Przemoc wobec dzieci

Przemoc wobec dzieci

Przemoc wobec dzieci to stosowanie kar cielesnych, zadawanie cierpień psychicznych i inne formy poniżania dziecka. To także nie wywiązywanie się z opieki, które ma konsekwencje dla zdrowia fizycznego lub psychicznego dziecka. Przemocą jest także celowe zaniechanie działań, które mogłyby zapobiec krzywdzieniu dziecka. Sprawcami przemocy często są bliskie dziecku osoby, także rodzice lub opiekunowie. Przemoc wobec dzieci nie jest ściśle powiązana ze statusem społecznym czy materialnym rodziny; może zdarzyć się w każdym środowisku.
Przemoc wobec dzieci grozi różnego typu konsekwencjami. Mogą one pojawić się już w dzieciństwie, ale występują także w dorosłym życiu. Konsekwencje przemocy mogą dotyczyć wszystkich sfer życia dziecka, a potem osoby dorosłej: fizycznej, emocjonalnej, poznawczej i społecznej. Zdarza się, że emocjonalne konsekwencje przemocy są dla dziecka trudniejsze i bardziej bolesne niż fizyczne.
Wyróżnia się cztery wymiary krzywdzenia dzieci. Są to:
• Przemoc fizyczna
-wszelkiego rodzaju działania wobec dziecka powodujące nieprzypadkowe urazy/ stłuczenia, złamania, zasinienia itp.
• Wykorzystywanie seksualne
-każde zachowanie osoby dorosłej, silniejszej lub starszej, które prowadzi do seksualnego zaspokojenia kosztem dziecka. W tym rozumieniu nadużycia seksualne obejmują zachowania ekshibicjonistyczne, uwodzenie, świadome czynienie z dzieckiem aktów płciowych, zachęcanie do rozbierania się czy oglądania pornografii.
• Przemoc emocjonalna
-rozmyślne, nie zawierające aktów przemocy fizycznej zachowania dorosłych wobec dzieci, które powodują znaczące obniżenie możliwości prawidłowego rozwoju dziecka, w tym zaburzenia osobowości, niskie poczucie własnej wartości, stany nerwicowe i lękowe. Do kategorii tego typu zachowań zaliczyć można m.in. wyzwiska, groźby, szantaż, straszenie, jak też emocjonalne odrzucenie, nadmierne wymagania, nieadekwatne do wieku i możliwości psychofizycznych dziecka.
• Zaniedbywanie
- niezaspakajanie podstawowych potrzeb dziecka zarówno fizycznych (właściwe odżywianie, ubieranie, ochrona zdrowia, edukacja, itp.) jak i psychicznych (poczucie bezpieczeństwa, miłość rodzicielska, troska, itp.)
Umiejętność rozpoznawania symptomów przemocy wobec dzieci jest konieczna, by móc ochronić je przed krzywdzeniem i zaniedbywaniem. Zauważenie, ze dzieje się coś niepokojącego
i zareagowanie na to jest warunkiem uzyskania pomocy przez dziecko.
Niespecyficznymi objawami krzywdzenia dzieci są:
• Obrażenia fizyczne
-zasinienia i otarcia naskórka
-oparzenia
-złamania kości
-urazy głowy
-urazy narządów wewnętrznych
• Objawy psychomotoryczne
-bóle głowy i brzucha
-wysypki alergiczne o nieustalonej etiologii
-zaburzenia kontroli czynności fizjologicznych
-spowolnienie i zahamowanie rozwoju fizycznego
-zaburzenia snu
-zaburzenia łaknienia
• Zaburzenia emocjonalne i zaburzenia zachowania
-lęki i fobie
-nadpobudliwość psychoruchowa
-problemy z nauką
-izolowanie i zamykanie się w sobie
-zaburzenia nastroju
-zachowania agresywne
-autoagresja

Dziecko, czyli osoba poniżej 18 roku życia, nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych i nie może w swoim imieniu skutecznie podejmować takich czynności. Nie może zatem zgłosić policji, prokuraturze czy sądowi rodzinnemu, że jest krzywdzone. W tej sytuacji na dorosłych spoczywa szczególny obowiązek reagowania w przypadkach podejrzenia, że dziecko doświadcza przemocy.
Przemoc to choroba, a jeśli trzyma się ją w ukryciu za zamkniętymi drzwiami, zasłoniętymi oknami, którą się ignoruje lub nawet zaprzecza jej istnieniu, to nigdy nie zostanie uleczona. Nie wolno tolerować przemocy wobec dziecka. To przestępstwo ścigane przez prawo. Jeżeli jesteśmy świadkami takich sytuacji, nie udawajmy, że niczego nie widzimy. Nie rozgrzeszajmy się, że to nie nasza sprawa. Reagujmy na to, bo to jest warunek uzyskania pomocy przez dziecko.
Jak reagować na przemoc??
KAŻDY, kto wie o przypadku przemocy wobec dzieci: (sąsiad, nauczyciel, lekarz) może skutecznie interweniować.
• Zgłosić fakt przemocy wobec dziecka na Niebieska Linię- ogólnokrajową 0-801-12-00-02 – czynną w dni powszednie i soboty w godzinach 8.00-22.00, a w niedziele i święta w godzinach 10.00-16.00
• Zgłosić się do najbliższej jednostki policji do wydziału interwencji
• Zgłosić się do sądu rodzinnego
• Poinformować dzieci o numerze bezpłatnego telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży
- 116 111
• Zadzwonić na bezpłatny policyjny telefon zaufania tel. 0-800-120-226 - linia czynna codziennie w godzinach 8.00 – 22.00
• Zgłosić się do Powiatowego Ośrodka Interwencji Kryzysowej w Sochaczewie, ul. Ziemowita 8/10, czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-19.00, tel. 46-862-12-17