Bardzo dobra orkiestra

To nie będzie klasyczny felieton, a raczej zapis pewnego wydarzenia. O takich zwykło się mówić kulturalne, ale dla naszego miasta, jest to wydarzenie po prostu. Wydaje się, że czegoś takiego albo nigdy, albo dawno u nas nie było. Oto w ostatni piątek sochaczewska orkiestra kameralna „Camerata Mazovia” rozpoczęła koncertowanie, które wedle muzyków ma mieć charakter stały i cykliczny. Te spotkania z muzyką klasyczną mają się odbywać w każdy ostatni piątek miesiąca w filii Miejskiego Ośrodka Kultury w Boryszewie.
Będąc wielkim miłośnikiem muzyki, ale jednak całkowitym laikiem w tej dziedzinie, zapytałem po piątkowym koncercie o wrażenia, kilku obecnych na sali muzyków par exellence. Co zabawne, zapytałem, mimo tego, że własną opinię miałem już wyrobioną. I tak dowiedziałem się, że „Camerata Mazovia” prezentuje naprawdę wysoki poziom umiejętności muzycznych i znać, że jako orkiestra wiele razem pracuje. Wszystko to potwierdzały moje uszy. Słuchało się wybornie.
Naszą orkiestrę tworzą Piotr Kubiak, Ewa Szałapska, Marcin Kalota (pierwsze skrzypce), Marta Niemira, Anna Jaśkiewicz (drugie skrzypce), Hanna Pałuba (altówka), Magdalena Franaszek-Niewiadomska (wiolonczela), Marta Gałecka (flet), Janusz Przydworski (klarnet), Paweł Gubała (instrumenty perkusyjne). Orkiestrze przewodzi grający na kontrabasie Artur Komorowski i to trzeba dodać w tym miejscu, bardzo dobrze się z tego zadania wywiązuje. Przynajmniej tak wygląda to z punktu widzenia publiczności. Artur Komorowski, który zapowiada także wszystkie utwory, robi to w sympatyczny, czasami dowcipny sposób, zawsze jednak operując w obszarze dobrego smaku. Troszeczkę przypomina to emitowany kilka lat temu w telewizji program „Z batutą i humorem”, jest jednak dużo bardziej autentyczne i nie męczące. Przy okazji sprawia, że słuchanie muzyki poważnej nie jest już tak śmiertelne poważne, jak ma to w wielu wypadkach miejsce.
Repertuar na piątkowy koncert ochrzczony mianem „Wiosennego spotkania” był bardzo przystępny. Mogliśmy usłyszeć między innymi „Odgłosy wiosny” Johanna Strausa, Marsz „Boccaccio” Franza von Suppe, w stylu węgierskich czardaszów „Powrót do Szegedin” Fritza Gerhardta, „Oblivion Piazzoli, polkę „Pizzicato” Leo Delibesa, „Valse Boston” z baletu „Les Millions d’Arleqiun” R. Digo, „Stephanie – Gawot” Alphosa Czibulki, a także już w zupełnie lekkim nastroju utrzymane utwory „Fiona” Conny’ego Scheffel’a, „Funiculi, Funicula” Liugi’ego Denzy, czy temat z Symfonii g-moll W.A. Mozarta w rytmie samby. Miłym akcentem było poświęcenie Janowi Pawłowi II walca „Triste” Jeana Sibeliusa. Jednak mnie najlepiej słuchało się fragmentów kompozycji muzyki filmowej autorstwa E Morricone, N. Roty i M. Legranda.
Dodać można jeszcze tylko tyle, że na koncerty „Cameraty Mazovii” warto przychodzić z bardzo wielu względów. Przede wszystkim dlatego, że na terenie miasta jest to w zasadzie jedyna możliwość posłuchania muzyki klasycznej, bo przecież koncerty w szkole muzycznej skierowane są do węższego kręgu odbiorców. Umiejętności muzyków są bardzo wysokie, a repertuar przystępny. W imieniu części słuchaczy (przynajmniej tych, którzy siedzieli obok mnie) chciałbym natomiast poprosić o niewłączanie dyskotekowej lampy podczas koncertów.
I to by chyba było na tyle. Warto dodać może jeszcze tylko to, że „Camerata” nie tylko świetnie gra, ale również bardzo ładnie wygląda, a to jest atut nie do przecenienia.

Andrzej Gąsiorowski