Sprawdź naszą aplikację:
Reklama
I love the East, I love the West
02/03/2004 12:16
„I love the East, I love the West” śpiewa moja ulubiona wokalistka jazzowa na swojej płycie „Live in Paris”... ja tymczasem love centrum Europy i Polski jednocześnie, czyli ten nasz Sochaczew uroczy...
Co mnie tchnęło do tego patriotyzmu lokalnego? Przeżycia ostatnich kilkunastu dni, a zwłaszcza to, co po nich zostało, czyli mieszane uczucia... miałam bowiem ostatnio spędzić kilka godzin na fotelach w naszym niedocenianym zupełnie przez wszystkich kinie na festiwalu filmów Zanussiego. W okolicznościach niezupełnie łagodzących (zważywszy na ilość nawiązanych pomiędzy jednym końcem sali a drugim rozmów pobiliśmy chyba rekord) udało mi się obejrzeć i –odważę się stwierdzić: zrozumieć- trzy filmy. Czwarty niestety był dla mnie dość trudny w odbiorze ze względu na prawie zupełny zanik głosu u aktorów- biedaczkowie byli już u kresu sił, po tylu metrach taśmy... ale nie o tym.
Pierwszego dnia festiwalu pojawił się sam Zanussi- postać o tyle ciekawa, że widziana na żywo (można go było nawet dotknąć, jakby kto się uparł, przy podpisywaniu programów pokazu). Nie umniejszam tu potęgi jego osobowości, tylko podkreślam jego widzialność (czyt. obecność) jako najbardziej interesującą mnie cechę. Wyszedł na scenę i zaczął opowieść o dalekiej krainie ze szklanego ekranu, ciesząc się jak dziecko z cudów tamtejszej techniki i dzielił się z nami tą radością jak kolega ze szkolnej ławki... cala sala była ujęta jego mową, w powietrzu aż dało się wyczuć lekki zapach świąt jakichś niezwykłych, dotąd nieznanych... i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie dano dojść do głosu pewnej kobiecie, która- poniekąd starsza od nas- występowała w imieniu publiczności. Jej pytanie poprzedzone bardzo kwiecistym popisem oratorskim można by streścić telegraficznie : „Jak to się stało, że taki światowy bywalec jak Pan odwiedził naszą prowincjonalną, zapadłą miejscowość?”. Czar prysł. Po sali przebiegł szmer bynajmniej nie aprobaty. Ponieważ ten szmer do tej pory siedzi mi w głowie, postanowiłam go ująć w słowa i wypuścić... Najpierw byłam zmieszana. A potem pomyślałam sobie ze współczuciem o tej biednej kobiecie, której kompleks niższości prawdopodobnie nie opuści do końca życia, która tak bardzo nie lubi swojej pracy... do której już przecież przywykła: do pisania o rzeczach prowincjonalnych i tak potwornie ją nudzących, że stworzyła sobie jakiś obraz innego świata, w którym ludzie są szczęśliwsi... i nagle przyszedł do niej z tego Olimpu polskiej kultury On. I biedna o cóż mogła zapytać, jeśli nie o to, czym sobie zasłużyła... Problem w tym, że cała sala, którą miała za plecami, była zgoła innego zdania. My jakoś nie czujemy się z prowincji. A już na pewno nie w sensie: gorsi. I dobrze. Tak powinno być.
Przeczytałam jakiś czas temu artykuł właśnie o prowincjonalności w myśleniu Polaków ogółem. I właśnie jako przykład przytoczono rozmowę dwóch kumpli o trzecim, nieobecnym (jak to zwykle życiu bywa) i jego dziewczynie. Otóż obaj byli zgodni, że z tą dziewczyną jest coś „nie tak”, ale w końcu co się dziwić, ona jest gdzieś spod Sochaczewa. Kole w oczy. Ale nie ta prawda, o której myślisz. Mój czarny humor ostatnio nabyty od babci każe mi pomyśleć o tym, co by powiedziała: i dobrze jej tak. Mogła sobie znaleźć chłopaka w Sochaczewie. Po co się pchała do Warszawy...
