Gminna dynastia

Wójt wizytuje obejście jednego ze swoich gospodarzy.
- No i co tam Jędrzeju u was słychać?
- A słychać wójcie, słychać. Moja świnia zaczęła gadać po francusku.
- Już żeście się opili, o tej porze?!
- Ano, chodźcie do chlewa.
Wchodzą, a chłop pyta świnię:
- Umiesz mówić po francusku?
Ona nic, to on jej kopa, a świnia:
- Łi, łi, łi.
I kto wie proszę państwa, czy nie dojdzie do tego, że nie tylko świnie na polskich wsiach będą parlować narzeczem żabojadów, można by wprowadzić taki warunek również dla wójtów. Wtedy dopiero zrobiłoby się na naszych gumnach europejsko, unijnie! Trzeba by tylko, aby zdążyli się nauczyć, przedłużyć im czas przynajmniej na trzy kadencje, a nie tak, jak teraz proponuje się w kręgach rządowych, skrócić do dwóch.
A swoją drogą, z tym skracaniem urzędowania do dwóch kadencji to się narobiło zamieszania. Zwłaszcza, że dotyka to nie tylko wójtów, ale także burmistrzów i prezydentów miast. Władza w Warszawie mówi, że w ten sposób pragnie rozbić kliki wybierające ciągle tych samych. I ja myślę, że władza wie co mówi, bo przecież też swój elektorat posiada.
Nowa propozycja budzi jednak wiele niejasności, może dlatego, że wójtowie po francusku jeszcze nie parlują. Bo na przykład, czy jak chłop był dwie kadencje wójtem, to może startować na burmistrza, czy nie? Baba też. Albo jak był rok burmistrzem, a rok wójtem, to już mu się pula wyczerpała, czy ma jeszcze dwie kadencje? A taki wójt Teresina Marek Olechowski, który w czasie tegorocznych wyborów samorządowych będzie miał za sobą 1,5 kadencji. Czy mu tego nie zaokrąglą do dwójki? A jeśli nie, to po ewentualnej wygranej, wywalą w połowie następnej? Pytań nasuwa się wiele. Bo wyobraźmy sobie wójta, który pełnił tę funkcję raz w jednej, raz w drugiej gminie, sumuje mu się to, czy nie? Albo innego, jak Mirosław Orliński, który jest już czwartą kadencję, bo się widocznie chłopak sprawdził i robi dobrą robotę, to w nagrodę będzie mógł teraz odpocząć, bo mu planowana ustawa zabroni ponownego startu. Ale gdy w innej gminie zechcą mieć dobrego wójta u siebie, to będą mogli go wybrać, czy nie?
Wszystkie te problemy trzeba by więc logicznie wyjaśnić, bo gdyby się to nie udało, wredna opozycja podniosłaby krzyk, że projekt ustawy jest nielogiczny. A przecież wątpliwości jest więcej, bo wyobraźmy sobie na przykład dwóch braci, dajmy na to bliźniaków, i obaj są wójtami w sąsiednich gminach, to czy kadencje im się wtedy sumują? Albo gdyby rządzili w jednej gminie na spółkę, raz jeden, raz drugi, w zależności od tego, któremu się bardziej chce iść rano do roboty, a potem się do tego przyznali, to by im policzyli po pół kadencji, czy polecieli po całości?
Obawiam się, że może w końcu dojść do tego, iż wójtowie zaczną ukrywać swoje poprzednie lata na urzędzie w nowych miejscach startu w wyborach. Na przykład doświadczony wójt spod Płocka, któremu wyczerpały się tam kadencje, przyjedzie do nas, by ubiegać się o wójtostwo w, dajmy na to, Brochowie. W ten sposób może powstać całe wójtowskie podziemie dobrych menedżerów, których „organizacja”, z pominięciem prawa, przerzucać będzie z powiatu na powiat.
Tymczasem premier Kazimierz Marcinkiewicz opowiedział publicznie, dający do myślenia, żart, który przytoczyła prasa. Otóż, pewna kobieta urodziła trzynastu synów. Przyjeżdża do niej dziennikarka i pyta się, jak mają na imię? Kobieta odpowiada, że wszyscy mają Jan. Dziennikarka skonsternowana mówi, że to ładnie, ale dlaczego wszyscy mają na imię tak samo? – A bo wystarczy, że raz zawołam Janek i wszyscy od razu przychodzą.
- A co pani robi, gdy chce pani, aby przyszedł jeden? – Wołam po nazwisku!
Nie wdając się w dywagacje dotyczące profesji tej pani, dochodzimy do przekonania, że premier opowiedział tę anegdotę nie bez przyczyny. Może chciał dać do zrozumienia, że wszyscy wójtowie i burmistrzowie powinni być z jednej matki.
Sławomir Burzyński