadzieję.
Sławomir Burzyński