W artykule mowa była o tych sprawach w kontekście naszego wejścia do Europy, że niby skoro tak myślimy sami o sobie we własnym kraju, to nie dziwmy się, że nas będą traktowali jak odrzutków w Europie. Ja spojrzałabym jednak na problem z innej perspektywy. Skończmy z tym umartwianiem się, na litość wszelką... przecież to naprawdę do niczego nie prowadzi. Problem nie tkwi za granicą, w jakichś stereotypach, bo to nie jest ważne. Liczy się tak naprawdę to, co człowiek myśli sam o sobie. Przecież dobrze wszyscy wiemy, jak człowiek przeciętny z natury może być zauważony tylko dzięki swojej pewności siebie i na odwrót. Jeżeli będziemy ciągle stąpać z przestrachem, oglądając się co chwila, czy nikt nie chce nas opluć, to tylko prowadzi do strat, żadnych zysków, gwarantuję. Bo cóż zyskała nasza interviewerka rodem z prowincji? Na jej pytanie Zanussi roześmiał się głośno, mówiąc z pobłażaniem: ”Proszę pani...’ i głowę dam sobie uciąć, że nie o taki efekt jej chodziło.
Myślę sobie że jestem wdzięczna mojemu pokoleniu za ten pomruk, który przeszedł po sali, bo to znak, że duch w narodzie nie umarł i jeszcze będą z nas Sarmaci. Z zadowoleniem słucham Mezo, który uznaje siebie za niekwestionowanego króla sceny hip hopowej w Poznaniu. Oczywiście dobrze byłoby, żeby słowo na s, którego użyłam wcześniej mogło mieć współcześnie znaczenie tylko pozytywne, żeby to nie była pycha głupia, ślepa. Jeśli widzimy w sobie coś, co nas denerwuje, to zmieńmy to. Ale też jeśli coś nas interesuje to właśnie to róbmy, żeby się nie dać zwariować. Przykro mi tylko, że się te nasze zainteresowania coraz bardziej ogranicza do nauki i wiedzy czysto książkowej. Bo kiedy wróciłam z festivalu do szkoły, człowiek, który na co dzień narzeka, jaka to dzisiejsza młodzież jest nie obyta, jak nie ma bladego pojęcia o życiu kulturalnym, miał wyraźny żal, że z tego powodu opuściliśmy Bardzo Ważne Zajęcia. I bądź tu człowieku mądry... i kształć się...
Z centrum prowincji nadawała
Malina ;)
P.S. Jeszcze jedno: są rzeczy na niebie i ziemi, których nie jestem w stanie zrozumieć: zupełnie nie wiem, czemu Witkacy napisał Nienasycenie, ale fantazję chorą jednego człowieka jestem w stanie zaakceptować; zdecydowanie trudniej mi pojąć, po co Wielki Świat podjął się produkcji filmu na bazie tej książki; zupełnie natomiast nie daje mi spokoju pytanie: po co film ten został przez właściciela kina dodany do programu festiwalu, nazwany w dodatku dla nas od niego „prezentem”???
Co mnie tchnęło do tego patriotyzmu lokalnego? Przeżycia ostatnich kilkunastu dni, a zwłaszcza to, co po nich zostało, czyli mieszane uczucia... miałam bowiem ostatnio spędzić kilka godzin na fotelach w naszym niedocenianym zupełnie przez wszystkich kinie na festiwalu filmów Zanussiego. W okolicznościach niezupełnie łagodzących (zważywszy na ilość nawiązanych pomiędzy jednym końcem sali a drugim rozmów pobiliśmy chyba rekord) udało mi się obejrzeć i –odważę się stwierdzić: zrozumieć- trzy filmy. Czwarty niestety był dla mnie dość trudny w odbiorze ze względu na prawie zupełny zanik głosu u aktorów- biedaczkowie byli już u kresu sił, po tylu metrach taśmy... ale nie o tym.
