Naturoterapia - Królestwo Matki Ziemi

Przygotowując się do zimowej wyprawy kajakiem przez Bałtyk, musiałem przyzwyczaić organizm do ekstremalnych wysiłków, odporności na zimno, mróz i wiatr. Jeździłem sam lub z kolegą Darkiem Wendychowiczem zimą do Puszczy Kampinoskiej. Spaliśmy na karimacie pod gołym niebem.

Najtrudniejszą noc przeżyliśmy kilka lat temu. Wyjechaliśmy wieczorem przy - 20 stopniach Celcjusza i zimnym wietrze. Kiedy dotarliśmy do pięknie ośnieżonego lasu, byłem kompletnie mokry od potu. Trzeba było się rozebrać i suszyć koszulki przy płonącym ognisku. W nocy temperatura spadła poniżej - 30 stopni C. Cały czas marzliśmy, zwłaszcza że nie mieliśmy jeszcze puchowych śpiworów. W ciemności słyszeliśmy huk pękających od mrozu drzew. Rankiem wyszło przepiękne słońce, a sosny powitały nas przyjacielskim szumem. Wypiliśmy herbatkę i, zadowoleni, kontemplowaliśmy cudowny krajobraz i Boski Pokój. 

Tak odnalazłem  inny świat - Królestwo Matki Ziemi,  który istnieje tuż obok nas, ale do którego nigdy nie wstępujemy. Od tego czasu systematycznie przez cały rok jeżdżę rowerem do Puszczy i biwakuję jeden lub kilka dni. Czuję się tu bezpiecznie. Zapach sosen, ziół i kwiatów działa kojąco. Szum wiatru w koronach drzew uspokaja.

W nocy na ciemnym niebie błyszczą gwiazdy piękne jak rozrzucone perły. Rankiem budzą mnie ciepłe promienie słońca, a za chwilę nadlatują sikorki i ćwierkają wesoło. Kiedy leżę spokojnie, skaczą po śpiworze. Czasem siadają mi na głowie i skubią moje włosy, z których pewnie zbudują gniazdo. Gdzieś wysoko stuka dzięcioł. Niekiedy za drzewami widać przebiegające łosie, a wysoko pod chmurami krążą majestatycznie jastrzębie.

Odmawiam poranną modlitwę, wypijam herbatę i zjadam posiłek. Czasami leżę w śpiworze, patrzę przed siebie na wspaniałe drzewa, przepływające chmury i czuję się szczęśliwy. Osiągam stan nazywany w naukach wschodu Nirwana, a w sztukach walki Satori. Jestem odprężony i spokojny. To NATUROTERAPIA. KRÓLESTWO MATKI ZIEMI. Stąd przyszliśmy i to jest nasz prawdziwy DOM. 

                                                                             

 

Nie ma murów, dachu, kominka – lecz piękny!

A każde spojrzenie jest jego oknami,

Nie ma mebli, ksiąg i obrazów lecz święty!

To piękny mój Dom pod gwiazdami!

 

Gdy pierwszy raz patrzysz dech zapiera w piersi,

Krajobraz Bóg stworzył swoimi myślami

Gdyby tu żył człowiek bylibyśmy lepsi

To piękny mój Dom pod gwiazdami!

 

Tu niebo błękitne nade mną wysoko

Cudowna woń kwiatów i ziół nad łąkami

Oddycham głęboko, horyzont daleko,

To piękny mój Dom pod Gwiazdami !

 

Tu łódź delikatnie prąd niesie przed siebie

I białe łabędzie śmigają kluczami

W trówymiar Przestrzeni mój własny szlak wiedzie

To piękny mój Dom pod Gwiazdami !

 

W kryształowej wodzie rośliny falują

I błyskają ryby srebrnymi łuskami

Dzikie kaczki w trzcinach dzieci pielęgnują

To piękny mój Dom pod Gwiazdami !

 

Rodzina łabędzi na zakolu rzeki

Chleb im rzucam, zjadają dziękując sykami,

W cudownym zachwycie żegnam dumne ptaki

To piękny mój Dom pod Gwiazdami !

 

Tu Słońce gorące, radosne w zachwycie

A dywan z trawy ściele się pod stopami

I wietrzyk mi śpiewa, że cudne  jest życie

To piękny mój Dom pod Gwiazdami !

 

Tu tęczy półokrąg po deszczu zachwyca

A kwiaty pod rosą  skrzą  się diamentami

Dziewanna wyniosła swym czarem zachwyca

To piękny mój Dom pod gwiazdami !

 

Nocą z Mleczną Drogą pojawia się księżyc

Z wiecznej czerni meteory spadajÄ… czasami

I tak mnóstwo jest światów, że aż trudno uwierzyć

To piękny mój Dom pod Gwiazdami !

 

Zapatrzony w kosmos słucham ognia pieśni

Ludzie mierzą życie zyskami, stratami

W innym czasowymiarze Przyszłość swoją wyśnię

To piękny mój Dom pod Gwiazdami!