Szczypać nie każdy może

Szczypać nie każdy może
Wpadła mi w ręce „Ziemia Sochaczewska” z października 1999 roku, a w niej mój tekst na „stronie burzyńskiej” (już wtedy była!) pod tytułem „Powiatowa legenda”. I powiem wam kochani, że łza mi się w oku zakręciła ze wzruszenia, to były ciekawe czasy, bo posłuchajcie: „Czy wiecie, jakie dziwne rzeczy dzieją się w powiecie? Prawda, że tak mogłaby zaczynać się niejedna bajka? Ale się nie zaczyna, bo to, co dzieje się w naszych powiatowych władzach, przypomina bardziej Archiwum X niż baśń, chociaż niejedną bajkę z mównicy radni tam słyszeli”.
No a dalej było o tym, jak to Awuesiacy lekkomyślnie pozbyli się sojuszników z zakonu Unitów Powolnych, nazywanych tak od Żółwia Pierwszego, że niby polityką powinni zajmować się wyłącznie ludzie świeccy, ale niekoniecznie oświeceni, bo tylko tacy potrafią właściwie docenić przyjemności płynące ze sprawowania władzy i czerpanych z tego korzyści.
Sytuację wykorzystał skłócony z synami Mariana Pięknego, stary ród Socjalejników, wywodzący się jeszcze od Wojciecha co kij połknął, jednając się dla stworzenia przewagi w radzie z braćmi Unitami. I słuchajcie, doszło do tego, że mało brakowało, a mielibyśmy wówczas w powiecie dwuwładzę. Bo ci od Żółwia razem z tymi od Sztywnego Wojciecha mieli przewagę liczebną i chcieli spośród swoich wybrać dowódcę wojsk koronnych. Dotychczasowy jednakże wódz, Mieczysław Przebiegły wyprowadził swe oddziały z okrążenia i jak mógł unikał starcia. Powiatem rządziły wiec dwie rady, a właściwie dwie połówki, i wreszcie, z racji zdrowej konkurencji, mogło coś zależeć od obywatela, zupełnie jak w bajce, bo wiecie, dziwne rzeczy działy się w powiecie.
Ale to było jeszcze w tamtym tysiącleciu. Dziś w powiecie wszyscy się ze sobą zgadzają i nuda na sesjach taka, że jak ktoś zaproponuje przerwę, to jest wydarzenie! I o czym tu pisać? Skora do bitki wiara przeniosła się do miasta, Waleczny Mieczysław po wielu starciach dziś obmywa swe rany w publicznych łaźniach i nawet czerwone pola zaorali i naparzać się nie ma gdzie.
A ludzie chcą, żebym pisał o naszych politykach i szczypał ich po łydkach, bo do tego mam niejako wrodzoną inklinację, będąc zodiakalnym rakiem. Tyle, że rak chodzi tyłem, a maszerując tak, ciągle na kogoś niechcący wpadam i zanim zdążę zorientować się kto zacz, to już mu na odcisk nadepnę. Ot, taka to moja sromota.
Ale cóż, spełniając zamówienie społeczne, muszę szczypnąć tu i tam, ryzykując powyrywanie z ... tułowia odnóży. Właśnie na jednym z ostatnich posiedzeń przed letnią eksursyją całego sochaczewskiego dostojeństwa, niezwykłą odwagą wykazała się imć Maria, oj kuś Mirek, zaczepiając groźnego watażkę Jędrzeja Brodatego, któren despekt jej wielki uczynił, zwracając się do onej bez czci należnej, a nawet rzec można plebejskim słowem, szlachcicowi nieprzystojnym.
Jędrzeja, zuchwałość onej po prostu zamurowała, więc trwał tak, jak Niemiec, jakoby nie pojmując, co też aśćka mu imputuje. Na dodatek, za inną białogłową honorowo wystąpił rycerski jak zawsze, imć Zbyszko z Lawendowa, zarzucając onemu, że zasiadającą po jego lewicy damę obraził. Uczynić miał to dywagacyją, że na posiedzeniach milczy ona, jeno w myśli tylko zarobione tutaj dutki rachując. A przecież wiadomo jest każdemu, że baba pyskata to dopiero utrapienie, więc chwalić, nie ganić, należy niewiasty, które nie pytane usta zawarte na kłódkę trzymają, bo to i spokój, i zgodę buduje.
Osłupiały Jędrzej w końcu się ocyknął, i jak nie wyskoczy na majdan, jak nie fuknie na całe urażone towarzystwo, że pedagogiką oną to dzieciska swoje niech łajają, a nie jego, któren przed żołnierskim słowem nigdy się nie wzdrygał, byle by ono celne było. Nie chcąc jednakoż całkiem drogi do domostwa swego sobie odcinać, gdzie takoż jejmość przecież czekała, przeprosił głośno onych, pod nosem jeno suplementa jakoweś cedząc.
Ot i historyja cała, co w obliczu miastowego dostojeństwa się stała, bo przecie wiecie, że dziś ciekawie nie jest w powiecie.
Sławomir Burzyński