Pierwszego dnia festiwalu pojawił się sam Zanussi- postać o tyle ciekawa, że widziana na żywo (można go było nawet dotknąć, jakby kto się uparł, przy podpisywaniu programów pokazu). Nie umniejszam tu potęgi jego osobowości, tylko podkreślam jego widzialność (czyt. obecność) jako najbardziej interesującą mnie cechę. Wyszedł na scenę i zaczął opowieść o dalekiej krainie ze szklanego ekranu, ciesząc się jak dziecko z cudów tamtejszej techniki i dzielił się z nami tą radością jak kolega ze szkolnej ławki... cala sala była ujęta jego mową, w powietrzu aż dało się wyczuć lekki zapach świąt jakichś niezwykłych, dotąd nieznanych... i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie dano dojść do głosu pewnej kobiecie, która- poniekąd starsza od nas- występowała w imieniu publiczności. Jej pytanie poprzedzone bardzo kwiecistym popisem oratorskim można by streścić telegraficznie : „Jak to się stało, że taki światowy bywalec jak Pan odwiedził naszą prowincjonalną, zapadłą miejscowość?”. Czar prysł. Po sali przebiegł szmer bynajmniej nie aprobaty. Ponieważ ten szmer do tej pory siedzi mi w głowie, postanowiłam go ująć w słowa i wypuścić... Najpierw byłam zmieszana. A potem pomyślałam sobie ze współczuciem o tej biednej kobiecie, której kompleks niższości prawdopodobnie nie opuści do końca życia, która tak bardzo nie lubi swojej pracy... do której już przecież przywykła: do pisania o rzeczach prowincjonalnych i tak potwornie ją nudzących, że stworzyła sobie jakiś obraz innego świata, w którym ludzie są szczęśliwsi... i nagle przyszedł do niej z tego Olimpu polskiej kultury On. I biedna o cóż mogła zapytać, jeśli nie o to, czym sobie zasłużyła... Problem w tym, że cała sala, którą miała za plecami, była zgoła innego zdania. My jakoś nie czujemy się z prowincji. A już na pewno nie w sensie: gorsi. I dobrze. Tak powinno być.
Przeczytałam jakiś czas temu artykuł właśnie o prowincjonalności w myśleniu Polaków ogółem. I właśnie jako przykład przytoczono rozmowę dwóch kumpli o trzecim, nieobecnym (jak to zwykle życiu bywa) i jego dziewczynie. Otóż obaj byli zgodni, że z tą dziewczyną jest coś „nie tak”, ale w końcu co się dziwić, ona jest gdzieś spod Sochaczewa. Kole w oczy. Ale nie ta prawda, o której myślisz. Mój czarny humor ostatnio nabyty od babci każe mi pomyśleć o tym, co by powiedziała: i dobrze jej tak. Mogła sobie znaleźć chłopaka w Sochaczewie. Po co się pchała do Warszawy...
W artykule mowa była o tych sprawach w kontekście naszego wejścia do Europy, że niby skoro tak myślimy sami o sobie we własnym kraju, to nie dziwmy się, że nas będą traktowali jak odrzutków w Europie. Ja spojrzałabym jednak na problem z innej perspektywy. Skończmy z tym umartwianiem się, na litość wszelką... przecież to naprawdę do niczego nie prowadzi. Problem nie tkwi za granicą, w jakichś stereotypach, bo to nie jest ważne. Liczy się tak naprawdę to, co człowiek myśli sam o sobie. Przecież dobrze wszyscy wiemy, jak człowiek przeciętny z natury może być zauważony tylko dzięki swojej pewności siebie i na odwrót. Jeżeli będziemy ciągle stąpać z przestrachem, oglądając się co chwila, czy nikt nie chce nas opluć, to tylko prowadzi do strat, żadnych zysków, gwarantuję. Bo cóż zyskała nasza interviewerka rodem z prowincji? Na jej pytanie Zanussi roześmiał się głośno, mówiąc z pobłażaniem: ”Proszę pani...’ i głowę dam sobie uciąć, że nie o taki efekt jej chodziło.
