Do poczytania przy kawie... Piotr Milczarek - człowiek spełniony

Piotr Milczarek jest instruktorem muzycznym w MOK Chopina 101. Nazwa stanowiska nie oddaje w pełni tego, co robi. Jego zajęcia wykraczają zresztą daleko poza progi tego ośrodka. Mówi o sobie, że jest człowiekiem spełnionym. Mimo, że jest człowiekiem młodym, osiągnął to, co chciał osiągnąć. Nie czuje jednak znużenia tym co robi i kocha, więc czeka go jeszcze wiele lat pracy. Pracy, która przynosi mu olbrzymią satysfakcję.

Nauka

Piotr urodził się w Sochaczewie w 1977 roku. Tu chodził do Szkoły Podstawowej nr 3. Potem Liceum Ekonomiczne w Chodakowie. Edukacja Piotra nie była jednak tak łatwa i prosta jak innych dzieci. Jego od małego ciągnęła muzyka. Jednocześnie więc chodził do Szkoły Muzycznej. Oczywiście w Sochaczewie. Pociąg do muzyki musiał być duży, bo zaliczył oba jej stopnie. Nie każdemu się to udaje. Większości brakuje zamiłowania lub po prostu czasu. Dla niego było to bardzo ważne. Po Liceum Ekonomicznym i maturze Piotr miał epizod w postaci trzech lat studiów filozoficznych na ATK w Warszawie. Miłość do muzyki jednak zwyciężyła i filozofia poszła w kąt. Na planie pierwszym pojawiła się Akademia Muzyczna. To było to i po pięciu latach Piotr ukończył Wydział Dyrygentury Chóralnej. Jego muzyczne zamiłowania nie ograniczyły się jednak tylko do nauki. Od 15-tu lat jest także członkiem zespołu. Piotr gra w nim na akordeonie, klawiszach i śpiewa. Na weselach, ale także przy okazji różnych uroczystości.

Praca w MOK

Piotr pracuje w Chodakowskim MOK-u. Tu, pod jego kierunkiem, uczą się śpiewać dzieci i młodzież. Zajęcia są najczęściej indywidualne, ale także i w grupach. W ten sposób łatwiej przekazać adeptom jak powinni robić to, czego uczy instruktor. Piotr zdecydowanie stawia na jakość. Tego, co sam robi. I tego, co robią jego uczniowie. Tu uczą się jak rozgrzać głos. Tu uczą się obycia ze sceną i z mikrofonem. Mają ćwiczenia dykcji. Niektórzy wolą śpiewać tu, u Piotra, zamiast chodzić do szkoły muzycznej. Uczestnictwo w spotkaniach i zajęciach, które odbywają się we wtorki, środy i czwartki między 13-tą a 17-tą, jest pewnego rodzaju nobilitacją. Aby się zakwalifikować, trzeba sprostać niemałym wymaganiom instruktora. Trzeba kochać muzykę tak, jak on. Dopiero potem można uczestniczyć w koncertach letnich na Placu Kościuszki. Potem dopiero przychodzi czas na konkursy i występy. Potem dopiero można zaśpiewać w koncercie, w którym śpiewa również Katarzyna Groniec. Można też zaśpiewać piosenki z Piwnicy pod Baranami i poddać się ocenie Grzegorza Turnaua. Są i tacy, co trafiają do Szansy na Sukces i biorą potem udział w koncercie finałowym. Inni trafiają do zespołów muzycznych. Tych bardziej i tych mniej znanych. Dla jednych śpiewanie staje się odskocznią od dnia codziennego. Inni traktują to jako sposób na życie.

To wszystko mało

Praca w MOK-u nie jest jedynym zajęciem Piotra. Prowadzi również sochaczewski Chór Nauczycielski Vivace, Chór w Niepokalanowie, a także Orkiestrę Dętą. To daje nie tylko przyjemność, ale i niesamowitą satysfakcję. Gdy trzeba, Piotr potrafi połączyć oba chóry i orkiestrę na dokładkę. Połączyć i zapanować nad takim tworem. Nie jest to zawsze proste. Jak mówi, czasem łatwiej pracować z dziećmi. Dzieci w naturalny sposób przyjmują uwagi instruktora. Dorośli, a szczególnie nauczyciele, sami nawykli do wygłaszania uwag i trudno im nieraz wysłuchać ich z ust młodszego od nich dyrygenta. Obie strony najczęściej jednak wykazują dobrą wolę i wszystko działa zgodnie z zamierzeniami Piotra. To duże wyzwanie, bo próby odbywają się nieraz trzy razy w tygodniu po dwie godziny. Trzeba naprawdę kochać muzykę, by po codziennych lekcjach mieć jeszcze siłę i ochotę na śpiewanie w chórze. Do tego letnie obozy i uczestnictwo w konkursach, i uroczystościach. Ale to już chyba przyjemność.

Wujcio Wariatuńcio

Kto ma małe dzieci, ten na pewno wie o kim mowa. Piotr odkrył w sobie jeszcze jedno powołanie. Potwierdził je nawet odpowiednim kursem, na który musiał jechać do Katowic. Jest więc dyplomowanym animatorem, czy jak kto woli, wodzirejem. Twierdzi, że zabawianie dzieci to ogromna frajda. Dzieci są szczere i na ich twarzach od razu widać, czy dobrze się bawią. Pytałem, skąd taki pseudonim. Sprawa jest podobno dość prosta. Wszystkie panie w przedszkolu to ciocie. Facet więc, naturalną rzeczy koleją musi być Wujciem. A że na dokładkę szalejąc z dziećmi również troszkę się wygłupia - więc i Wariatuńcio.

Na deser

Instruktor, wodzirej, dyrygent. Wszystko to jeszcze za mało. Od 12 lat Piotr śpiewa również w chórze Opery Kameralnej. Dość jednak rzadko, bo chyba miałby problem, by wszystko ze sobą pogodzić. Trafił tam jeszcze w trakcie studiów. Już wtedy jego talent został zauważony i wykorzystany. W związku z tym na przykład Requiem (kto zna ten wie, jak długi to utwór), zna na pamięć. Po wielu wykonaniach to zrozumiałe. W tym roku w styczniu grał pięć spektakli opery Don Carlos w Teatrze Wielkim Opery Narodowej w Warszawie. W styczniu 2014r. kolejnych pięć przedstawień.

Zdaniem Piotra

Muzyka jest egocentryczna. Żąda coraz więcej, ale i coraz więcej daje. Dla Piotra, gdy śpiewa, znikają wszelkie problemy dnia codziennego. Znika oparcie w rzeczywistości. Zostaje tylko muzyka i wspaniałe doświadczenia kontaktu z nią. Kontaktu, który ubogaca. Kontaktu, który daje absolutne spełnienie. Po którym ciężko nieraz wrócić do rzeczywistości dnia codziennego. Ale wrócić trzeba. Czekają uczniowie w MOK- u. Czekają chóry i orkiestra. Czekają dzieci, które zabawia Wujcio Wariatuńcio.

I tylko nadal pozostaje otwarta jedna kwestia. Jak ON to ze sobą wszystko godzi? Jak starcza mu na to czasu?

Impresje z rozmowy zapisał  Piotr Gadziński Echo Powiatu