Żółty baner, czerwony napis: Malarnia

Jesteś mieszkańcem Sochaczewa lub okolic? Będąc w mieście na pewno nie raz przechodzisz przez jego centrum. Ale czy zauważyłeś duży żółty baner wiszący przed wejściem do sochaczewskiego muzeum? Jeśli jeszcze w Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy Nad Bzurą nie byłeś, tytuł „Malarnia” widniejący na banerze nic Ci nie mówi. A obcy być nie powinien. Można zobaczyć, co się za tym kryje. Warto wstąpić do muzeum. Zostało mało czasu.

„Malarnia” to tytuł wystawy ósemki sochaczewian, która otwarta została w czerwcu podczas dni miasta, a niebawem zostanie zdjęta z kulturalnego afisza. Ósemkę tę tworzą Małgorzata Widomska (wcześniej znana jako Bugalska), Ewa Kubeł-Zielińska, Katarzyna Rębiejewska, Dorota Marcinkowska, Marcin Hugo-Bader, Przemko Stachowski, Łukasz Majewski i Sławomir Burzyński.

To na przestrzeni kilku lat kolejny pokaz pod hasłem „Malarnia”.
Jak doszło po powstania wystawy? Sławomir Burzyński: „Normalnie. Zaproponowano nam żebyśmy taką zrobili. Ale w ogóle to można powiedzieć w ten sposób, że Sochaczew nie jest metropolią i pewne środowisko związane z plastyką na ogół zna się. W związku z tym pierwsza wystawa, którą robiliśmy, może w nieco innym składzie, to połowa lat dziewięćdziesiątych. Minęło kilka lat, każdy miał swoje wystawy, robił coś swojego. Ostatnio znów spotkaliśmy się w 2004 roku”.

Artyści okresowo jednoczą się, współpracują. To nadziejo-chłonna konstatacja na dalsze projekty w przyszłości.
Otwarcie tej edycji „Malarni” uświetnił występ grupy „Lombelico del mondo” Jana Wierzchowskiego działającej w boryszewskim MOKu dzięki życzliwości kierownik Jolanty Kawczyńskiej.

Dlaczego „Malarnia”?, skąd taka nazwa? Sławomir Burzyński odpowiada: „Jeśli miejsce gdzie się piecze chleb nazywamy piekarnią, to miejsce gdzie są obrazy możemy nazwać malarnią. Malarnia jako symbol, hasło wywoławcze”.

Malarnia nie jest jednak grupą formalnie ze sobą związaną. Czy wobec tego trudno jest się zebrać, skoro każdy może robić co innego i ma swoje życie? – „ Akurat w tym przypadku nie było problemu. Czasami się zdarza, jasne, ale tutaj wszyscy odpowiedzieli bardzo szybko, nikt się nie zastanawiał. Wszyscy chcieli po tych czterech latach pokazać nowe prace. Po to się maluje żeby pokazać te obrazy” – SB.

Sochaczewianie rozwijający się poprzez sztukę wędrują z nią w różne miejsca kraju, ale o mieście, w którym mieszkają, mają najwięcej znajomych pamiętają: „Wszyscy chcą jednak też tutaj w swoim środowisku od czasu do czasu pokazać, że coś jeszcze robią, że nie usiedli na pędzlu” – Sławomir Burzyński

Maciej Wojewoda, dyrektor muzeum, dodaje: „Jestem bardzo szczęśliwy, że udało mi się zainicjować to spotkanie naszych sochaczewskich artystów, ponieważ uważam, że ci tworzą nieraz sami dla siebie. Trzeba ich w końcu pokazać społeczeństwu. Są to ludzie, którzy kochają swoje miasto, tu się urodzili, tu mieszkają, trzeba ich promować i to jest także zadanie muzeum. Każda taka wystawa, którą się organizuje w naszym mieście powoduje to, że artyści nie są zamknięci w jakimś wąskim kręgu. Promują siebie, swoją twórczość, myśl, swoje pasje i talenty”.

No właśnie – artysta tworzy nie tylko dla siebie, tworzy przede wszystkim dla ludzi. Nawet, jeśli jego prace nie podobają się, czy nie są zrozumiałe, chętniej przyjmie krytykę niż zupełny brak zainteresowania. Brak zainteresowania szczególnie dziwi, jeśli dotyczy osoby z naszego podwórka. Jej działalność jest powodem do chwalenia się, a Polak przecież chwalić się lubi. Akurat w tym przypadku, i jemu podobnym, z tej naszej narodowej przywary rezygnować nie powinniśmy.

Wystawę w sochaczewskim muzeum, przy Placu Kościuszki 2, oglądać można do końca wakacji.

Justyna Marciniak