Myślę sobie że jestem wdzięczna mojemu pokoleniu za ten pomruk, który przeszedł po sali, bo to znak, że duch w narodzie nie umarł i jeszcze będą z nas Sarmaci. Z zadowoleniem słucham Mezo, który uznaje siebie za niekwestionowanego króla sceny hip hopowej w Poznaniu. Oczywiście dobrze byłoby, żeby słowo na s, którego użyłam wcześniej mogło mieć współcześnie znaczenie tylko pozytywne, żeby to nie była pycha głupia, ślepa. Jeśli widzimy w sobie coś, co nas denerwuje, to zmieńmy to. Ale też jeśli coś nas interesuje to właśnie to róbmy, żeby się nie dać zwariować. Przykro mi tylko, że się te nasze zainteresowania coraz bardziej ogranicza do nauki i wiedzy czysto książkowej. Bo kiedy wróciłam z festivalu do szkoły, człowiek, który na co dzień narzeka, jaka to dzisiejsza młodzież jest nie obyta, jak nie ma bladego pojęcia o życiu kulturalnym, miał wyraźny żal, że z tego powodu opuściliśmy Bardzo Ważne Zajęcia. I bądź tu człowieku mądry... i kształć się...
Z centrum prowincji nadawała
Malina ;)
P.S. Jeszcze jedno: są rzeczy na niebie i ziemi, których nie jestem w stanie zrozumieć: zupełnie nie wiem, czemu Witkacy napisał Nienasycenie, ale fantazję chorą jednego człowieka jestem w stanie zaakceptować; zdecydowanie trudniej mi pojąć, po co Wielki Świat podjął się produkcji filmu na bazie tej książki; zupełnie natomiast nie daje mi spokoju pytanie: po co film ten został przez właściciela kina dodany do programu festiwalu, nazwany w dodatku dla nas od niego „prezentem”???
Obserwuj nas na 
Google News
Chcesz być na bieżąco z wieściami z naszego portalu? Obserwuj nas na Google News!
Reklama
Komentarze opinie
Podziel się swoją opinią
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze
-
Reklama
-
2007-05-08 12:50:01Jeszcze jedno: są rzeczy na niebie i ziemi, których nie jestem w stanie zrozumieć: zupełnie nie wiem, czemu Witkacy napisał Nienasycenie, ale fantazję chorą jednego człowieka jestem w stanie zaakceptować Prosze wybaczyc,ale nie jestem pewien,czy dysponuje Pani narzędziami do tak kategorycznych sądów.
odpowiedz -
2007-04-10 09:13:07
Wiedziałam od dawna, że z newsami tu krucho ale żeby odgrzebywać teskty sprzed 3 lat...
odpowiedz -
2004-03-05 00:00:00
Swoje pytanie o repertuar zadawleem nie bez kozery. Chcialbym wiedziec jak teraz wy mlodzi odbieracie filmy takie jak Barwy ochronne czy Struktura krysztalu
odpowiedz -
Reklama
-
2004-03-03 00:00:00
Pierwszego dnia lecialy: "Życie jako śmietelna choroba przenoszona drogą płciową" i "Suplement", drugiego dnia: "Cwał" oraz "Barwy ochronne". Warto organizować takie festiwale, filmy bowiem godne zobaczenia. Przyznam sie, iz bez tego pewnie nigdy bym ww. dziel nie obejrzala :( Pozdr
odpowiedz -
2004-03-03 00:00:00
Czy nikt nie ogladal filmow i nie wie jakie to byly obrazy.
odpowiedz -
2004-03-03 00:00:00Mój post nie miał potwierdzać prowincjonalności naszego miasta. Miał zwrócić uwagę na to, że Sochaczew zamiast konkurować z dużymi festiwalami i powielać pewne historie, powinien raczej wypracować formułe festiwalu filmowego właściwą tylko dla siebie. To, że autorami, po których sięgneli inicjatorzy festiwalu, byli Wajda i Zanussi, nie oznacza jeszcze, że jest to impreza ciekawa, na która warto zajrzeć.. To oznacza tylko, że inicjatorzy bardzo słabo orientują się, co ciekawego dzieje się w filmie.
