„Czesząca” intymność chwili zatrzymanej w kolorze.

Obraz Władysława Ślewińskiego pt.: „Czesząca” to jeden z tych momentów w sztuce, które wprowadzają nas w świat ciszy i skupienia. Nie ma tu dramatyzmu ani monumentalności: jest za to zwyczajność podniesiona do rangi sztuki. Artysta zatrzymuje w kadrze codzienność, która w jego interpretacji staje się czymś wyjątkowym.

Postać kobiety to: Eugenia Szewcowa, jego żona. Modelka spogląda w lustro gdzie widać fragment ukrytej twarzy, malarza obrazu. To obraz kobiety czeszącej włosy jest przedstawiona z prostotą i szczerością, bez zbędnych dekoracji. Ten gest, tak codzienny i tak osobisty, nabiera znaczenia, gdy patrzymy na harmonię barw i miękkość linii. Władysław Ślewiński, uczeń Paula Gauguina, pozostaje wierny idei syntetyzmu: upraszcza formy, wydobywa rytm kompozycji, szuka prawdy w esencji, a nie w detalach.

W tym obrazie jest coś więcej niż tylko przedstawienie postaci: jest oddech chwili. Czesanie rudych włosów staje się metaforą porządku w chaosie, spokojem w świecie pełnym zgiełku. Włosy, opadające jak strumień, łączą ziemię z tym, co duchowe. To także echo intymności, do której artysta zaprasza widza; bez naruszenia jej delikatności.

Władysław Ślewiński pokazuje, że piękno jest blisko: w gestach, które na co dzień mijamy obojętnie. „Czesząca” to hymn prostoty, ciszy i harmonii, których dziś tak bardzo potrzebujemy.

„Czesząca” - cisza, która staje się obrazem.

Na obrazie Władysława Ślewińskiego: pt.: „Czesząca” zanurzamy się w intymny rytuał: prosty, codzienny gest czesania włosów, który w rękach artysty urasta do rangi symbolu. Postać kobiety, zwrócona plecami, w miękkiej pozie, rozświetlona ciepłym światłem, oddaje spokój i harmonię chwili. Przypomina syrenę zamkniętą w akwarium.

Władysław Ślewiński, pozostając wierny duchowi syntetyzmu, rezygnuje z nadmiaru szczegółów na rzecz płynności linii i głębi barw. Włosy, opadające niczym strumień ognia, kontrastują z bladą skórą, tworząc niezwykłą grę kolorów. W tle widzimy zwierciadło, niemal niedostrzegalne, jakby miało sugerować, że to, co najpiękniejsze, dzieje się poza odbiciem, w prawdziwej, niepozowanej chwili.

Obraz pt.: „Czesząca”, nie jest tylko sceną z życia. To medytacja nad kobiecą naturą, nad codziennością, która uchwycona okiem artysty: staje się poezją koloru i formy. W tym geście jest spokój, intymność, subtelna zmysłowość. To obraz, który każe nam zatrzymać się i usłyszeć ciszę.

Cykl: Kawa z sercem lub bez...

Część czwarta

Autor eseju: Jarosław Miaśkiewicz

Według obrazu Władysława Ślewińskiego

Obraz powstał w 1897 roku, olej na płótnie,

o wymiarach: 64 cm na 91 cm

Własność Muzeum Narodowego w Krakowie

#WładysławŚlewiński #SztukaPolska #Malarstwo #Czesząc #SztukaCodzienności #JarosławMiaśkiewicz #EsejOSztuce #KawaZSercemLubBez #TowarzystwoMiłośnikówMalarstwaŚlewińskiego #SztukaDlaCiebie #KulturaPolska #ImpresjeArtystyczne #SztukaZatrzymanaWCzasie

Wyświetl statystyki i reklamy

Promuj post

Lubię to!

Komentarz