Do gości z kulturką

Zapytał mnie na ulicy znajomy, czy podczas Dnia Twórcy Kultury nagrodzany został choć jeden prawdziwy twórca. Włos mi się zjeżył na głowie z przerażenia, bo na 123 wyróżnionych podczas uroczystości w chodakowskim MOK-u nie mogłem przypomnieć sobie żadnego. Aż wreszcie jest! Władysław Komendarek! - wykrzyknąłem, i z ulgą rozeszliśmy się każdy w swoją stronę.
Po czasie okazało się, że byłem jednak niesprawiedliwy, bo przypomniałem sobie wyróżnionych muzyków i pedagogów z jedynej sochaczewskiej artystycznej uczelni, instruktorki z MOK, czy pracowników muzeum, którzy co prawda kulturę odkopują, ale zawsze to lepiej niżby miało być odwrotnie.
Pomyślałem też ciepło o bibliotekarkach, które kulturalnie podają nam kulturę z półek, na których kultura narodu wyjątkowo jest wymierną, można ją bowiem ocenić po grubości warstw kurzu na tomach stojących tam dzieł, oraz o sportowcach, którzy lansują kulturę porażek i zwycięstw bez okaleczania przeciwnika. Natomiast piłkarze – kulturę plucia, co można dokładnie zaobserwować, oglądając zbliżenia podczas telewizyjnych transmisji z meczów. Dlaczego piłkarze tak często plują na murawę stadionu, nie wiadomo. Podejrzewam, że w ten sposób manifestują osobisty stosunek do swojego ciężkiego zajęcia. A może liczą, po prostu, że się przeciwnik poślizgnie? A swoją drogą szkoda, że w tej kategorii nie ,dostali nagrody nasi kibice, ale widocznie dawno nie byłem na meczu Orkanu. Po raz pierwszy w tym roku, na listę twórców kultury wciągnięto również pracowników ośrodków pomocy społecznej. Bardzo słusznie, jak sądzę, bo nie jest łatwo kulturalnie wytłumaczyć ludziom ubogim, że MOPS nie ma pieniędzy.
Wyróżnieni zostali także pracownicy żłobka, co zrobiło dobre wrażenie, zwłaszcza przed świętami Bożego Narodzenia, a także kucharki z MOPS-u, które widocznie lansują kulturę zdrowego żywienia, czyli bez szkodliwego obżarstwa oczywiście.
Wszystkich wzruszyła również bardzo postawa dwóch naszych burmistrzów wobec własnych żon, którzy na oczach wszystkich zebranych wręczyli swym połowicom nagrody, wyróżniając je jako twórców kultury. Być może w domu często słyszeli: Ja cię nauczę kultury!
Na koniec wszyscy nagrodzeni zebrali się w tamtejszej kawiarni, gdzie na stołach królowały najprzedniejsze zakąski z rybką w galarecie na czele. Co to jednak za kultura przyjęć, skoro nie było nimi czego zakanszać? Zwłaszcza, że jak gdzieś czytałem, kultura, jest tym, co pozostaje człowiekowi, gdy zapomnimy już wszystko, czegośmy się wcześniej nauczyli.
Sławomir Burzyński