Taka impreza z udziałem filmowców tej klasy co Zanussi, w Sochaczewie powinna, jesli juz sie odbywa, nazywać się raczej przeglądem jego filmów.
acha- jeśli goscmi w Sochaczewie bywają zani reżyserzy, to jest to jeszce powód do tego żeby nie był on prowincjonalny. Swoją małomiatseczkowość podkreślamy właśnie organizowaniem takich imprez. Przełammy więc streotypy i i stwórzmy coś zupełnie nowego- mamy przecież szansę, by stać drugim Kazmierzem:-)odpowiedz -
2004-03-03 00:00:00
czytając powyższe w zasadzie mozna by odnieść wrażenie, że sochaczew jest wspaniałym miastem, któremu nic nie brakuje a jego prowincjonalność mieści sie jedynie w świadomości mieszkańców. teza na tyle odważna co błędna. tu, aż prosi się by zdefiniowac co rozumiemy pod pojęciem prowincjonalności by uniknąc błedów wartościowania, ale może zostawmy to na inna dyskusję. otóż sochaczew jest miastem prowincjonalnym, w którym rodzi się świadomość jego niedoskonałości. i to jest wg mnie największą jego wartością. jasne, że będą zdarzały się takie panie XYZ, którym należy współczuć bardziej niż potępiać ale świat pełen jest takich. może to banał, ale to miasto będzie się zmieniać proporcjonalnie do zmian świadomości jego mieszkańców, a te zmiany są już obserwowalne.
odpowiedz -
2004-03-03 00:00:00
Czy ktos dobrze zorientowany moglby udzielic informacji jakie obrazy mistrza wyswietlono podczas festiwalu w Chodakowie.
odpowiedz -
2004-03-03 00:00:00Malina - " super na 5+"...
odpowiedz -
2004-03-02 00:00:00
PS Oj czytam moj wpis, przepraszam za bledy, wynik pospiechu...he he... limit na neta zabija :(
odpowiedz -
2004-03-02 00:00:00
Dobrze ze Malinka o tym napisala. Sytuacja z pania XYZ byla rzeczywiscie tragiczna... to nie bylo zreszta jeje jedyna pytanie, ale za to chyba najbardziej blyskotliwe. Prolem prowincjonalnosci, poczucia gorszym od innych, zakorzenil sie niestety w wielu ludziach. Zgadzam sie ze spostrzezeniami mojej kochanej druzynowej :) Walczy wiec ze steoretypami i nie pozwolmy, by blokowaly nas, by nie pozwalaly nam realizowac marzen... ROZKAZ! :-P Pozdr serdecznie
odpowiedz -
2004-03-02 00:00:00
I oto jak porzadny obywatel potrafi zaprezentowac swoje miasto :D
Tu dopiero ladnie widac czesto spotykany dylemat - smiac sie czy plakac. Dobrze ze nie zaspiewala "Sochaczew, Sochaczew ladna okolica, zeby nie wiesniaki bylaby stolica" bo by ja chyba wyprosili w sposob malo kulturalny.
Ludzie! Na Boga! Sochaczew juz od dluzszego czasu nie gra roli malo waznej miejscowosci gdzies pod Warszawa. Slychac o nas dosc glosno ( i nawet nie z tej zlej strony ) w wielu miejscach Polski. Wiem bo sporo podrozuje i spotykam roznych ludzi. Ale jesli znajdzie sie wiecej takich osob jak wspomniana pani, ktorzy na pytanie "Skad jestes" odpowiadaliby " A z takiej wiochy pod Wawa" to faktycznie wizja Sochaczewa w oczach ludzi z innych miast bedzie mierna.
Pomyslcie o tym zanim porozmawiacie z nie-sochaczewianinem.
Z zapadlego i prowincjonalnego mieszkania pozdrawia prowincjonalny Romek ;P
odpowiedz -
2004-03-02 00:00:00
To chyba tak jest, że dopiero następne po nas pokolenia zrzucą z siebie to jarzmo i piętno małego miasta.
