Dlaczego prawica, dlaczego KNP?

Każdy, kto żyje w społeczeństwie ma jakiś pogląd na temat otaczającego go świata polityki. Niektórzy nie chcą nic zmieniać, dla pewnej grupki ludzi to, co dzieje się obecnie jest niewystarczające i powinno się temu jakoś zaradzić, a jeszcze inni powiedzą, że sprawy państwa są im obce bądź obojętne. Nie ma w tym nic złego, jeśli ktoś nie interesuje się polityką. Czy jeśli ktoś nie lubi matematyki czy fizyki to źle? Oczywiście, że nie. Prawdą jest natomiast to, iż matematyka bądź fizyka stale istnieją w naszym życiu, czy tego chcemy, czy nie. Tak samo jest z polityką. Ludzie nie muszą się na niej znać, mogą jej nawet nie znosić, jednakże ona obok nich jest i towarzyszy w codziennym życiu. Tego zmienić się nie da. Właśnie dlatego bardzo istotne jest, byśmy idąc na wybory potrafili rozważnie wybrać najlepszego kandydata. Jeśli się nie znamy, lepiej nie idźmy wcale. Ja od lat interesuje się polityką, którą traktuję już chyba jako swego rodzaju opium. To mnie uspokaja, wycisza, ale staje się nałogiem, z którego nie sposób wyjść. Od najmłodszych lat byłem wychowywany w tradycji poszanowania dla innych i olbrzymim szacunkiem darzyłem Kościół. Nic więc dziwnego, że wyrosłem na chrześcijanina, do tego prawicowca. Niestety, od XX w. pojęcie ,,prawicy" uległo wielkiej, żeby nie powiedzieć monstrualnej zmianie. Chcąc wyjaśnić różnicę posłużę się słowami świetnego publicysty p. Stanisława Michalkiewicza, który to powiedział kiedyś:

,, różnica pomiędzy prawicą a lewicą polega na tym, że lewica lubi wszystko, co jest państwowe, bo to dobre, ,,bezpieczne”, a prawica odnosi się do ludzi, którzy uważają, że państwo nie powinno zbytnio ingerować w sprawy obywateli".

Próbując zakwalifikować swoje poglądy do lewicy lub prawicy nie ma znaczenia, czy wierzysz w Boga, czy też nie. Istnieją bowiem lewicowi politycy wierzący w Boga, a także prawicowi, będący deistami lub agnostykami. W Prawie rzymskim istniała zasada, dzięki której Imperium Romanum osiągnęło tak znaczące rozmiary. Brzmiała ona ,,Volenti non fit iniuria", czyli ,,chcącemu nie dzieje się krzywda". Każdy z nas powinien decydować o swojej przyszłości, nie powinno w to ingerować państwo. Można to porównać do dwóch postaw z życia, a mianowicie - matki, która nakazuje dziecku zakładać szalik i czapkę, jest to oczywiście dla jego bezpieczeństwa dobre, choć czasami i matka się myli. Kontrastuje to z postawą przyjaciela, który radzi, co ma się zrobić. Nie nakazuje, daje wybór. Metoda państwa-matki nie może być stosowana w przypadku ludzi już dojrzałych, którzy sami powinni decydować o swoim losie. Jeżeli ktoś wybiera złą ścieżkę, to jest to jedynie jego decyzja. Nikogo nie namawiam na swoją stronę, chciałbym po prostu móc porozmawiać o pomysłach na uzdrowienie tej skomplikowanej sytuacji, z jaką co dzień musimy walczyć. Każdy może mieć swój osobisty pogląd na różne sprawy, ważne, żeby był uzasadniony i przemyślany, bo o to właśnie w polityce chodzi…