Delikatna istota - deszczowy pies na Święta

Dobrze nam i źle z tymi Świętami Bożego Narodzenia. Przynoszą nam tak radość, jak tajemniczy smutek, który nie do końca da się tłumaczyć naszą samotnością, przemijaniem. Pusty talerz pozostawiony dla nieoczekiwanego przybysza przypomina, że sami także jesteśmy tylko gośćmi przy wigilijnym stole. Jedni z nas odeń odchodzą, inni się pojawiają. Któregoś dnia i nas przy nim zabraknie.
W Święta wszystkie nasze uczucia potęgują się. I radość większa i samotność okrutniejsza. Przedzieramy się przez te uczucia ubierając choinkę, lepiąc pierogi, kręcąc makowce, a w końcu dzieląc się opłatkiem i składając życzenia.
Dzisiaj po raz pierwszy deszczowemu psu przychodzi złożyć życzenia naszym czytelnikom, a także pomyśleć o tym, co chcielibyśmy sobie życzyć jako redakcja.
Naszemu „Echu” życzyłbym, aby wszyscy uczestnicy naszego publicznego życia zrozumieli rolę, jaką pełnimy. Gazeta lokalna jest w tym trudnym położeniu, że przychodzi jej często krytykować ludzi, których znamy nie tylko jako redaktorzy, ale także jako znajomi czy sąsiedzi. Chciałbym, żeby wszyscy uczestnicy naszego życia obywatelskiego przyjęli tę prawdę, która, proszę mi wierzyć, dla dziennikarza jest często trudniejsza, niż dla tego, kogo poczynania na publicznej niwie przychodzi mu opisywać. Błądzimy jak każdy i w pojmowaniu sytuacji możemy się mylić, a jednak jest naszym obowiązkiem opisywać to co się wokół nas dzieje i swoje zdanie o tym wszystkim wyrażać. I chyba gazecie niczego więcej bym nie życzył. Może tylko, żeby trwali przy nas dotychczasowi czytelnicy, i żeby z Nowym Rokiem pojawili się nowi.
A Wam, Mili Państwo, deszczowy pies na święta życzy, abyście nie poddawali się zwątpieniu czasów, w których przychodzi nam żyć tak szybko, w którym tzw. afera goni inna tzw. aferę. Czasów, w których ktoś chce nam wmówić, że liczy się przede wszystkim miejsce, jakie zajmujemy w społecznej drabinie, zasobność kieszeni, dom i samochód. To wszystko gruba nieprawda. Nie ma żadnej drabiny; pieniędzy i samochodów nie weźmiemy ze sobą do lepszego świata, a jak się chwilkę zastanowimy, to dojdziemy do wniosku, że naprawdę nie trzeba tak szybko iść chodnikiem, tak pędzić za uciekającym autobusem.
Całe nasze szczęście cichutko czai się wokół nas. To skromna, delikatna i płochliwa istota. Ale jeśli da się jej szansę, jeśli się ją oswoi, nakarmi, pogłaszcze po głowie, to przyjdzie i zamieszka na trwale w naszych sercach i w naszych domach. Ma ona swoje wymagania, chce, żebyśmy mieli czas dla bliskich, dla przyjaciół. Lubi, kiedy słuchamy uważnie bliźnich. Kiedy usiłujemy przeniknąć ich dusze i zrozumieć problemy. A już najbardziej się cieszy, kiedy naszą miłość rozszerzamy poza krąg najbliższej rodziny, kiedy próbujemy kochać każdego człowieka i każde stworzenie, kiedy przestajemy rozliczać innych z ich grzechów, a bardziej patrzymy na własne.
I tego Wam Czytelnicy życzę. Abyście i na Święta i na Nowy Rok oswoili sobie tę dziwną, delikatną istotę. W chwilach najczarniejszej rozpaczy będzie siedzieć w kąciku i, choć może o niej na jakiś czas zapomnicie, Szczęście Was nie opuści. Wesołych Świąt!

Andrzej Gąsiorowski