W kontekście togo, co napisała Malina, te szpilki o których pisze Konga zdają się potwierdzać długi czas jaki potrzebny dla zmian mentalnych.odpowiedz -
2004-03-02 00:00:00
Pierwszego dnia festiwalu pojawił się sam Zanussi- postać o tyle ciekawa, że widziana na żywo (można go było nawet dotknąć, jakby kto się uparł, przy podpisywaniu programów pokazu). Nie umniejszam tu potęgi jego osobowości, tylko podkreślam jego widzialność (czyt. obecność) jako najbardziej interesującą mnie cechę.
CONGRATULATIONS:-)
DZIEŁO MA KONIEC
A tak a propos ciekawych inicjatyw- moze wypracujmy wspólnie formułę festiwalu filmowego charakterystycznego dla naszego miasteczka??? Bo, szczerze mówiąc, wajda i zanussi w Sochaczewie to trochę tak jakby kopać ziemniaki w szpilkach:-)odpowiedz
Reklama
Reklama
Najnowsze rolki
Reklama
Wideo e-Sochaczew.pl
Reklama
Reklama
- Dzisiejsze 2
- Nieruchomości 115
- Praca 85
- Motoryzacja 47
- Usługi 46
- Dla domu 12
- Pozostałe 10
- Edukacja 4
Reklama
Reklama
Najnowsze wiadomości
- 18/07 Dzień Młodego Strażaka w Nowej Suchej - zapraszamy na kolejną edycję
- 18/07 Radni pytają o sytuację sochaczewskiego szpitala. Zarobki dyrektora, oszczędności i planowane kontrole
- 17/07 Zbigniew Stonoga o sochaczewskim szpitalu. Pytania o zarobki dyrektora i sytuację pracowników
- 17/07 Jak radni studnie w gminie Sochaczew budowali
- 17/07 Stonoga o szpitalu w Sochaczewie
- 17/07 Wylądował w rowie - wypadek na DK92 w Starym Dębsku
- 17/07 Drewno trafiło do potrzebujących mieszkańców
- 17/07 Wielkie czyszczenie rowów w Sochaczewie
- 17/07 Wójt Gminy Rybno Damian Jaworski zaprasza na VII Gminny Rajd Rowerowy – 15 sierpnia, czekają nagrody
- 17/07 Schron pod boiskiem - powiat podpisał kolejną umowę
- 17/07 Piknik Sąsiedzki Chodaków i kino plenerowe już w sobotę
- 17/07 Natychmiastowa kara za przekroczenie prędkości
- 17/07 Wypadek na Gawłowskiej - potrącona na pasach
- 17/07 Atrakcje na weekend 17 – 19 lipca - Sochaczew i okolice
- 17/07 Gmina Rybno pozyskała 124 tys. zł dofinansowania na lampy solarne i raport energetyczny
- 16/07 MiłyPan na Disco Bzura
- 16/07 82. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego - zapraszamy na uroczystości
- 16/07 Powiatowy Budżet Obywatelski 2027 - są już wyniki
- 16/07 Plan ogólny Sochaczewa pod lupą mieszkańców. Pytania o działki, zabudowę i tereny zielone
- 16/07 Pożar pustostanu w plecewickim lesie
Jeszcze jedno: są rzeczy na niebie i ziemi, których nie jestem w stanie zrozumieć: zupełnie nie wiem, czemu Witkacy napisał Nienasycenie, ale fantazję chorą jednego człowieka jestem w stanie zaakceptować Prosze wybaczyc,ale nie jestem pewien,czy dysponuje Pani narzędziami do tak kategorycznych sądów.
Wiedziałam od dawna, że z newsami tu krucho ale żeby odgrzebywać teskty sprzed 3 lat...
Swoje pytanie o repertuar zadawleem nie bez kozery. Chcialbym wiedziec jak teraz wy mlodzi odbieracie filmy takie jak Barwy ochronne czy Struktura krysztalu