Hanna Domańska - poetka skromna

Już w pierwszym kontakcie pani Hanna ujmuje swoją skromnością i nieśmiałością, którą pokonuje w sposób miły dla otoczenia, przyciągający. Tę skromność, przekładającą się na bezpretensjonalność i pokorę wobec świata odnajdujemy w wierszach poetki. - Hanka Domańska postanowiła wpisać się w ciąg intelektualnych rozważań, usiłujących opisać i wyjaśnić, chociaż cząstkowo, sens istnienia nie tylko globalnej rzeczywistości, lecz również losów indywidualnych - wszystkich żyjących istot na Ziemi - napisał we wstępie do tomiku wierszy sochaczewianki, wydanego zaledwie kilka tygodni temu, Andrzej Zaniewski.

A oto, jak członkinie jury DOBREGO SŁOWA uzasadniły przyznanie I miejsca Hannie Domańskiej za wiersz “Staruszki”:

Wiersz interesujący, dobrze napisany, bez zbędnych dłużyzn, treść skondensowana. Historia życia kobiety - od małej dziewczynki do siwej staruszki. Ciekawe metafory (cichutko przerosły skakankę..., wbiegły w życie...); uosobienia (czas pisał pamiętnik wokół ich oczu...); ożywienia (niesforne kosmyki zaglądały w ufne oczy...) i epitety (zbyt cienkich nogach...).
W wierszu wyczuwa się nastrój łagodnej rezygnacji i dobrego pogodzenia się z losem. Jednocześnie czas niby skrupulatny buchalter, zapisuje na naszej twarzy wszystkie porażki i zwycięstwa. Taki quasi-pamiętnik na twarzy jest czytelny tylko dla „właściciela”, czyni nas kimś niezwykłym, a jednocześnie nasze zmarszczki - paradoksalnie - stają się dla nas rzeczą bliską, niepowtarzalną, a wręcz intymną - tajemnym szyfrem naszego i tylko naszego życia.
Joanna Dobkowska

Bardzo ładna metaforyka, subtelna wieloznaczność, emocjonalny - mimo powściągliwej uczuciowości. Piękna, filozoficzna synteza przemijania, połączona z nienatrętną nutą rezygnacji. To JEST poezja.
Maria Gołkowska

Subtelne i trafne metafory (czas po cichu / pisał pamiętnik wokół ich oczu). Przemyślana konstrukcja kolejnych części wiersza. Zaskakujące, niebanalne połączenia wyrazów (cichutko przerosły skakankę). Poetycka intuicja, która pozwala na oryginalne ujęcie tematu.
Zofia Król

Staruszki

To były kiedyś małe dziewczynki,
grały w klasy
na zbyt cienkich nogach.
Niesforne kosmyki
zaglądały w ufne oczy
aż cichutko przerosły skakankę.
I... wbiegły w życie
z ogromną wiarą
piękne dziewczęta,
i szły... uparte
nie wiedząc nawet
że góry przenoszą.

A czas po cichu
pisał pamiętnik wokół ich oczu
cieniutkim rylcem zaznaczał daty
szyfrem tajemnym,
...daty porażek,
...daty zwycięstwa.

Dziś tylko one,
czesząc przed lustrem siwe włosy,
mogą odczytać to dziwne pismo
wokół swych oczu.

Nadzieja

Mówią: głupia,
chroni na pustyni
zielone źdźbło trawy
parasolem dłoni.

Może...,
lecz wciąż,
wbrew rozsądkowi,
czekam... na deszcz.

Hanna Domańska zajęła I miejsce w naszym konkursie poetyckim DOBRE SŁOWO w kategorii dorośli i młodzież. Członkowie jury bez cienia wahania uznali jej wiersz „Staruszki” za najpiękniejszy spośród ponad stu nadesłanych do „Echa” na konkurs. W uzasadnieniach do takiego wyboru, komisja podkreślała piękną metaforykę, poetycką intuicję i filozoficzny przekaz nagrodzonego utworu.

- Do autobusu, którym jechałam, wsiadła starsza pani, bardzo zabiedzona, w berecie, w męskiej kurtce, ale właśnie ta jej twarz, w twarzy miała jakieś niezwykłe piękno. Zaczęłyśmy rozmawiać, okazało się, że jej dwaj synowie zginęli podczas wojny, jeden, ten który ocalał, jest niepełnosprawny, opowiedziała mi o swojej pracy w Podziemiu. Z pozoru zwyczajna kobieta okazała się niezwykła. Właśnie to zdarzenie zainspirowało mnie do napisania „Staruszek” - opowiada pani Hanka, gdy pytamy o okoliczności powstania najpiękniejszego wiersza.

A gdy pytamy o jej pisanie w ogóle, wspomina: - Mój pierwszy wiersz ujrzał światło dzienne podczas konkursu. Wtedy jeszcze mieszkałam koło Żyrardowa. To był taki wiersz, który powstał spontanicznie, właściwie przy zmywaniu, miał tytuł „Matka”, ukazał się w gazecie, zresztą ku mojemu zaskoczeniu. Pamiętam bardzo negatywną reakcję sąsiadów, znów schowałam się do szuflady, pisałam, wyrzucałam...

Wszystko się zmieniło, gdy pojechała do Krynicy Górskiej na turnus dla osób niepełnosprawnych - pani Hanka ma kłopoty ze wzrokiem. - Spotkałam tam poetę z Wołomina, który działał w Klubie Twórczości Żar w Warszawie, napisałam przy obiedzie jakiś wiersz na serwetce, poeta się zainteresował, wprowadził mnie do klubu, i tak zaczęło się moje pisanie jawne. To było 6 lat temu.

Dziś mniej więcej raz w miesiącu Hanna Domańska spotyka się z innymi poetami, a także recenzentami zrzeszonymi w grupie literackiej „Poetica” w Klubie Twórczości ŻAR przy Okręgu Mazowieckim PZN w Warszawie. Od czasu do czasu publikuje w pracach zbiorowych, wygrywa też konkursy. Tuż przed szczęśliwym dla niej rozstrzygnięciem DOBREGO SŁOWA, Komo-Graf wydał pierwszy tomik jej poezji zatytułowany „Przez szczelinę w niebie”. Redaktor prowadzący tej publikacji, publicysta i prozaik Piotr Stanisław Król skomentował ten fakt znaczącymi słowami: - Cieszę się, że wraz z gronem sprawdzonych Przyjaciół, miłośników dobrej poezji, mogłem przyczynić się do powstania tej debiutanckiej książki i publikacji niezwykłej poezji Autorki, która słowami prostymi, skromnymi, z pokorą, a czasem i... przekorą, potrafi sięgać bardzo daleko - do głębi naszych serc i dusz, a też i... zaglądać przez szczelinę do samego nieba.

Nie pisze dużo wierszy. I nie tworzy ich w trakcie pisania, wtedy ewentualnie dopieszcza, wiersze powstają wcześniej, przed przelaniem na papier: - Poezja zawsze zajmowała w moim życiu trzecie miejsce, najpierw rodzina, potem malarstwo, a dopiero na końcu ona, tworzona gdzieś tam przy garach, w nocy, a nieraz zaraz po przebudzeniu, jak wiersz, który nazywa się - nomen omen - „Przebudzenie”. Wstałam z łóżka i jeszcze nieprzytomna spisałam go przy porannej kawie.

figa