Strach

Boję się tego co płynie w stereo i w kolorze z mojego sześcianu. Trwa tam wyścig spoconych szczurów: jedni ze strachu przed klęską, nie wiedzą gdzie podziać ręce i wzrok, drudzy w bezczelnym poczuciu triumfu. Ci drudzy zawdzięczać będą głupotom popełnionym przez tych pierwszych, ale zdaje się im, że stanie się tak dlatego że są tacy mądrzy, wspaniali, twardziele. Boję się i jednych i drugich bo wszystko co robią to dla mnie. Dla Ciebie też. Dla dobra nas wszystkich. Ale z jednej bułki nie zrobią trzech - z tej jednej chcą zeżreć jak najwięcej a dla mnie rzucą parę okruchów. Dla Ciebie też.
Boję się , bo żyję wśród ludzi których duża część chce (i to całkiem szczerze!) szczurom powierzyć swoją przyszłość. Ale z drugiej strony nie powinienem się dziwić - większość tych ludzi nie potrafi zadbać o swój dom oczekując , że w razie nieszczęścia pozostali zafundują im nowy. Sądzę, że może 25 % tych co stracili domy w powodzi nie mieli kasy żeby je ubezpieczyć. Reszta miała, ale woleli wypić 1 flaszkę miesięcznie zamiast kupić sobie bezpieczeństwo. Tak , za 300 złotych rocznie mieliby tyle, że mogliby postawić nowy dom , a nie tak jak teraz żebrać o każdą cegłę. Jakie to musi być upokarzające nie mieć nic i zastanawiać się czy zanim przyjdzie zima będę miał własny kąt. Brrr! Czy uniknięcie tego nie jest warte dwudziestu paru złotych miesięcznie? Złotówka dziennie za pewność, że będę miał dom!
Boję się tego, że tak wielu z nas myśli o tym co będzie wieczorem lub co najwyżej jutro i mają w nosie, że będzie też pojutrze , za tydzień, za rok.
Boję się tego, że usiądą i wypiją flaszkę wznosząc toast za zdrowie zwycięzców w wyścigu szczurów. Zapomnieli, że cud w Kanie Galilejskiej już był.
Boję się...

KOBOLD