Kim jestem?

Trudno pisać o sobie, ale spróbuję: przed trzynastu laty opuściłam Podkowę Leśną i zamieszkałam na skraju Puszczy Kampinoskiej; od Sochaczewa dzieli mnie – zgodnie z mapą – 16 kilometrów, od Bzury piętnaście minut spacerkiem przez las. Jestem redaktorem, tłumaczką, czasem piszę krótkie opowiadania i wiersze, którym powierzam swoje myśli. Interesuje mnie literatura, muzyka, teatr. Kuszą mnie podróże, a w szczególności Sahara, gdzie byłam wiele razy i ciągle jeszcze nie mam dość tamtych widoków.

Często goszczę u siebie przyjaciół, spędzamy czas wędrując po okolicy, grając, śpiewając, a po ożywionych dyskusjach - dogadzając swemu łakomstwu. Mam spory zbiór książek kucharskich i chętnie sięgam po bardzo staroświeckie przepisy.

Chciałabym pisać o dalekich i bliskich podróżach, o książkach, a też o rozkoszach stołu.

Wielka przyjaźń łączy mnie nie tylko ludźmi, między innymi również z moim starym pianinem. Temu instrumentowi - z wieku i urzędu – należy się pierwszy wpis.

…

Tę niezwykłą znajomość zawarłam bardzo dawno. Miałam cztery i pół roku, kiedy ten instrument przybył do naszego domu. Razem z nim wprowadziła się muzyka. Kiedy mój starszy o dwanaście lat brat grał Etiudę Rewolucyjną, przycupnięta w kątku, nieruchomiałam pod kaskadami burzliwych, niepokojących dźwięków. Zapewne pełne, szlachetne brzmienie pianina sprawiało, iż ćwiczenia i gamy – przez ogół uczących się uznawane za nudny obowiązek – dla mnie były przyjemnością. Nie zostałam pianistką, ale lubię budzić moje pianino ze snu. Robię to prawie co dzień. Jego obecność w moim domu jest czymś bardzo ważnym.

Los dla tego dziś prawie stuletniego instrumentu był łaskawy: nigdy nie stał w żadnej stodole, nigdy nie dotykali go domorośli stroiciele, a ci, którzy ćwiczyli na jego klawiaturze swoje umiejętności, traktowali go z należnym szacunkiem.

Są wśród moich przyjaciół tacy, którzy przyjeżdżają bardziej do mojego pianina niż do mnie.

W zeszłą sobotę i niedzielę do mojego pianina przybyła czteroosobowa pielgrzymka: Witek, który zakochał się w jego brzmieniu, postanowił podzielić się swym zachwytem i przybył z Asią, Jolą i Grzesiem. Jola – wiolonczelistka, pianistka i poetka – grała przez całe sobotnie popołudnie, chwilami towarzyszył jej na gitarze Grzegorz. A my słuchaliśmy, słuchaliśmy, słuchaliśmy… Jej gry, jej wierszy, jej głosu.

Cóż, najwyraźniej jestem uzależniona. Wielką radość sprawia mi, że tym upojeniem dźwiękami mogę się dzielić z przyjaciółmi.

A historia instrumentu? Pochodzi z założonej przed 175 laty niemieckiej firmy fortepianów i pianin. Słuchanie jego brzmienia daje prawdziwe wytchnienie od zgiełku dzisiejszego świata.

Po prostu mam wiele szczęścia.