PRZEMOC W RODZINIE

Przemoc w rodzinie to zamierzone i wykorzystujące przewagę sił działanie przeciw członkowi rodziny, naruszające prawa i dobra osobiste, powodująca cierpienie i szkody.
Cykl przemocy w rodzinie:
1) Faza narastania napięcia
W tej fazie partner jest napięty i stale poirytowany. Każdy drobiazg wywołuje jego złość, za byle co robi awanturę, często zaczyna więcej pić, przyjmować narkotyki lub inne substancje zmieniające świadomość. Może poniżać kobietę poprawiając swoje samopoczucie. Prowokuje kłótnie i staje się coraz bardziej niebezpieczny i przerażający. Sprawia wrażenie, że coraz mniej panuje nad swoim gniewem.
Kobieta stara się jakoś opanować sytuację-uspokaja go, wywiązuje się ze wszystkich obowiązków, spełnia wszystkie jego zachcianki. Często go przeprasza i ulega mu. Na przemian mu nadskakuje i unika go. Ciągle zastanawia się nad tym, co jeszcze może zrobić, aby poprawić mu humor, uczynić go szczęśliwym, i powstrzymać go przed wyrządzaniem krzywdy.
Niektóre kobiety mają w tej fazie różne dolegliwości fizyczne, jak bóle żołądka, bóle głowy, bezsenność, utrata apetytu. Inne wpadają w apatię, tracą energię do życia, lub stają się niespokojne i pobudliwe nerwowo. Jest to wynik narastania napięcia, które po pewnym czasie staje się nie do zniesienia. Zdarza się, że kobieta wywołuje w końcu awanturę, żeby tylko „mieć to już za sobą”.

2) Faza gwałtownej przemocy
W tej fazie partner staje się gwałtowny. Wpada w szał i wyładowuje się. Eksplozję wywołuje zazwyczaj jakiś drobiazg, np. lekkie opóźnienie posiłku. Skutki użytej przemocy mogą być różne- podbite oko, połamane kości, obrażenie wewnętrzne, poronienie, śmierć.
Kobieta stara się zrobić wszystko, żeby go uspokoić i ochronić siebie. Zazwyczaj, niezależnie od tego jak bardzo się stara, wściekłość partnera narasta coraz bardziej. Czuje się bezradna, bo ani przekonywanie go, ani bycie miłą, ani unikanie go, ani bierne poddawanie się mu nie pomaga i nie łagodzi jego gniewu.
Po zakończeniu wybuchu przemocy, kobieta jest w stanie szoku. Nie może uwierzyć, ze to się naprawdę stało. Odczuwa wstyd i przerażenie. Jest oszołomiona. Staje się apatyczna, traci ochotę do życia, odczuwa złość i bezradność.

3) Faza miodowego miesiąca
Gdy sprawca wyładował już swoją złość na niej i wie, że posunął się za daleko, nagle staje się inną osobą. Szczerze żałuje za to, co zrobił, okazuje skruchę i obiecuje, że to się nigdy nie powtórzy. Stara się znaleźć jakieś wytłumaczenie dla tego, co zrobił i przekonuje ofiarę, że był to jednorazowy, wyjątkowy incydent, który już się nigdy nie zdarzy.
Sprawca okazuje ciepło i miłość. Staje się znowu podobny do tego, jaki był z początku znajomości, kiedy ofiara się w nim zakochała. Przynosi kwiaty, prezenty, zachowuje się jakby przemoc nigdy nie miała miejsca, rozmawia z ofiarą dzieli się swoimi przeżyciami. Obiecuje, ze nigdy już jej nie skrzywdzi. Dba o ofiarę spędza z nią czas i utrzymuje bardzo satysfakcjonujące kontakty seksualne. Sprawce i ofiara zachowują się jak świeżo zakochana para.
Ofiara zaczyna więc wierzyć w to, że partner się zmienił, i że przemoc była jedynie wyjątkowym incydentem, który już się nigdy nie powtórzy. Czuje się kochana, myśli że jest dla niego ważna, i znów go kocha. Spełniają się jej marzenia o cudownej miłości, odczuwa bliskość i zespolenie z partnerem. Życie we dwoje wydaje się piękne i pełne nadziei.
Ale faza miodowego miesiąca jest tylko przemijającą fazą i rozpoczyna się znowu faza narastania napięcia. Zatrzymuje ona ofiarę w cyklu przemocy, bo łatwo pod jej wpływem zapomnieć o koszmarze pozostałych dwóch faz. Prawdziwe zagrożenie, jakie niesie za sobą faza miodowego miesiąca jest związane z tym, ze przemoc narasta. Jeśli już raz doszło do użycia przemocy, będzie się ona powtarzać dopóki nie będzie interwencji z zewnątrz.
Polska deklaracja w sprawie przeciwdziałania przemocy w rodzinie:
• Każdy człowiek ma prawo do życia w środowisku rodzinnym wolnym
od przemocy, która jest naruszeniem praw i dóbr osobistych.
• Człowiek doświadczający przemocy nie może być za nią obwiniany.
• Dzieci i młodzież mają prawo do wzrastania w bezpiecznym środowisku wolnym od przemocy a obowiązkiem dorosłych jest im to zapewnić.
• Każdy człowiek doświadczających przemocy ma prawo do pomocy prawnej, socjalnej, psychologicznej i medycznej bez naruszania jej godności osobistej.
• Każdy człowiek ma prawo do wiedzy potrzebnej do radzenia sobie z przemocą
w rodzinie.
• Każdy człowiek ma prawo do przeciwdziałania przemocy w rodzinie.
• Każdy człowiek ma obowiązek udzielania pomocy ofiarom przemocy.
Przemoc nie skończy się sama z siebie. Pierwszym krokiem do jej przerwania jest przełamanie milczenia i szukanie pomocy.


Ankieta „ Sprawdź, czy doznajesz przemocy”
Czy zdarza się, że ktoś bliski:
• popycha Cię, policzkuje, uderza, szarpie?
• traktuje Cię w sposób, który Cie rani?
• obrzuca Cię obelgami, wyzwiskami?
• zmusza Cię do robienia rzeczy, które Cię poniżają?
• nie pozwala Ci widywać się z przyjaciółmi i rodziną?
• grozi, ze Cię zabije lub zrani?
• zabiera Ci pieniądze, każe o nie prosić?
• niszczy Twoją własność?

Jeśli choć na jedno pytanie odpowiedziałaś/eś twierdząco, istnieje duże prawdopodobieństwo, że doznajesz przemocy w rodzinie.

Nikt nie ma prawa Cię tak traktować. Porozmawiaj z kimś, komu ufasz o tym, co się dzieje w Twoim domu. Nie masz powodu, by się wstydzić. W Twojej okolicy znajdują się instytucje które mogą Ci pomóc ( np. ośrodek interwencji kryzysowej, pomoc społeczna, poradnia odwykowa). Zasięgnij informacji, w jaki sposób mogą Ci pomóc. Z ich pomocy skorzystasz , gdy tylko będziesz tego potrzebować.

Wkrótce ukażą się informacje na temat:
1) Przemoc wobec dzieci
2) Przemoc rówieśnicza
3) Przemoc partnerska
4) Przemoc wobec osób starszych