Feryjny Turniej Warcabowy

Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Sochaczewie zaprasza na Feryjny Turniej Warcabowy w hali sportowej przy ul. Kusocińskiego 2.Zapraszamy wszystkich chętnych w czwartek o godzinie 11.00 . Dla uczestników przewidzieliśmy nagrody. 

Dla zainteresowanych przedstawiamy poniżej kilka ciekawostek na temat gry w warcaby oraz fragment poematu Adama Mickiewicza "Warcaby"

Z historii warcabów 
Jak to wszystko się zaczęło?
Gry tablicowe (planszowe) zostały wymyślone przez ludzi przed paroma tysiącami lat
 W starożytnym Egipcie, 3000 lat p.n.e, znana była tablicowa (planszowa) gra Senet

 W starożytnej Helladzie Grecy pasjonowali się grą w Petteia (kamyki) - warcaby greckie. 

 Grecka Petteia w starożytnym Rzymie przekształciła sie w Latrunculi (grę w rozbójników) - czyli jakbyśmy dziś powiedzieli warcaby rzymskie. 

 Współczesne warcaby, powstałe na południu Europy w średniowieczu, pochodzą prawdopodobnie od gry nazywanej Alquerque (opartej na znanej przed 1000 r. Arabom grze El-Quirkat).

 We Francji, pierwszy raz użyto planszy złożonej z ułożonych na przemian jasnych i ciemnych pól - czyli dzisiaj znanej nam szachownicy.

 W pierwszej połowie XVIII w. na terenie Francji pojawiła się nowa odmiana gry w warcaby na 100-polowej warcabnicy nazwana przez samych Francuzów- warcabami polskimi, dziś nosząca miano warcabów międzynarodowych.

 Pierwsze, pisemne wzmianki o warcabach i grze w warcaby w Polsce pochodzą z okresu średniowiecza, m.in. w statutach wiślickich Kazimierza Wielkiego (XIV w.) zabraniających gry w warcaby (bierki) na pieniądze.

 Na poczatku XIX w. umiejętność gry w warcaby polskie nazywane u nas "warcabami franuskimi" zaczęła na ziemiach polskich szybko zanikać. W użyciu były i grano w warcaby na "małej" 64-polowej warcabnicy stosując zasady rosyjskie lub niemieckie

 Pierwszy mecz o mistrzostwo świata w warcabach międzynarodowych wśród mężczyzn został zorganizowany pod koniec XIX w. 

 W 1974 r. w Łodzi rozegrano w Polsce pierwsze ogólnopolskie warcabowe zawody nazwane "Pierwszym Warcabowym Turniejem Miast", w którym wzięły udział zespoły z Lublina, Łodzi, Poznania i Warszawy 

 Od 1989 r. istnieje Polskie Towarzystwo Warcabowe (PTW), którego Prezesem jest aktualnie Leszek Łysakowski z Gniezna.

Dawne słownictwo warcabowe:

„warcaby”- "gra w bierki", "arcaby","gra w damy" lub "warcaby francuskie"

Pionek był kiedyś nazywany: "bierką", " pieskiem", "pieszką", "rycerzem", "kamieniem warcabowym", "kołem warcabowym" lub "warcabą". 

Tych, którzy grali w warcaby nazywano w przeszłości "warcabnikami". 

Niektóre z pól dawniej nazywano: "młynkiem", "beczką" lub "kątkami" .

Na oznaczenie dzisiejszego posunięcia w użyciu były: "posuwać (bierkę)", "zrobić pociągnięcie" lub "jechać". 

Wygraną partię, w czasie, której nie pozwolono zrobić damki nazywało się: "wygraną suchą", "dać komuś suchą", "białoskórnik (lub czarnoskórnik)" lub "biały (czarny) mnich". 

Źródło: 
1. L. Pijanowski: Przewodnik gier. Warszawa 1972, ISKRY
2.S. Słysz: Gry i zabawy. Warszawa 1980, HORYZONTY

Fragmenty poematu Adama Mickiewicza "Warcaby"

A jeśli niedojrzałej wiosny słotna pora
Lub skwar nas w domu zamknie, albo chłód wieczora,
Czyż kto piękną zabawkę wynaleźć zabroni ?
Niechaj się czasem umysł i do gry nakłoni.
Nie do tej, gdzie aż w północ oczekując nudnie,
Dręczę ciało, a wdzięcznie myśli nie zatrudnię;
Ale czyj duch wznioślejszy, pojętność niesłaba,
Takim lepiej rozmyślna przystoi Warcaba.

Wiedzcie tedy, iż gra ta jest bojów obrazem;
Trzeba miejsca, chcąc wojska przeciwne zwieść razem.
Kiedy się plac ogrodzi, skreśli i wymierzy,
Nie zaniedbaj do walki przywołać rycerzy.
Dwunastu ma ich jedna, tyleż druga strona;
Że pieszo walczą, pieszków niech noszą imiona.
By omyłek w wojennym tłumie uniknęli,
Tamci czarny strój mają, ci są całkiem bieli;
A chociaż różni, szaty w różnym noszą wzorze,
Przecież stają na czarnym z obu stron kolorze.
Każdy na czoło jednym postępując krokiem,
Nieprzyjaciela swego pilnym śledzi okiem;
Patrzy, czy który rycerz, zapędzony w biegu,
Nie wymknie się choć na krok ze swego szeregu;
A skoro z tyłu za nim próżny plac odkryje,
Wskoczy nagle i utnie zuchwalcowi szyję.
Iść naprzód, walczyć, gonić za nieprzyjacielem,
Wedrzeć się do obozu jest głównym gry celem.
Kto pierwszy umiał zdobyć przeciwników szranki,
Ozdobi się laurowym wieńcem z rąk kochanki;
I jako błędni niegdyś czynili rycerze,
Do boju idąc, damę z sobą na koń bierze.
Co wprzódy stąpał pieszo, dziś po całym szlaku,
W przód i w tył, w lewo, w prawo hasa na rumaku.