Sezon grzybowy w pełni, a z nim… ryzyko pomyłki. Najgroźniejszą w polskich lasach pomyłką jest wzięcie śmiertelnie trującego muchomora sromotnikowego (Amanita phalloides) za czubajkę kanię (Macrolepiota procera) – dużego, cenionego grzyba jadalnego. Oto najważniejsze różnice, które warto mieć „w głowie i w koszyku”.
Kania: beżowo-brązowy, pokryty wyraźnymi łuskami, często z centralnym garbkiem. Z wiekiem parasolowaty, duży (nawet 25–30 cm).
Sromotnik: gładki, oliwkowozielony (bywa żółtawy, szarozielony), bez łusek i bez garbka; zwykle mniejszy optycznie.
Kania: kremowe/beżowe, wolne – nie przyrośnięte do trzonu.
Sromotnik: zawsze białe i pozostają białe w każdym wieku.
Kania: wełnisty, szeroki i RUCHOMY – można go swobodnie przesuwać po trzonie. Często u góry i u dołu ma „falbankę”.
Sromotnik: zwisający, przylegający, nieprzesuwny; wygląda jak jedna falbanka tuż pod kapeluszem.
Kania: wysoki i smukły, beżowo-brązowy z wyraźną siateczką/zygzakowatym wzorem.
Sromotnik: biały, gładki, bez siateczki.
Kania: brak pochwy; nasada bez „sakiewki”.
Sromotnik: u nasady duża, kulista bulwa otoczona pochwą (volvą) – to cecha kluczowa i najpewniejsza.
Zasada żelazna: jeśli nie widzisz całej nasady trzonu — nie zbieraj. Pochwa sromotnika bywa ukryta w ściółce.
Młode owocniki sromotnika są uwięzione w „jajku” (pochwie). Nigdy nie zbieraj grzybów w tej fazie – to najczęstsza przyczyna tragedii.
Zapach: u sromotnika bywa mdły, słodkawy (zwłaszcza u starszych), u kani – przyjemny, grzybowy. Zapach nie jest jednak kryterium rozstrzygającym.
Kolorystyka bywa zwodnicza. Sromotnik potrafi mieć odcienie zielonkawe, żółtawe, szarawe – nie opieraj się tylko na kolorze kapelusza.
Nie myl z innymi czubajkami. W terenie występują też mniejsze gatunki czubajek; początkującym zaleca się zbieranie tylko dużych kani o typowych cechach.
Wykop nasadę trzonu (łyżeczka, scyzoryk) – upewnisz się, czy jest pochwa.
Zbieraj tylko grzyby w 100% pewne. Najmniejsza wątpliwość = zostaw w lesie.
Konsultuj z atestowanym grzyboznawcą (np. w sanepidzie) – to bezpłatne.
Nie podawaj dzieciom ani seniorom potraw z grzybów ryzykownych do identyfikacji.
Oddziel gatunki w koszyku – osobno pewne jadalne, osobno wątpliwe do weryfikacji.
Zatrucie muchomorem sromotnikowym (amanitotoksyny) ma często długi okres utajenia – pierwsze objawy (wymioty, biegunka, bóle brzucha) pojawiają się zwykle 6–24 godz. po posiłku, a po przejściowej poprawie dochodzi do ciężkiego uszkodzenia wątroby.
Natychmiast dzwoń po pomoc medyczną (112/999) i powiedz, że to może być muchomor sromotnikowy. Zabierz ze sobą resztki potrawy i grzybów do identyfikacji w szpitalu.

Zdjęcia poglądowe: Wikipedia.
Chcesz być na bieżąco z wieściami z naszego portalu? Obserwuj nas na Google News!
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Dla łatwiejszej identyfikacji zmieniono nazwę muchomora sromotnikowego na muchomora zielonawego. Nowa nazwa opisuje kolor muchomora, który w przypadku kani nie występuje.
Dla łatwiejszej identyfikacji zmieniono nazwę muchomora sromotnikowego na muchomora zielonawego. Nowa nazwa opisuje kolor muchomora, który w przypadku kani nie występuje.