Sochaczewscy seniorzy - czy potrzebują pomocy? Apel czytelniczki

Liczba seniorów rośnie, stanowią coraz większą grupę społeczną, także w Sochaczewie. Czy potrzebują pomocy i wsparcia nie tylko systemowego, ale również sąsiedzkiego? Nasza czytelniczka zwraca uwagę na ten problem w poruszającym liście.

Seniorzy w Sochaczewie - jak można im pomagać?

Do naszej redakcja napisała pani Monika zwracając uwagę na ogromny problem, jakim jest samotność starszych osób. Wielu starszych mieszkańców naszego miasta żyje samotnie i nie ma sił, aby wyjść z domu i zatroszczyć się o swoje potrzeby. Trudno im prosić o pomoc, a sąsiedzi często nie dostrzegają, że tej pomocy potrzeba. Poruszający list od pani Moniki poniżej, a czytelników e-Sochaczew.pl zapraszamy do refleksji i dyskusji. Czy rzeczywiście dostrzegamy naszych sąsiadów? Czy wiemy, co się z nimi dzieje? Czy zastanawiamy się nad ich problemami? Może warto rozejrzeć się wokół i czasem zwyczajnie porozmawiać, to najlepsza droga do poznania drugiego człowieka.

List pani Moniki:

Zwracam się z prośbą w moim imieniu o nagłośnienie sprawy dotyczącej starszych osób pozostawionych samych sobie. Są starsi ludzie mieszkający obok nas: cichutko, niewidzialnie. Czasem ci ludzie potrzebują by kupić im chleb, mleko, masło itp. Zrobić jakąś opłatę, bo czasami po prostu nie mają siły.  A my co - mijamy ich drzwi i w pośpiechu żyjemy własnym życiem nie interesując się innymi. Starsi ludzie mają to do siebie, że często są zbyt dumni, by zaczepić młodą osobę i poprosić o jakąkolwiek pomoc. Wyjdźmy naprzeciw, zainteresujmy się, zapukajmy do sąsiada czy sąsiadki z przeciwka w podeszłym wieku czy jej-jemu  czegoś nie brakuje, nie bądźmy obojętni. Możemy się spotkać z sytuacją, że taka osoba nas zruga. Schowajmy dumę w kieszeń i dajmy na siłę numer telefonu do siebie, powiedzmy życzliwie "może sąsiad – sąsiadka na nas liczyć" i życzmy miłego dnia. Przecież chodzimy sami dla siebie po zakupy, załatwiamy różne sprawy dnia codziennego, więc nie powinien to być kłopot - kilogram chleba więcej lub 3 bułki czy to litr mleka, 15 dag wędliny.

Czasami trzeba dużo cierpliwości i zrozumienia. Dlatego piszę, że powinniśmy się zainteresować, bo kto jak nie my. Ksiądz po kolędzie przyjdzie, widzi, zero zainteresowania z jego strony, wraca za rok. CUS, kiedyś MOPS by starsza osoba miała pracownika socjalnego do pomocy od razu jest pytana o dochody. Renty czy emerytury niekiedy niewysokie idą w górę, a próg socjalnej pomocy stoi w miejscu. Na ośrodek dla starszych trzeba teraz mieć dochód większy i zgodę osoby, ale starsze osoby są uparte i często twierdzą, że dadzą sobie radę sami. Ja się pytam bez naszej pomocy? Jak? Jak niekiedy jest problem takiej osobie zejść z trzeciego czy czwartego piętra do piwnicy, nie wspominając o powrocie do domu na te trzecie czy czwarte piętro, a rodziny brak lub jest bardzo daleko i odwiedza od czasu do czasu, bo też są zajęci obowiązkami dnia codziennego.

Urząd miasta też prowadzi ewidencję i co jakiś czas spis ludności i na tym się kończy, kogo obchodzi stary człowiek. Polityka prorodzinna w naszym kraju jakoś funkcjonuje, ale prospołeczna leży. Często myślimy - o wyszła na spacer, to zrobi sobie zakupy. Błąd. Starsi ludzie tak robią - pomimo osteoporozy, kruchości kości czy innych dolegliwości by się nie dawać chodzą tylko koło bloku, ale na dłuższe dystanse do sklepu już sił brak. Nie wspomnę o niesieniu zakupów, ale często to robią, bo nie mają wyjścia, a później do końca dnia leżą w łóżku nie mając już siły na nic. Często rodzina składa propozycję - zabiorę cię mamo czy tato, ale czy przesadza się stare drzewa?

Więc apel - zainteresujmy się sąsiadami, czy jakaś starsza osoba, która nas zna, nie potrzebuje naszej pomocy. Bądźmy dla kogoś nie tylko dla siebie pomimo uprzedzeń. Starość jest okrutna: siedzi starsza osoba w oknie sama i czeka, by ktoś z bliskich ją odwiedził i obserwuje, jak sąsiad z przeciwka z żoną i dziećmi wesoło jadą autem na zakupy, a do niego nikt nie zapuka, nie zainteresuje się czy czegoś nie potrzeba. Tylko suchy przedwczorajszy chleb i krzyżówka na parapecie pozostaje i ta tęsknota oraz chęć: może jutro znów zrobię sobie wycieczkę na róg do sklepu sama jak pokonam trzy piętra w klatce. Nie bądźmy obojętni.         

                                                                                                                        Monika