Alimenty dla sponsora

Po dokładnych obliczeniach okazało się, że „Strona burzyńska” ukazuje się nie szósty, a siódmy już rok, pierwsze jej wydanie ujrzało bowiem światło dzienne … 13 grudnia 1997.
Data co prawda niezbyt chlubna, ale myśmy strzelali do ludzi co najwyżej celnymi zdaniami. Może dlatego tym razem trzynastka okazała się fartowna, nawet mimo tematu zamieszczonego w pierwszym numerze felietonu, który traktował o wyssanych do cna honorowych krwiodawcach.
Ja również zacząłem wysysać z innych informacje, aby dać się czytelnikom nachłeptać do syta. Ale chociaż tyle przez te wszystkie lata krwawicy mojej wypili, nie zanosi się na huczne obchody 300-setnego wydania „Strony”. Nie będziemy świętować w atmosferze strzelających korków szampana i mlaskania smakoszy ruskiej ikry. Nie zatańczą nam również smukłe misski w skąpych majtkach, chociaż na figi akurat mogę liczyć i to na dodatek z makiem.
Miło mi, że jubileuszem „Strony burzyńskiej” zainteresował się też sam włodarz Sochaczewa, w nagrodę wstrzymując mi wierszówki, które od siedmiu lat otrzymywałem za jej pisanie, bo podobno praca społeczna uszlachetnia. Słuszne są również argumenty, że miasto musi na mnie zaoszczędzić te 120 złotych, by miało fundusze na inne ważniejsze społecznie cele.
Może moje pieniądze wesprą kanalizację Malesina, albo basen. Dobrze by też było, aby poszły na zapłacenie honorarium Blue Cafe, które zażądało podobno 35 tys. zł za występ. Bardzo bym się cieszył, gdyby państwo mogli za moje wierszówki zobaczyć Tatianę Okupnik, z której kupnikiem mój kupnik równać się oczywiście nie może. Cieszyłbym się, ale podobno ktoś mnie uprzedził i za ten koncert zapłacił inny sponsor.
W tym momencie chciałbym zwrócić się z apelem do zamożniejszych czytelników: Skoro ja sponsoruję miasto, to może ktoś zasponsorowałby mnie. Zapewniam, że mam znacznie mniejsze wymagania niż Tatiana O. A w ogóle, to kiedyś przeczytałem na murze takie zdanie: „Jestem dzieckiem szczęścia – szkoda, że nie płaci ono alimentów”. Naprawdę szkoda, bo o ile wcześniej przekonany byłem, że owym dzieckiem szczęścia jestem, to teraz, zwłaszcza po 300. numerze, jak Fama niesie, szczęście może mnie opuścić. Przydałyby się więc chociaż te alimenty.
Sławomir Burzyński