Rozwiązywacze wiekopomnych problemów

Co jakiś czas w naszej lokalnej społeczności (na przykład na www. esochaczew. pl) odżywa dyskusja na temat psich kup na ulicach. Ponieważ temat nie jest tak banalny, jakby się na pierwszy rzut oka wydawał, muszę, jako deszczowy pies brudzący na chodnikach, zabrać głos ex cathedra.

Już na wstępie muszę powiedzieć rzecz dość banalną. Kupa organiczna, do kogokolwiek by ona nie należała, ma tę prostą właściwość, że daje się zmyć przy użyciu wody i środków czyszczących. Kupa emocjonalno-intelektualno-moralna, którą rozumieć można (prawdopodobnie słusznie) niezwykle szeroko, nie ma już tej właściwości.
Oczywiście chęć rozwiązania problemu psich kup idzie w parze z ogólną niechęcią do psów i ich właścicieli. To jest rzecz normalna i przestała mnie już dziwić dawno temu. Nieuregulowane stosunki emocjonalne z dzieciństwa muszą znaleźć swoje ujście i kiedy ich właściciele (tych stosunków) jakiegoś konkretnego ujścia im nie znajdują, zwracają się w stronę Wroga Publicznego Numer Jeden, czyli Psiej Kupy.
Małostkowość (przeciwieństwo wielkoduszności) uważam za jedną z najgorszych wad człowieka. Jakoś tak się dziwnie dzieje, że kiedy ktoś jest małostkowy, to mimo moich często najszczerszych wysiłków, nie jestem w stanie nawiązać z tym kimś dialogu, więzi, nie mówiąc już o jakiejkolwiek sympatii. Niestety małostkowość jest daleko bardziej powszechna od owych nieszczęsnych psich kup. Znajduje wyraz w tysiącach sytuacji życiowych, od wielogodzinnego wybierania jednego pomidorka w sklepie, przez wszelkiego rodzaju czepiactwo, kończąc na sprawach polityki i owych nieszczęsnych psich odchodach. Proszę mi wybaczyć, ale ja naprawdę nie jestem sobie w stanie wyobrazić, JAK W OGÓLE TĘ SPRAWĘ MOŻNA STAWIAĆ JAKO PROBLEM. Nasze ulice wypełnione są chamstwem, przemocą, śmieciami (tymi zostawianymi przez nas samych), wulgarnością, a tu co i rusz, trafia się ktoś, kto chce rozwiązać problem kup.
Oczywiście owi, jak ich ad hoc nazwałem „rozwiączywacze wiekopomnych problemów” są reprezentantami postawy „najpierw ja - potem świat”, która budzi we mnie najgłębszą odrazę. Człowiek jest nie tylko „stróżem brata swego” jak to pięknie, bez ogródek niejako, napisał Czesław Miłosz. Człowiek jest stróżem świata swego. Stróżem owej wspaniałej różnorodności, którą dał nam Bój Ojciec i w której mieszczą się również nasi czworonożni przyjaciele. Ci ostatni za swoje wielkie serca, otrzymują od nas nie tylko nieprzebrane dawki przemocy, braku współczucia, ale również - co najgorsze - ową porażającą małostkowość.
Proszę mi uwierzyć, to, co za chwilę napiszę, nie odnosi się do mnie samego (bo mam przecież dwa psy), jest skierowane do moich bliźnich, którzy mają jeszcze odwagę posiadania psów, kotów, innego bożego stworzenia. Wasza postawa, moi Bracia i Siostry, jest czymś wyjątkowym. W ohydnym, nastawionym na maksymalizację zysków świecie, gdzie człowiek nie ma czasu (nie ma prawa mieć czasu) na jakiekolwiek sprawy poza pracą (albo tym, co nazywamy pracą), Wy znajdujecie miejsce dla stworzeń, których obecność w naszym środowisku (ludzkim środowisku) jest wartością samą w sobie. Potężną barierą dla alienacji, atomizacji i upodlenia, które serwuje nam to wielkie przedsiębiorstwo, jakim stała się planeta Ziemia.
Nie wiem, jak to się dzieje, ale intuicyjnie wyczuwam w owych piewcach chodnikowej czystości jakiegoś małego diabełka, który dzisiaj wymyślił sobie, że to psia kupa jest problemem, ale tak naprawdę chodzi mu o coś zupełnie innego. O co? Nie wiem, we mnie ten diabeł nie siedzi.

Andrzej Gąsiorowski